Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008036

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 25 listopada 2015 r.
II SA/Bd 1039/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska.

Sędziowie WSA: Jerzy Bortkiewicz, Małgorzata Włodarska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 18 maja 2015 r. S. L. (skarżący), działając przez swojego pełnomocnika, zwrócił się do Prezydenta Miasta T. o wyrejestrowanie samochodu ciężarowego marki (...) o numerze rejestracyjnym (...), nr VIN (...), z powodu kradzieży. Do wniosku, obok pełnomocnictwa, skarżący załączył m.in. dokumenty rejestracyjne przedmiotowego pojazdu, oświadczenie z dnia 17 kwietnia 2015 r. o kradzieży pojazdu, pismo Komisariatu Policji (...) o wszczęciu dochodzenia w sprawie kradzieży przedmiotowego pojazdu oraz postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu. Skarżący załączył ponadto postanowienie Sądu Rejonowego w T. z dnia 5 lutego 2015 r., VIII k.p. 825/14, utrzymujące w mocy postanowienie o umorzeniu postępowania.

Decyzją z dnia (...) maja 2015 r., nr (...), Prezydent Miasta T. odmówił wyrejestrowania określonego we wniosku pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu, postanowienie wydane przez Komisariat Policji o umorzeniu postępowania w sprawie kradzieży przedmiotowego pojazdu nie może zostać uznane za dokument wymagany zgodnie z dyspozycją § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, ponieważ nie potwierdza on kradzieży pojazdu. Jak stwierdził, wobec nie budzącej wątpliwości okoliczności trwałego i zupełnego utracenia pojazdu, jego wyrejestrowawanie następuje na wniosek właściciela pojazdu złożony w trybie § 15 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia.

Pismem z dnia 5 czerwca 2015 r. skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, złożył odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. zarzucając jej naruszenie art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów poprzez bezpodstawną odmowę wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu, mimo spełnienia wszelkich warunków formalnych przewidzianych przepisami prawa, a ponadto oparcie rozstrzygnięcia o materiał dowodowy sprzeczny z okolicznościami faktycznymi świadczącymi o kradzieży przedmiotowego pojazdu.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2015 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO) utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu, po przytoczeniu przedstawionego wyżej stanu faktycznego w sprawie oraz brzmienia art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, organ odwoławczy stwierdził, że oświadczenie skarżącego o kradzieży pojazdu pozostaje w sprzeczności z przedstawionymi przez niego dowodami, tj. postanowieniem o wszczęciu postępowania w sprawie kradzieży pojazdu, postanowieniem o umorzeniu postępowania w tej sprawie oraz postanowieniem Sądu Rejonowego w T. o utrzymaniu w mocy postanowienia umarzającego. Organ nie zgodził się z argumentacją skarżącego, iż art. 79 ust. 1 pkt 2 wskazuje jedynie warunki formalne, jakie powinny zostać spełnione przy wyrejestrowaniu pojazdu, ponieważ rozumowanie takie prowadziłoby do akceptacji poglądu, iż każde oświadczenie o kradzieży pojazdu, nawet niezgodnie z rzeczywistością, zobowiązuje organ do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy przepis ustanawia normę prawną dotyczącą postępowania wyjaśniającego, w świetle której do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z powodu kradzieży (przywłaszczenia) wystarczające jest oświadczenie właściciela złożone z uprzedzeniem o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, o ile nie jest ono sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ wskazał ponadto, że na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. organ I instancji prawidłowo oparł się o dokumenty w postaci przywołanych postanowień w sprawie umorzenia postępowania i na ich podstawie słusznie uznał, że kradzież przedmiotowego pojazdu nie została udowodniona.

Pismem z dnia 21 lipca 2015 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, S. L. zaskarżył powyższą decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zarzucając jej naruszenie art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że brak jest podstaw do wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu mimo spełnienia przez skarżącego wszelkich warunków formalnych przewidzianych przepisami prawa, a także naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie złożył oświadczenie o kradzieży samochodu, a to obligowało organ do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. Stwierdził ponadto, że jeżeli organ miał wątpliwość co do stanu rzeczy określonego w oświadczeniu - wobec postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie kradzieży - powinien podjąć czynności z urzędu prowadzące do wyjaśnienia tego stanu, czego nie uczynił. W ocenie skarżącego powoływanie się jedynie na oceny innego podmiotu, które nie przesądzają ostatecznie o wystąpieniu bądź nie danych okoliczności faktycznych, nie może prowadzić do ustalenia, że one wystąpiły. Wskazał ponadto, iż § 15 ust. 1 pkt 2 właściwego w sprawie rozporządzenia w żadnym miejscu nie stanowi, jaka powinna być treść i konkluzja postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu, wobec czego złożenie wymaganego postanowienia wypełniło wszelkie warunki formalne przewidziane przepisami prawa. Skarżący stwierdził także, że sąd administracyjny związany jest tylko ustaleniami sądów karnych zawartymi w prawomocnych wyrokach skazujących; że wiąże je jedynie sentencja wyroku karnego, a nie jego uzasadnienie; oraz że w praktyce mogą nastąpić rozbieżności w ustaleniach poczynionych na potrzeby postępowania administracyjnego i karnego. Podniósł, że na podstawie decyzji obu instancji nie da się ustalić, które własne czynności dowodowe organów doprowadziły je do przekonania, iż przedmiotowy pojazd nie został skradziony oraz że każdy przypadek, gdy właściciel utracił posiadanie pojazdu wbrew własnej woli należy uznać za jego kradzież w rozumieniu art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a także stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanej wyżej ustawy, Sąd stwierdził, że nie narusza ona obowiązujących przepisów prawa materialnego, ani procesowego, w związku z czym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm. - dalej "p.r.d."), zgodnie z którym pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Z kolei przepis § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1522 z późn. zm. - dalej "rozporządzenie") nakłada na właściciela pojazdu dokonującego jego wyrejestrowania, obowiązek dołączenia do wniosku poza stosownym oświadczeniem pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań, innych dokumentów w postaci dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, jeżeli była wydana, zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji potwierdzającego zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu, wystawione przez właściwy organ.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy bezspornie wynika, że pełnomocnik skarżącego w dniu 18 maja 2015 r. złożyła do organu I instancji wniosek o wyrejestrowanie samochodu ciężarowego marki (...) o numerze rejestracyjnym (...), VIN: (...), dołączając do niego między innymi dowód rejestracyjny (...), kartę pojazdu (...), oświadczenie z dnia 17 kwietnia 2015 r. złożone przez skarżącego - S. L. pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań o kradzieży przedmiotowego pojazdu w dniu 17 września 2014 r., pismo Komisariatu Policji (...), znak (...) zawiadamiające S. L. o wszczęciu dochodzenia w sprawie kradzieży ww. pojazdu, postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży ww. pojazdu wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu, wydane przez Komisariat Policji (...) w dniu 1 listopada 2014 r. i zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej (...) w T. w dniu 12.11..2014 r., znak: (...), (...), (...), postanowienie Sądu Rejonowego w T. VIII Wydział Karny z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt VIII k.p. 825/14 o nieuwzględnieniu zażalenia i utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia wydanego w dniu 1 listopada 2014 r. w Komisariacie Policji (...). Analizując przedstawione przez skarżącego dokumenty w kontekście przytoczonych powyżej przepisów prawa, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów obu instancji wyrażone w zaskarżonych decyzjach jest uprawnione. Na szczególną uwagę zasługuje zdaniem Sądu postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży spornego pojazdu wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu, wydane przez Komisariat Policji (...) w dniu 1 listopada 2014 r. i zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej (...) w T. w dniu 12 listopada 2014 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w T. VIII Wydział Karny z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt VIII k.p. 825/14, w którym orzeczono o nie uwzględnieniu zażalenia i utrzymaniu w mocy zaskarżone postanowienie, wydanego w dniu 1 listopada 2014 r. w Komisariacie Policji (...). Zwłaszcza w treści uzasadnienia postanowienia Sądu, jak słusznie zauważają to organy zawarte są, istotne z punktu widzenia niniejszego postępowania, stwierdzenia takie jak na przykład: "... stwierdzić należy, że brak jest dowodów potwierdzających wersję wydarzeń zaprezentowaną przez S. L. Same bowiem twierdzenia pokrzywdzonego, nie poparte innymi okolicznościami, nie mogą stanowić wystarczającego uzasadnienia dla podjęcia decyzji procesowej stwierdzającej, iż doszło do popełnienia przestępstwa", czy: "... zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia tezy o udziale S. L. w popełnieniu przestępstwa w postaci próby wyłudzenia odszkodowania, czy też fałszywego zawiadomienia. Powzięta decyzja procesowa oznacza tyle tylko, że wobec wyczerpania możliwości dowodowych nie można jednoznacznie zweryfikować prawdziwości jego wersji wydarzeń". Prawidłowo organy wywiodły między innymi na tej podstawie, że kradzież spornego pojazdu nie została potwierdzona przedłożonymi przez skarżącego dokumentami. W tej sytuacji organy nie były związane treścią oświadczenia skarżącego z dnia 17 kwietnia 2015 r. o kradzieży pojazdu i nie mogło ono, jako nie odpowiadające rzeczywistości stanowić podstawy wyrejestrowania tego pojazdu. Nie ma bowiem wątpliwości zdaniem Sądu co do tego, że organy były uprawnione do oceny zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego według ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, 75 § 1, 76 § 1 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.); Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 listopada 2012 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Po 614/12, przytoczony także w zaskarżonej decyzji SKO, że przepis art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. ustanawia normę prawną dotyczącą postępowania wyjaśniającego w świetle której do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z powodu kradzieży wystarczające jest wprawdzie oświadczenie właściciela złożone z uprzedzeniem o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, o ile jednak nie jest ono sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy. W przepisie art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. zakodowane zostały bowiem dwie normy prawne. Pierwsza wskazuje konieczną i wystarczającą przesłankę wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu (kradzież, przywłaszczenie pojazdu). Natomiast druga norma, także adresowana do organu administracji publicznej, zawiera regułę dowodową, która wyraża kompetencję do wydania decyzji o wyrejestrowaniu po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ograniczonego do oświadczenia strony postępowania. Niemniej ta reguła nie uchyla zasady prawdy obiektywnej postępowania administracyjnego, która nakazuje wydawać rozstrzygnięcia administracyjne na podstawie ustaleń zgodnych z rzeczywistością - art. 7 k.p.a. Stąd nieuprawniona jest wykładani art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., która dopatruje się w treści tego przepisu obowiązku wydawania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu nawet wówczas, gdy oświadczenie właściciela będzie niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy (wyrok dostępny na stronie nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.