Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008035

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 10 listopada 2015 r.
II SA/Bd 1033/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.).

Sędziowie WSA: Anna Klotz, Grzegorz Saniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. C. i k.c. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...). nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki przyłącza energetycznego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia (...)2015 r. A. i k.c. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) o zbadanie legalności budowy i wydanie decyzji o nakazaniu rozbiórki przyłącza energetycznego przy ul. (...) w (...), jako właściciele nieruchomości dz. nr (...), polegającego na poprowadzeniu przewodu elektrycznego średniego napięcia od słupa energetycznego posadowionego na działce nr (...) w kierunku budynku mieszkalnego posadowionego w południowo-wschodniej części działki nr (...) oraz zbadanie czy w ramach wykonywania przyłącza inwestor przedłożył wymagane dokumenty i dokonał skutecznego zgłoszenia zamierzenia ewentualnie wniosku o pozwolenie na budowę, a także czy otrzymali stosowne zawiadomienie o ewentualnym toczącym się procesie budowlanym. Kwestionowane przyłącze nie zostało w żaden sposób naniesione i opisane na mapkach urzędowych ani też nie zostało poprzedzone procedurą przewidzianą przepisami ustawy Prawo budowlane, w szczególności nie uzyskano ich zgody jako właścicieli działki nr (...). Wnioskodawcy podkreślili, że nie domagają się tym pismem zweryfikowania legalności budowy przyłącza energetycznego w postaci budowy słupa na działce nr (...) i poprowadzenia kabla do budynku mieszkalnego znajdującego się w środkowo-południowej części działki nr (...).

Decyzją z dnia (...)2015 r., znak (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu (...), na podstawie art. 83 ust. 1, art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.; zwana dalej: "P.b.") oraz art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229; zwana dalej: "P.b. z 1974 r.") odmówił wydania inwestorowi (...) S.A. nakazu rozbiórki samowolnie pobudowanego napowietrznego przyłącza energetycznego na terenie nieruchomości przy ul. (...) (dz. geodez. nr (...) obręb (...)) i ul. (...) (dz. geodez. (...), obręb (...)) w (...).

W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej (...)2015 r. stwierdzono, że budynek mieszkalny jednorodzinny przy ul. (...) w (...) (dz. nr (...) obr. geod (...)) zasilany jest w energię elektryczną poprzez napowietrzne przyłącze poprowadzone od drewnianego słupa energetycznego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. (...) (dz. geodez nr (...) obr. (...)). Przyłącze jest własnością (...) S.A. Właścicielka budynku mieszkalnego wyjaśniła, że przyłącze funkcjonuje od 1960 r., nie posiada żadnych związanych z tym dokumentów.

Organ na podstawie materiału dowodowego stwierdził, że przedmiotowe przyłącze zostało wykonane na działkach przy ul (...) w latach 50 ubiegłego wieku w oparciu o przepisy ustawy z (...).1958 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Zgodnie z jej zapisami została sporządzona stosowna dokumentacja i na jej podstawie wykonano inwestycję obejmującą między innymi budowę słupa energetycznego usytuowanego na terenie przedmiotowej nieruchomości oraz przyłącza energetycznego zasilającego budynek przy ul. (...) w (...). Według wewnętrznego pisma Zakładu Energetycznego w (...) z (...).1958 r. roboty budowlane zostały zakończone. PINB stwierdził zatem, że do robót budowlanych związanych z budową przyłącza energetycznego doszło przed (...)1995 r., co zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oznacza, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 24 października 1974 r. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, roboty budowlane z wyjątkiem rozbiórek można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a tego warunku inwestor nie spełnił. Organ zatem wszczął postępowanie naprawcze zmierzające do doprowadzenia zaistniałej sytuacji do stanu zgodnego z prawem PINB wskazał, że przedmiot niniejszej sprawy był częściowo objęty postępowaniem o wydanie nakazu rozbiórki, które zakończyło się decyzją odmowną z dnia (...)2014 r., znak (...), która została zaskarżona przez A. C. a następnie utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...)2014 r., znak (...). W toku postępowania inwestor dostarczył opinię techniczną, z której wynika, że stan techniczny słupa jest dobry a linia nN wykonana została zgodnie ze sztuką budowlaną i może być bezpiecznie użytkowana.

Pismem z (...)2015 r. A. C. przyznała, że w 1960 r. na działce (...) został posadowiony słup i poprowadzono przyłącza na działki (...) i (...), jednak jak zaznaczyła, przyłącze na działkę nr (...) zostało poprowadzone zgodnie z mapą sytuacyjno-wysokościową nr (...), natomiast nielegalne jest drugie przyłącze do drugiego budynku na działce (...).

Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie samowolna budowa przyłącza energetycznego przy ul. (...) w (...) nie narusza warunków wskazanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 u.P.b. z 1974 r. bowiem nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, ani pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Obiekt budowlany i inne prace wykonane w ramach samowoli budowlanej, które nie spełniają przesłanek orzeczenia przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 u.P.b. z 1974 r. podlegają wyłącznie rygorom przewidzianym w art. 40 tej ustawy, które umożliwiają legalizację niezależnie od tego czy obiekt bądź prace budowlane zostały zrealizowane na gruncie w całości pozostającym w wyłącznej dyspozycji inwestora. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi także konieczność nakazania dokonania zmian i przeróbek na podstawie art. 40 ww. ustawy, bowiem roboty wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną. Ponadto PINB podał, że art. 37 u.P.b. z 1974 r. nie zawiera warunku by w procesie legalizacji inwestor musiał wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak prawa do dysponowania nieruchomością, na której zrealizowano przedmiotowe prace nie stanowi samoistnej podstawy do nakazania rozbiórki w drodze decyzji administracyjnej. Warunkiem legalizacji w warunkach u.P.b. z 1974 r. nie jest uzyskanie zgody właściciela gruntu ani przełożenie dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Osoba poszkodowana może swoich roszczeń dochodzić przed sądami powszechnymi.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. i k.c. zarzucili naruszenie: art. 6, 7, 8 k.p.a. oraz art. 48, 49, 103 § 2 u.P.b., wnosząc o uchylenie decyzji w całości i nakazanie rozbiórki samowolnie pobudowanego przyłącza, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez PINB. Podnieśli, że decyzja jest wadliwa, a utrzymany stan rzeczy uniemożliwia realizację jakiejkolwiek inwestycji budowlanej na działce stanowiącej ich własność. Obecnie od słupa na działce nr (...) odchodzą dwa przyłącza na działkę nr (...), co jest nadmiernie uciążliwe. Zdaniem odwołujących się, organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, gdyż wniosek z (...)2015 r. nie dotyczył przyłącza wykonanego w latach 50-tych XX wieku, lecz drugiego wykonanego znacznie później. Organ winien nakazać rozbiórkę obiektu a wystarczającą przesłanką do wszczęcia postępowania w tym przedmiocie jest brak ważnego i wymaganego prawem w momencie budowy pozwolenia, w sprawie brak jest przesłanek umożliwiających legalizację samowoli, gdyż stoi temu na przeszkodzie art. 48 ust. 1 u.P.b. oraz fakt, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...)2015 r., znak (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 37 ustawy z dnia 29 października 1974 r. Prawo budowlane oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie został wykorzystany materiał dowodowy ze sprawy legalności słupa energetycznego znajdującego się na działce nr (...) objętej postępowaniem (...), którego decyzja z (...)2014 r. o odmowie nakazu rozbiórki została utrzymana w mocy ostateczną decyzją WINB z (...)2014 r. W postępowaniu tym ustalono, że słup energetyczny wraz z linią niskiego napięcia został zrealizowany w latach 1957-1958, w ramach prowadzonej w tym czasie elektryfikacji wsi i osiedli. Wnioskodawcy inicjujący powyższe postępowanie wystąpili z nowym żądaniem o zbadanie legalności istnienia przyłącza energetycznego biegnącego przez ich działkę (nr (...)) oraz działkę sąsiednią (nr (...)), a które zasila budynek mieszkalny znajdujący się, zgodnie z oznaczeniem wnioskodawców - w południowo-wschodniej części działki nr (...).

Wobec braku ustalenia przez organ I instancji daty realizacji tych przyłączy organ odwoławczy podjął postępowanie wyjaśniające, na podstawie art. 136 k.p.a. W wyniku działań organu (...) S.A. - Rejon Dystrybucji w (...) pismem z (...)2015 r. wyjaśniała, że obiekty znajdujące się na działce przy ul. (...) są obiektami mieszkalnymi, a budynek w części południowo-wschodniej części działki należy obecnie do Ł. I., córki H. J., która obecnie tam zamieszkuje. Dodatkowo przedłożono organowi pismo Zakładu Energetycznego w (...) ustalające warunki techniczne dla podłączenia budynku H. J. z (...)1965 r. oraz zgłoszenie z (...)1965 r. nr (...) o pobór energii elektrycznej. Dodatkowo przekazano umowę o dostawę energii elektrycznej z dnia (...)1960 r. zawartą pomiędzy J. J.i a Zakładem Energetycznym w (...) do lokalu użytkowanego jako mieszkanie, znajdującego się przy ul. (...) w (...). Spółka ENERGA wyjaśniła, że obydwa obiekty znajdujące się pod ww. adresem są obiektami mieszkalnymi i są zasilane niezależnymi przyłączami napowietrznymi izolowanymi. Organowi została przedstawiona mapa geodezyjna, na której pokazany jest przebieg linii energetycznych oraz przyłączy przebiegających przez działkę nr (...) skierowanych w kierunku działki nr (...) - jedno przyłącze i działki nr (...) - dwa przyłącza; mapa była kreślona w 1988 r. W ocenie WINB zebrany materiał dowodowy wskazuje, że sporne przyłącze zostało wykonane w 1965 r. (zgłoszenie z (...)1965 nr (...)), natomiast przyłącze przebiegające do budynku usytuowanego w środkowo-wschodniej części działki zostało wykonane w 1960 r. Organ wskazał, że w tym czasie utraciły moc prawną przepisy Prawa budowlanego z 1961 r. i do ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej zgodnie z art. 103 ust. 2 u.P.b. z 1994 r. stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy u.P.b. z 1974 r. Organ jednocześnie wyjaśnił, że budowa linii energetycznych służących elektryfikacji kraju podlegała szczególnej regulacji - ustawie z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli (Dz. U. z 1954 r. Nr 32, poz. 135 z późn. zm.) i przepisom wykonawczym tej ustawy, a nie przepisom prawa budowlanego. Na mocy ustawy w wykonaniu ustaleń planu elektryfikacji osoby władające gruntem miały obowiązek umożliwienia wstępu i wykonania czynności tj. zakładania urządzeń wymaganych przy elektryfikacji, pracownikom właściwych przedsiębiorstw elektryfikacyjnych. Zgodnie z § 4 pkt 5 ww. zarządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 8 maja 1959 r. w sprawie zakresu zakładania urządzeń odbiorczych w budynkach objętych powszechną elektryfikacją wsi i osiedli, za przyłącze uważało się przelot od słupa linii napowietrznej do izolatorów na stojaku lub na ścianie budynku o długości w zasadzie nie większej niż (...) m, a w przypadku sieci kablowej - odcinek kabla przyłączowego o długości w zasadzie nie większej niż (...) m. Powyższa ustawa stanowiła szczególną regulację prawną (lex specialis) i derogowała ogólne zasady prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego postępowanie i zgromadzony materiał w sprawie nie wykazał żadnych przesłanek do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przyłącza energetycznego przebiegającego przez działki nr (...) i (...) w oparciu o przepisy u.P.b. z 1974 r. Wbrew sugestii odwołujących się organ prowadził postępowanie w przedmiocie wskazanego we wniosku i odwołaniu przyłącza. Ponadto organ nie uzyskał informacji, które wskazywałyby, że przyłącze energetyczne było wykonane w latach 2001-2004, jak sugerowała strona odwołująca się, nie przedstawiając na poparcie tej tezy dowodów. Przyłącze to nie jest obiektem linowym, na które wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę i na podstawie zebranego materiału dowodowego organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 48 u.P.b. z 1994 r. Nadto pod rządami obecnej ustawy przyłącze energetyczne nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę a jedynie sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego lub kartograficznego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) na powyższą decyzję WINB z (...)2015 r. A. i k.c. wnieśli o jej uchylenie w całości i nakazanie inwestorowi (...) S.A. w (...) rozbiórkę samowoli budowlanej.

W uzasadnieniu skarżący zarzucili, że organ błędnie odczytał ich wniosek, gdyż chodziło tylko o zweryfikowanie przyłącza od słupa na ich działce nr (...) do budynku w południowo-wschodniej części działki nr (...). Zgłaszany jako świadek R. J.i, następcę prawny J. J., nie został przesłuchany a mógłby więcej powiedzieć na temat spornego przyłącza. H. J. miała podłączony prąd (...)1965 r. ale nie z przyłącza napowietrznego lecz z podlicznika podłączonego do licznika J. J., co wynika z wniosku o sprawdzenie instalacji odbiorczej z dnia (...)1965 r. oraz pisma z (...)1965 r., nr (...). W ocenie skarżących, przedstawili oni dowody w postaci wiarygodnych i oryginalnych map, natomiast spółka (...) nie przedstawiła niczego wiarygodnego, natomiast mapa rzekomo kreślona w 1988 r. była już im znana; zapoznali się z nią na spotkaniu w dniu (...)2015 r. Skarżący zakwestionowali wiarygodność tego dowodu w sprawie, podkreślając, że do dnia (...)1995 r. na pewno nie było żadnego przyłącza doprowadzonego do domu R. J. jak i do domu Ł. I., co potwierdza brak stojaków dachowych, przyłącze drutowe było doprowadzone do przewiązki, która łączyła oba domu (płyta DVD). Można ustalić co do dnia kiedy nastąpiła modernizacja linii drutowej na linię izolowaną, gdyż inwestor musi posiadać rachunki za ww. robotę, ponadto spółka powinna posiadać dokumenty, z których będzie wynikać jak płacili za zużywaną energię do 1995 r. właściciele domów mieszkalnych, czy bezpośrednio do zakładu czy być może jedno z nich płaciło pośrednio.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości zasadniczo poprzez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Aby usunąć z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, bądź przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.". Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawą orzekania Sądu jest materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w tak zakreślonych granicach, Sąd uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa skutkującego wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom strony skarżącej, organy nadzoru budowlanego prawidłowo określiły przedmiot postępowania w niniejszej sprawie, obejmując nim legalność robót budowlanych związanych z wykonaniem kwestionowanej przez skarżących części instalacji przyłącza energetycznego napowietrznego biegnącego od słupa drewnianego usytuowanego na nieruchomości skarżących (działka ewid. nr (...)) do jednego z budynków usytuowanego na działce sąsiedniej oznaczonej nr ewid. (...) (w południowo-wschodniej części działki). Organ odwoławczy, korzystając z uprawnień wynikających z art. 136 k.p.a., prawidłowo również uzupełnił postępowanie wyjaśniające i materiał dowodowym celem ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

Na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy, należy podzielić stanowisko WINB, iż brak jest podstaw do twierdzenia, iżby w sprawie zaistniały przesłanki do nakazania rozbiórki spornego przyłącza energetycznego, czego domagają się skarżący w zasadzie opierając się na kontestowaniu ustaleń organu i przedkładanych dokumentach, które nie potwierdzają stawianych przez skarżących tez, jakoby sporne przyłącze zostało wykonane w okresie od 2000-2004 (we wniosku), czy też jak w skardze "do dnia (...).1995 r. na pewno nie było przyłącza)". Z kolei na rozprawie w dniu (...)2015 r. skarżący wskazali, że przyłącze zostało wykonane w 2001 r., lecz nie posiadają na tę okoliczność dowodów.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie organy wskazują na bezpośredni związek niniejszej sprawy z odrębną sprawą administracyjną zakończoną ostateczną decyzją WINB z (...)2014 r. (WINB.WOP.7721.115.2014.k.k.) utrzymującą w mocy decyzję PINB (...) z dnia (...)2014 r. (...), wydaną w postępowaniu zainicjowanym również przez skarżących, o odmowie wydania inwestorowi (...) S.A. nakazu rozbiórki samowolnie pobudowanego słupa energetycznego na terenie nieruchomości przy ul. (...) (działka nr (...)) w (...). Z treści tej decyzji wynika jednoznacznie, że słup energetyczny drewniany zlokalizowany na działce skarżących nr (...), służący zasilaniu domów posadowionych na sąsiedniej nieruchomości, wraz z linią niskiego napięcia został zrealizowany w latach 1957/1958 na podstawie przepisów ustawy z 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli (Dz. U. z 1954 r. Nr 32, poz. 135). W tym czasie obowiązywało rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli (Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216 z późn. zm.), regulujące zasady i tryb postępowania przy realizacji robót budowlanych. Przy czym w orzecznictwie i piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że szczególna regulacja ww. ustawy o elektryfikacji (...) stanowiła lex specialis wobec ogólnych norm regulujących procesy budowlane. Organ nadzoru budowlanego w powyższej decyzji ostatecznie przesądził, że przedmiotowy słup wraz z liniami niskiego napięcia został wybudowany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami w czasie jego budowy, zatem nie powstał on w warunkach samowoli budowlanej. Nadto na podstawie ekspertyzy technicznej organ ustalił, że słup energetyczny wraz z przyłączami jest we właściwym stanie technicznym i nadaje się do użytkowania.

Podkreślenia wymaga, że już w toku tamtego postępowania administracyjnego skarżący domagali się nakazania inwestorowi rozbiórki słupa lub jego przesunięcia do granicy z ulicą, wskazując, że stwarza on zagrożenie oraz na okoliczność, że napięcie przekazuje wyłącznie do dwóch sąsiednich budynków, a nie do ich obiektów. Strony kwestionowały także okoliczność nabycia przez (...) S.A. służebności gruntowej na ich nieruchomości. Zważyć przyjdzie, że na rozprawie w dniu (...)2015 r. skarżący także potwierdzili, w jakim celu dążą do zakwestionowania legalności przedmiotowego przyłącza od słupa energetycznego do jednego z domów na sąsiedniej działce. Ich zdaniem rozebranie tego przyłącza spowoduje ten skutek, że słup drewniany posadowiony na ich nieruchomości straci stabilność i będzie w konsekwencji musiał zostać przez inwestora rozebrany.

W tym kontekście podkreślenia wymaga, co słusznie zaakcentował WINB, iż nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego rozstrzyganie sporów cywilnoprawnych pomiędzy właścicielem nieruchomości, a właścicielem urządzeń posadowionych na nieruchomości. Także kwestia oczekiwanego przez skarżących usunięcia lub zmiany lokalizacji słupa energetycznego wraz z linią przesyłową naziemną, winna podlegać rozstrzygnięciu w innym trybie. Z pewnością nie jest wykluczona, na wniosek skarżących w porozumieniu z gestorem sieci, zmiana przebiegu zgodnie z przepisami prawa wybudowanej linii energetycznej.

Odnosząc się do przedmiotu sprawy stwierdzić przyjdzie, iż organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń stwierdzając, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy dla uznania za wiarygodne zgodnych twierdzeń właściciela budynku mieszkalnego w południowo wschodniej części działki nr (...) (Ł. I. córki H. J.) oraz inwestora ((...)), iż sporne przyłącze zostało wykonane już latach 60-tych XX wieku, co potwierdzają wskazane przez organ dowody (w szczególności zgłoszenie nr (...) o pobór energii elektrycznej dokonane przez H. J. do mieszkania przy ul (...)(...).1965 r. oraz pismo Zakładu Energetycznego w (...) z (...).1965 r. - odpowiedzi na wniosek H. J. z (...).1965 r. określające warunki techniczne wykonania przyłącza z istniejącej linii nn jako odgałęzieniem). Prawidłowo również organ ustalił, że w 1960 r. zostało wykonane przyłącze do drugiego z budynków mieszkalnych posadowionych na działce nr (...). Także już z przedłożonego przez inwestora załącznika graficznego wynika, że od słupa energetycznego na działce skarżących w 1988 r. biegły 3 przyłącza, jedno w kierunku dz. nr (...) oraz dwa w kierunku działki nr (...).

Twierdzenia skarżących jakoby sporne przyłącze zostało wykonane dopiero w 2001 r. nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materialne dowodowym. Nadto zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, że gdyby w 2001 r. na terenie nieruchomości skarżących oznaczonej nr (...) zostało samowolnie wybudowane nieistniejące wcześniej przyłącze energetyczne do budynku mieszkalnego na terenie sąsiedniej nieruchomości, to właściciele podjęliby stosowne działania celem obrony swego prawa własności.

Z powyższych powodów należy uznać za prawidłowe i dokonane na podstawie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego ustalenia WINB, iż sporne przyłącze zostało wybudowane w 1965 r., zatem nie mogą mieć w jego sprawie zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), jak oczekują tego skarżący. WINB w zaskarżonej decyzji oraz PINB prawidłowo wskazały zatem przepisy prawa mogące stanowić podstawę do kontroli legalność wybudowania spornego przyłącza, w szczególności art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r.

Na marginesie należy nadto wskazać, iż nawet obowiązująca ustawa przewiduje szczególny przepis w art. 29a określający wymogi przy budowaniu przyłączy energetycznych. Nadto, co całkowicie pomijają skarżący, nawet przyjmując, że sporne przyłącze biegnące od drewnianego słupa energetycznego na działce nr (...) i linii niskiego napięcia, do budynku mieszkalnego na działce nr (...) zostało wykonane dopiero w 2001 r., brak jest podstaw, aby uznać że tego typu roboty budowlane stanowiły budowę obiektu budowlanego, do którego mógłby mieć zastosowanie art. 48 ustawy. Pojęcie "obiekt budowlany" zdefiniowane bowiem zostało przez ustawodawcę w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Wobec powyższego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.