Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1610787

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 9 września 2014 r.
II SA/Bd 383/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak.

Sędziowie WSA: Elżbieta Piechowiak (spr.), Leszek Tyliński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi W.P., A.S., A.P., A.Z., D.J., A.O., J.W., K.S., K.B., P.S., k.r., W.L. i k.w. na uchwałę Rady Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie przeznaczenia mienia gminnego budynku - szkoły podstawowej łącznie z wyposażeniem tej szkoły oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 21 czerwca 2001 r. Rada Gminy w (...) na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 9 lit. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 75) w związku z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014) podjęła uchwałę nr XXV/132/01 w sprawie przeznaczenia mienia gminnego - budynku Szkoły Podstawowej w (...) łącznie z wyposażeniem tej szkoły. W § 1 ww. uchwały Rada wyraziła zgodę na przeznaczenie budynku Szkoły Podstawowej w (...) łącznie z wyposażeniem tej szkoły, po jej likwidacji z dniem 1 września 2001 r. na prowadzenie Niepublicznej Szkoły Podstawowej przez Stowarzyszenie (...).

Powyższa uchwała została zmieniona podjętą na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 9 lit. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594) zwanej dalej jako "u.s.g." w związku z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885) zwanej dalej jako "u.f.p.", uchwałą nr XXXIII/170/13 Rady Gminy (...) z dnia 27 grudnia 2013 r. w ten sposób, że Rada wyraziła zgodę na przeznaczenie budynku Szkoły Podstawowej w (...) łącznie z wyposażeniem tej szkoły, po jej likwidacji z dniem 1 września 2001 r. na prowadzenie Niepublicznej Szkoły Podstawowej przez Stowarzyszenie (...) z wyłączeniem oddziału przedszkolnego.

W uzasadnieniu uchwały Rada Gminy wskazała, że powyższa uchwała w dalszym ciągu dotyczy przeznaczenie budynku Szkoły Podstawowej w (...) na prowadzenie Niepublicznej Szkoły Podstawowej przez Stowarzyszenie (...) klas I - VI bez uwzględnienia oddziału przedszkolnego. Taki stan prawny w opinii Rady Gminy wynika z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty ze wskazaniem, że szkołą publiczną jest sześcioletnia szkoła podstawowa, art. 61 ust. 1 ww. ustawy który stanowi, że struktura organizacyjna szkoły obejmuje klasy I-VI oraz uchwały Rady Gminy nr XXXI/165/13 z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie sieci publicznych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych prowadzonych przez Gminę (...).

Prowadzenie oddziału przedszkolnego zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy o systemie oświaty jest zadaniem własnym gminy. Rada wyjaśniła, że stosownie do treści art. 14 ust. 4 ww. ustawy dziecko jest zobowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne w przedszkolu lub oddziale przedszkolnym zorganizowanym w szkole podstawowej. Zdaniem Rady, z przepisu tego wynika, że oddział przedszkolny nie wchodzi w strukturę organizacyjną szkoły podstawowej, tylko może być w niej zorganizowany. W przypadku Gminy (...) sieć oddziałów przedszkolnych ustalona przez Radę Gminy nie tylko w pełni zabezpiecza możliwość realizacji rocznego przygotowania przedszkolnego, ale także daje możliwość pobytu w przedszkolu dzieciom od 3 roku życia. Przy każdej ze szkół publicznych funkcjonuje co najmniej jeden oddział przedszkolny, a dodatkowo w centrum gminy uruchomiono Przedszkole Publiczne w (...) z możliwością całodziennego wyżywienia. Jak wskazała Rada, na chwilę podjęcia uchwały obowiązująca sieć oddziałów przedszkolnych w pełni zabezpiecza potrzeby w tym zakresie. W związku z powyższym Rada uznała, że tworzenie i finansowanie kolejnych oddziałów przedszkolnych (niepublicznych) generujących z budżetu gminy bardzo duże środki finansowe przerastające możliwości gminy jest sprzeczne z potrzebami społecznymi i interesem finansów publicznych.

Na powyższą uchwałę z dnia 27 grudnia 2013 r. po uprzednim wezwaniu Rady Gminy (...) od usunięcia naruszenia prawa, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli W. P., A. Sz., A. Z., K. W., J. W., W. L., P. S., K. B., D. J., A. O., A. P., R. K., K. Sz. i Ł. N., zwani dalej jako "skarżący".

Zarzucili oni zaskarżonej uchwale naruszenie

- art. 48 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 70 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie rodziców dzieci uczęszczających do oddziału przedszkolnego działającego w Szkole Podstawowej Stowarzyszenia (...) prawa do wolności wyboru dla swoich dzieci innych szkół niż publiczne, pozbawienie tychże rodziców prawa do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami, a także prawa do zapewnienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego i religijnego zgodnie ze swoimi przekonaniami,

- art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. poprzez wyrażenie w drodze uchwały zgody na przeznaczenie budynku Szkoły Podstawowej w (...) łącznie z wyposażeniem tej szkoły, po jej likwidacji z dniem 1 września 2001 r., na prowadzenie przez Stowarzyszenie (...) Niepublicznej Szkoły Podstawowej z wyłączeniem oddziału przedszkolnego, a tym samym wbrew przepisom prawnym oraz statutowi szkoły wyłączenie uchwałą oddziału przedszkolnego ze struktury organizacyjnej Szkoły Podstawowej Stowarzyszenia (...).

Wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wskazali, że Niepubliczna Szkoła Podstawowa Stowarzyszenia (...) w dniu 31 sierpnia 2001 r. została wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonych przez Wójta Gminy (...). Wpis ten nastąpił m.in. na podstawie statutu Szkoły Podstawowej Stowarzyszenia (...), którego zapisy przewidywały istnienie oddziałów przedszkolnych w tej szkole.

Zdaniem skarżących, wbrew stanowisku Rady Gminy oddział przedszkolny w szkole podstawowej wchodzi w strukturę organizacyjną szkoły podstawowej.

Podnieśli, że uchwała podejmowana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g. powinna przykładowo zawierać granice, w jakich muszą mieścić się dokonywane przez wójta czynności. Zatem Rada Gminy określając zasady gospodarowania nieruchomościami opracowuje w tym zakresie zbiór reguł postępowania organu wykonawczego, przy czym zasady uchwalane przez radę nie mogą wykraczać ani modyfikować ustawowej materii, stanowiąc co najwyżej jej dopełnienie lub uzupełnienie.

Powołując się na art. 53 pkt 3 Konstytucji RP wskazali, że w wyłącznej gestii rodziców leży podejmowanie decyzji w sprawie kierunku i treści nauczania moralnego i religijnego. Zdaniem skarżących, wyłączenie organizacji edukacji w oddziale przedszkolnym będącym w strukturze organizacyjnej Niepublicznej Szkoły Podstawowej w (...) prowadzonej przez Stowarzyszenie (...) gwarantuje uczęszczającym tam dzieciom harmonijny rozwój intelektualny oraz emocjonalny z jednoczesnym dbaniem o rozwój przez nich wiary katolickiej. Wskazali, że art. 70 ust. 3 Konstytucji RP gwarantuje im dowolność wyboru szkoły dla dziecka, określając równocześnie przedmiot tej wolności, którym jest wybór pomiędzy szkołą publiczną, a niepubliczną.

W ich ocenie, wyłączając możliwość prowadzenia oddziału przedszkolnego Rada Gminy pogwałciła obowiązek stworzenia każdemu dziecku optymalnych warunków do realizacji jego konstytucyjnego i ustawowego prawa do edukacji oraz z naruszeniem prawa rodziców do wychowywania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami, a także prawa zapewnienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego i religijnego zgodnie z swoimi przekonaniami (art. 48 ust. 1, art. 53 ust. 3 Konstytucji RP).

Skarżący zakwestionowali również stanowisko Rady Gminy, jakoby tworzenie i finansowanie kolejnych oddziałów przedszkolnych generowało z budżetu gminy bardzo duże środki finansowe przerastające możliwości gminy, bowiem na potrzeby funkcjonowania szkoły z budżetu gminy przekazywana była wyłącznie subwencja oświatowa.

Skarżący wyjaśnili, że swój interes prawny wywodzą z faktu, że są rodzicami dzieci uczęszczających do rzeczonego oddziału przedszkolnego.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Podkreśliła, że zaskarżona uchwała nie naruszyła indywidualnego interesu prawnego skarżących. Wyjaśniła, że uchwałą tą skonkretyzowano cel, na jaki mienie gminne jest przeznaczone, o którym już wcześniej zdecydowano w uchwale na XXV/132/01 z dnia 21 czerwca 2001 r.

Zdaniem Rady Gminy, uchwała nie zapadła z naruszeniem prawa, a zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Przepis art. 12 ust. 3 u.f.p. obliguje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego do podjęcia decyzji o przeznaczeniu mienia po zlikwidowanej jednostce budżetowej, a taką jest szkoła podstawowa. Rada Gminy przekazała to mienie Stowarzyszeniu (...) i wolą Rady Gminy było prowadzenie tylko i wyłącznie szkoły podstawowej bez oddziału przedszkolnego. Przekazując to mienie ww. stowarzyszeniu obie strony miały świadomość, że stowarzyszenie jest uprawnione do korzystania z budynku szkoły w (...) do prowadzenia niepublicznej szkoły bez oddziału przedszkolnego. Na dzień dokonywania wpisu do ewidencji Niepublicznej Szkoły Podstawowej w (...) przepisy ustawy o systemie oświaty nie zawierały pojęcia oddział przedszkolny, ponadto oddział przedszkolny nie wchodzi w skład struktury organizacyjnej szkoły podstawowej. Rada Gminy zwróciła uwagę, że Stowarzyszenie, nie uzyskało po 1 września 2004 r. zmian we wpisie do ewidencji dotyczącego zorganizowania oddziału przedszkolnego w myśl art. 82 ust. 5 ustawy o systemie oświaty.

Rada Gminy wyjaśniła, że Gmina wypełnia należycie ustawowy obowiązek w zakresie prowadzenia przedszkoli. Przy każdej ze szkół publicznych funkcjonuje przynajmniej jeden oddział przedszkolny, a dodatkowo w centrum Gminy uruchomiono Przedszkole Publiczne w (...). Funkcjonująca na chwilę podjęcia przedmiotowej uchwały sieć przedszkoli w pełni zabezpiecza potrzeby w tym zakresie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykuły kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów we wskazanych w ustawie przypadkach.

W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona na podstawie art. 101 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Dopuszczalność wniesienia skargi na uchwałę rady gminy do sądu administracyjnego uzależniona jest więc od uprzedniego wezwania rady gminy do usunięcia naruszenia prawa, oraz wskazania interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, który został naruszony zaskarżoną uchwałą.

Bez wątpienia skarżący wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, co uczynili pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. Rozważenia natomiast wymaga kwestia interesu prawnego skarżących do wniesienia przedmiotowej skargi.

Ewentualną kontrolę legalności zaskarżonej uchwały poprzedzać więc musiała ocena dopuszczalności złożonej skargi wobec treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jako że podstawową przesłanką stosowania omawianego przepisu jest ustalenie, czyjego w danym przypadku interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy uchwała. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przesłanką legitymacji skargowej jest interes prawny istniejący w okresie poprzedzającym wniesienie skargi, uprawniający skarżącego (przed wniesieniem skargi) do żądania działania organu administracyjnego. Podkreślenia bowiem wymaga, że skarga na uchwałę rady gminy jest instrumentem oddziałującym na sferę prawną jednostki, na którą kwestionowane rozstrzygnięcie wywarło negatywny, konkretny i realny wpływ, jak pozbawienie uprawnień lub dodanie obowiązków.

Rozpatrywany przepis w swej treści odwołuje się do "interesu prawnego", a zatem konieczne jest poprowadzenie dalszych rozważań w tym kierunku. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że interes prawny danego podmiotu winien wynikać z konkretnego przepisu prawa i niezależnie od tego, czy będzie to przepis prawa materialnego, procesowego czy ustrojowego, ma to być norma, która świadczy o indywidualnym uprawnieniu lub obowiązku jednostki. Interes prawny musi więc być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, realny, dający się obiektywnie stwierdzić, oraz aktualny, a nie ewentualny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 1998 r. o sygn. akt IV SA 1106/97, publ. LEX nr 43360). Strona wnosząca skargę obowiązana jest zatem do wskazania, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na związku z zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem, a jej własną indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z norm prawa materialnego (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 523/14 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Interes prawny będzie więc posiadać taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają wymierne obowiązki. Podmiot wykazać musi, że jego interes znajduje ochronę w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym. Naruszenie interesu prawnego o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., to w istocie takie naruszenie subiektywnie pojmowanego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (vide: wyrok NSA z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 3045/13). Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązku. Podmiot taki nie posiada więc uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.

W przypadku art. 101 ustawy o samorządzie gminnym chodzi zatem o taki interes, który da się ustalić jako interes o wymienionych powyżej cechach, bowiem dopiero wówczas można stwierdzić, że jest on interesem prawnym danego podmiotu. Wobec tak dokonanej interpretacji omawianego przepisu stwierdzić należy, iż skarżący nie mają w niniejszej sprawie interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między sferą ich indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżoną uchwałą. Unormowanie zawarte w treści art. 101 ustawy o samorządzie gminnym stanowi instrument ochrony sfery prawnej jednostki, na którą kwestionowana uchwała wywarła negatywny, konkretny i realny wpływ, jak pozbawienie uprawnień lub nałożenie obowiązków, wyznaczając tym samym zakres podmiotowy zastosowania tej instytucji. Sam fakt przynależenia do określonej wspólnoty samorządowej, nie stanowi jeszcze o istnieniu po stronie takiego podmiotu interesu prawnego w ewentualnych postępowaniach sądowych.

Jak już wyżej wskazano, w orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r.sygn. akt II SA 2637/02, Lex nr 80699)

Skarga na uchwałę organu gminy nie ma charakteru actio popularis, który ze względu na ważny interes publiczny przysługuje każdemu obywatelowi mającemu zdolność procesową. Ma ona charakter indywidualny - konkretny i bezpośredni.

Reasumując, ocena zaistnienia interesu prawnego skarżących, o czym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymagała przede wszystkim wskazania tego interesu prawnego. W niniejszej sprawie nie sposób jednak znaleźć związek pomiędzy sytuacją prawną skarżących, a normą prawa materialnego, procesowego czy ustrojowego, z której mogliby oni wywodzić swoje racje, związane z kwestionowaniem zaskarżonej uchwały dotyczącej spraw majątkowych gminy.

Wskazać należy, że zaskarżona uchwała wydana została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g. Rada Gminy zmieniła wcześniej podjętą uchwałę, wyrażając zgodę na przeznaczenie budynku Szkoły Podstawowej w (...) łącznie z wyposażeniem tej szkoły, po jej likwidacji z dniem 1 września 2001 r. nr prowadzenie przez Stowarzyszenie (...) Niepublicznej Szkoły Podstawowej z wyłączeniem oddziału przedszkolnego. Przepis ten jest przepisem kompetencyjnym upoważniającym radę gminy do podejmowania uchwał w sprawach związanych z gospodarowaniem mieniem gminy, określając jedynie właściwość rady gminy w tego rodzaju sprawach. Przepis ten nie jest adresowany do podmiotów takich jak rodzice uczęszczających do przedszkola dzieci, ani też nie kształtuje ich sytuacji prawnej. Nadto wskazany przepis nie nadaje uprawnień podmiotom innym niż rada gminy. W ocenie Sądu nie można więc z art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g. wywieść uprawnienia rodziców dzieci uczęszczających do przedszkola, które zostałoby naruszone zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą.

Nie mogą również stanowić o interesie prawnym skarżących powoływane przez nich przepisy Konstytucji RP. Powołane przez nich przepisy gwarantują im prawo do wychowywania dzieci w zgodzie z własnymi przekonaniami, zapewnienia im wychowania moralnego i religijnego zgodnie z przekonaniami rodziców oraz dają rodzicom wolność wyboru dla swoich dzieci szkół innych niż publiczne. Trudno jednak szukać naruszenia tych norm zaskarżoną uchwałą. Powoływanie się na powyższe przepisy mogłoby ewentualnie stanowić o interesie prawnym prywatnym rodziców dzieci w przypadku uchwał organu jednostki samorządu terytorialnego bezpośrednio dotyczących organizacji konkretnej szkoły. Nie można jednak tracić z pola widzenia faktu, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała materia takiej nie reguluje. Jak już wskazano w uzasadnieniu niniejszego wyroku, przedmiotem uchwały jest gospodarowanie mieniem gminnym. Nie wystarczy bowiem wskazanie przepisów, które wskazywałyby na uprawnienia skarżących, a mogące być potencjalnie naruszone zaskarżoną uchwałą. Niezbędnym było wskazanie przez skarżących nie tylko przepisu ale i ich konkretnego uprawnienia, którego realnie zostali pozbawione uchwałą. Uchwała o przeznaczeniu budynku Szkoły Podstawowej w (...) bez wątpienia nie pozbawia skarżących gwarancji wychowania moralnego i religijnego ich dzieci. Tym bardziej nie pozbawia ich możliwości wychowywania dzieci zgodnie z ich własnymi przekonaniami. Zaskarżona uchwała nie pozbawia również dzieci dostępu do przedszkola. Jak bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały przy każdej ze szkół publicznych funkcjonuje co najmniej jeden oddział przedszkolny, a dodatkowo w centrum gminy uruchomiono Przedszkole Publiczne w (...).

Podkreślić należy, że o interesie prawnym skarżących świadczyć nie może ich subiektywne przekonanie o konieczności przekazania mienia gminnego na prowadzenie Niepublicznej Szkoły Podstawowej przez Stowarzyszenie (...). Powyższe świadczyć jedynie może o interesie faktycznym, jednak ten nie stanowi o uprawnieniu do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku braku legitymacji skargowej po stronie skarżącego z uwagi na brak naruszenia jego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem organu jednostki samorządu terytorialnego, co do zasady sąd oddala skargę wyrokiem, gdyż interes prawny jest kategorią materialnoprawną i jego istnienie podlega badaniu przez sąd (uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, poz. 62, postanowienie NSA z 13 czerwca 2007 r., I FSK 1337/06, Lex nr 384145).

Skoro więc niezbędnym do skutecznego zaskarżenia niniejszej uchwały było wskazanie normy prawa materialnego, z której wynikałoby uprawnienie skarżących, mające być bezprawnie naruszone lub ograniczone zaskarżoną uchwałą, a skarżący takiej normy prawa materialnego nie wskazali, Sąd uznał brak interesu prawnego po stronie skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, co uniemożliwia merytoryczną jej kontrolę.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.