Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1617942

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 3 czerwca 2013 r.
II SA/Bd 245/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski.

Sędziowie WSA: Renata Owczarzak, Jarosław Wichrowski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy C. z dnia (...) października 2012 r. nr (...),

2.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu,

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia (...) października 2012 r., nr (...), którą odmówiono A. P. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych w miejscowości K. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym:

Wójt Gminy C. po rozpatrzeniu wniosku A. P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do dokonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych w miejscowości K. oraz po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., w ocenie których dla tej inwestycji brak jest konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r., nr (...) nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu organ ten podniósł, że nieruchomość, na której ma być realizowana inwestycja, położona jest w T. Parku Krajobrazowym, w granicach wyznaczonego obszaru Natura 2000 i wskazał, by przy sporządzaniu raportu inwestor zwrócił uwagę na analizę konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem.

Wskutek wniesionego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia (...) września 2011 r., nr (...) uchyliło ww. postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że organ nie wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił stanowiska organów opiniujących.

Ponownie rozpatrując sprawę, Wójt Gminy C. w dniu (...) grudnia 2011 r. przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której strony postępowania podtrzymały swoje stanowiska odnośnie nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Następnie postanowieniem z dnia (...) stycznia 2012 r., nr (...) Wójt Gminy C. ponownie nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Na skutek wniesionego zażalenia ww. postanowienie zostało uchylone w całości postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) marca 2012 r., nr (...), a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie doręczał pełnomocnikowi strony stosownych powiadomień, oraz ponownie nie wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił stanowiska organów opiniujących.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia (...) maja 2012 r. Wójt Gminy C. nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że dotychczas dochodziło do nieporozumień pomiędzy sąsiadami a inwestorem na tle prowadzonej przez niego działalności, dlatego też właściwe określenie skali przedsięwzięcia jest zasadniczym składnikiem, który należy przeanalizować. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że przedsięwzięcie położone jest w strefie ochronnej ujęcia wód pitnych "C." (teren ochrony pośredniej) ustanowionej m.in. decyzją Wojewody K.-P. z dnia (...) grudnia 1998 r., nr (...) oraz w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków PLB 220009 B. (§ 1 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 27 października 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, Dz. U. Nr 128, poz. 1226) oraz T. Parku Krajobrazowego, przy czym zgodnie z rozporządzeniem Wojewody K.-P. (...) z dnia (...) grudnia 2004 r. w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p. (Dz. Urz. Woj. K.-P. Nr 120, poz. 2018, zmienionego rozporządzeniem nr 8 Wojewody K.-P. z dnia 12 kwietnia 2005 r., Dz. Urz. Woj. K.-P. Nr 69, poz. 1326) na terenie T. Parku Krajobrazowego obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie organu I instancji opinie wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. były lakoniczne, organy te nie wyjaśniły, na jakiej podstawie sformułowały swoje opinie.

Na powyższe postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożył A. P., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu powołał się na opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, z których wynikało, że brak jest potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Strona zwróciła uwagę na fakt, że twierdzenia sąsiadów, jakoby inwestor prowadził w szerokim zakresie remonty i naprawy samochodów, nie znalazły potwierdzenia w toku przeprowadzanych kontroli.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia (...) lipca 2012 r., nr (...) uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując m.in., że organ ten nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i wydał orzeczenie na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Organ odwoławczy podkreślił, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji powinien przeanalizować istotę planowanego przedsięwzięcia, prawidłowo je zakwalifikować, a następnie przeanalizować dopuszczalność jego realizacji w kontekście przepisów szczególnych.

Uczestnik postępowania K. S. w piśmie z dnia (...) sierpnia 2012 r. wniósł o wydanie postanowienia nakładającego na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, obejmującego w szczególności analizę konfliktów społecznych. Do pisma załączył dowody świadczące o prowadzeniu przez skarżącego uciążliwej działalności, tj. warsztatu samochodowego. Wśród tych dowodów znalazły się m.in. zdjęcia reklam oraz wydruki stron internetowych świadczące o tym, że wnioskodawca prowadzi znacznie szerszą działalność niż tylko wymiana szyb u klienta, bowiem działalność ta obejmuje prace związane z regeneracją głowic i sprawdzaniem szczelności płaszcza wodnego silnika.

Organ I instancji wypełniając zalecenia organu odwoławczego uzupełnił postępowanie co do ustalenia lokalizacji analizowanej działki poprzez dołączenie do akt sprawy m.in. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. Nr 25, poz. 133), rozporządzenia Wojewody K.-P. nr (...) w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., decyzji Wojewody B. z dnia (...) grudnia 1998 r., nr (...) dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustanowienia strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej ujęcia wody "C." i ustanowienia tej strefy na obszarze o granicach opisanych w decyzji. Organ I instancji wskazał, że przedmiotowa działka położona jest na terenie T. Parku Krajobrazowego, na obszarze szczególnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwą B. - kod obszaru PLB 220009 oraz w strefie ochronnej ujęcia wody "C".

Wójt Gminy C. decyzją z dnia (...) października 2012 r., znak (...), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych w K. na nieruchomości nr (...), którego inwestorem jest A. P.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Choć planowane przedsięwzięcie będzie realizowane na terenie garażu o powierzchni 30 m2, to inwestor nie uwzględnił, że samochody jego klientów muszą przejechać przez teren, w sąsiedztwie którego znajdują się budynki mieszkalne, a ponadto z zeznań świadków wynika, że liczba samochodów, które przyjeżdżały do warsztatu skarżącego, przekraczała 15 szt. tygodniowo, a inwestor deklarował wymianę jedynie 15 szyb miesięcznie.

Warsztat samochodowy mieści się w ramach przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podkreślił, że wskazane w karcie informacyjnej przedsięwzięcie zostało zaliczone również przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w piśmie z dnia (...) czerwca 2011 r., znak: (...) oraz Dyrektora T. Parku Krajobrazowego w piśmie z dnia (...) stycznia 2011 r., znak: (...) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Stosownie do dyspozycji art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. d i e ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), dalej zwanej ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, ustalono, że planowane przedsięwzięcie położone jest w strefie ochronnej ujęcia wód pitnych "C.", a także w granicach obszaru specjalnej ochrony Natura 2000 oraz na terenie T. Parku Krajobrazowego. Zgodnie zaś z rozporządzeniem Wojewody K.-P. z dnia (...) grudnia 2004 r. w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., na terenie parku obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Choć art. 51 nie obowiązuje, to zakresowi pojęcia "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" odpowiada zakres pojęć, jakimi posługuje się ustawodawca w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, tj. chodzi o przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to z mocy przepisów prawa miejscowego, tzn. rozporządzenia Wojewody K.-P. w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., inwestycja ta nie może być realizowana na obszarze T. Parku Krajobrazowego.

Odwołanie od ww. decyzji złożył skarżący, który wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że nie jest trafne twierdzenie organu I instancji, iż pojęciu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, odpowiadają pojęcia z pkt 1 i 2 ust. 1 art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Skarżący podkreślił, że art. 173 ust. 2 cyt. ustawy obowiązywał do dnia 14 listopada 2010 r., bowiem z dniem 15 listopada 2010 r. zaczęło obowiązywać rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie strony zaskarżona decyzja, jako naruszająca prawo, nie powinna się ostać.

K. S. w piśmie (...) grudnia 2012 r. podzielił stanowisko organu I instancji, że planowana inwestycja stanowi realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podniósł również, że planowane przedsięwzięcie znajduje się w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, obejmującego swoim zasięgiem obszar całej gminy C. oraz że planowana inwestycja budzi sprzeciw sąsiadów inwestora.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r., nr (...) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium organ I instancji, uwzględniając wytyczne organu odwoławczego, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, w wyniku czego prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy. Organ odwoławczy podkreślił, że w odwołaniu nie uzasadniono, dlaczego w ocenie inwestora stanowisko organu I instancji jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z kolei w myśl art. 71 ust. 2 tej ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb zostało zaliczane przez organ prowadzący postępowanie oraz przez RDOŚ w B. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, bowiem zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego jest to prawidłowa kwalifikacja przedsięwzięcia.

Kluczowym zagadnieniem w rozpatrywanej sprawie jest to, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z prawem miejscowym, bowiem zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Wojewody K.-P. (...) w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., na terenie T. Parku Krajobrazowego obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ustawa ta w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 dzieli przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko na dwie grupy: 1) przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które w ustawie Prawo ochrony środowiska określano jako "planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko", oraz 2) przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które w ustawie Prawo ochrony środowiska określano jako "przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2". Rodzaje tych przedsięwzięć zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana zaś inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do dokonywania naprawy/wymiany szyb samochodowych, zaliczona została przez organy jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ww. rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r. W rozporządzeniu tym przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko sklasyfikowane zostały w dwóch grupach: jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 1) i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco i oddziaływać na środowisko (§ 2). Zdaniem organu analiza tych przepisów pozwala uznać, że skoro zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Wojewody K.-P. w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., w parku tym obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska, to w zakresie pojęciowym określenia przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska mieszczą się zarówno przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że nie mogą być one realizowane na terenie tego parku.

W ocenie organu planowane przedsięwzięcie nie może być realizowane na obszarze T. Parku Krajobrazowego, gdyż zakazuje tego akt prawa miejscowego, jakim jest cyt. rozporządzenie Wojewody K.-P.

Skoro w wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania Wójt Gminy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to nakładanie na inwestora obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko było bezcelowe.

Organ podkreślił też, że wątpliwości budzi deklarowana przez inwestora skala planowanego przedsięwzięcia - wymiana i naprawa tylko ok. 15 szt. szyb miesięcznie, w sytuacji, gdy sąsiedzi zgodnie zeznają, iż skala działalności jest znacznie większa. Znajduje to również potwierdzenie w reklamach i ogłoszeniach na stronach internetowych, z których wynika, że zakres działalności zakładu skarżącego obejmuje również prace związane z regeneracją głowic i sprawdzaniem szczelności płaszcza wodnego silnika. Ponadto E. Sp. z o.o. w piśmie z (...) września 2012 r., potwierdziła, że zawarła umowę przyłączeniową z Z. M. P. A. P., co w ocenie organu świadczy o znacznie szerszym zakresie działalności skarżącego.

Istotna jest więc okoliczność, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaś teren, na którym ma być realizowane, znajduje się na obszarze T. Parku Krajobrazowego, w którym obowiązuje zakaz realizacji takich przedsięwzięć, położony jest w strefie ochronnej ujęcia wód pitnych "C.", a także w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000.

A. P. złożył skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że oceniając różne przedsięwzięcia powinno się zachować umiar w ocenie oddziaływania danej działalności na środowisko. Zdaniem skarżącego planowane przedsięwzięcie ma niewielki wpływ na środowisko, zaś gmina C. nie jest usytuowana w strefie ochronnej pośredniej ujęcia wody "C.", a zeznania sąsiadów opisujące uciążliwość jego działań należałoby ocenić z powściągliwością, ponieważ niewielkie zużycie energii wskazuje, że nie prowadzi działalności w zarzucanej przez sąsiadów skali.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tym organami a organami administracji rządowej. Kontrola administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1)

uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, gdy stwierdzi:

a)

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b)

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c)

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga była zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa.

Organ ustalił, że planowane przedsięwzięcie położone jest w granicach T. Parku Krajobrazowego i zgodnie z § 4 pkt 1 Rozporządzenia Wojewody K.-P. Nr (...) w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., na terenie T. Parku Krajobrazowego obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

W tym kontekście organy prawidłowo zaliczyły przedmiotowe przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stacja obsługi (ewentualnie remontowa) środków transportu (a za taką należy uznać planowany przez skarżącego warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych) mieści się w ramach przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie cyt. przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje obsługi lub remontowe, sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Słusznie organy porównały treść ww. uregulowania do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) obowiązującego w dacie wydawania ww. rozporządzenia Wojewody Nr (...). Z porównania tego wynika, że uregulowania te są identyczne w zakresie dotyczącym analizowanej inwestycji. Nie ulega zatem wątpliwości to, że na terenie T. Parku Krajobrazowego istnieje zakaz realizacji przedsięwzięć m.in. w postaci stacji obsługi lub remontowych, sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu.

Jednakże organy nie zwróciły uwagi na treść art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220). Zgodnie z nim zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (tekst jedn.: dotyczący realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Wojewoda K.-P. w cyt. wyżej rozporządzeniu w jego § 4 ustanowił zakazy właśnie w oparciu o art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Ustawodawca przewidział jednak wyjątek od tych zakazów w cyt. ust. 3 art. 24. Tak więc organ wydając decyzję odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych uniemożliwił skarżącemu wykazanie braku znacząco negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu, a co skarżący może uczynić jedynie poprzez przeprowadzenie oceny jej oddziaływania na środowisko.

Skoro jedyną przyczyną odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było istnienie zakazu ustanowionego w § 4 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Nr (...), organ winien ponownie rozpatrzyć sprawę biorąc pod uwagę treść art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody i następnie rozważyć, czy istnieją podstawy do nałożenia na skarżącego obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Ponadto organ winien rozważyć kwestie związane z tym, że planowane przedsięwzięcie ma znajdować się na obszarze Natura 2000 i terenie strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej ujęcia wody "C.", ponieważ organy odwoływały się do tych okoliczności, jednak w żaden sposób nie wskazywały na to, jakie są tego konsekwencje dla planowanej inwestycji.

Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji naruszają przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy i co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia.

Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) z uwzględnieniem uiszczonych przez skarżącego wpisu w kwocie (...) zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.