Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41870

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 22 czerwca 1998 r.
II SA 652/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA M. Flasiński (spr.).

Sędziowie NSA: J. Bała, E. Kierejczyk.

Protokolant: M. Chmielewska.

Uzasadnienie faktyczne

Joanna T. ur. 14.XI.1961 r. o wykształceniu średnim zawodowym z zawodu nauczycielka, pracująca wcześniej w kilku różnych instytucjach po raz drugi zarejestrowała się jako bezrobotna w RUP w B. 8.V.1996 r. Od. 9.V.1996 r. do 1.X.1997 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych, w tym 126 dni jako przebywająca na urlopie macierzyńskim. Za okres kilku ostatnich miesięcy przedkładała zaświadczenia lekarskie o niemożliwości stawienia się w RUP z powodu opieki nad poważnie chorym dzieckiem. Ostatnie zaświadczenie lekarskie dotyczy okresu od 1.VIII.1997 r. do 11.IX.1997 r.

21.X.1997 r. skarżąca zgłosiła się do RUP i oświadczyła, że w ciągu najbliższych kilku lat nie może podjąć żadnej pracy, bo musi się opiekować chorym dzieckiem, odmówiła jednak dostarczenia zwolnień lekarskich dot. okresu od 11.IX.1997 r.

W konsekwencji skarżąca złożyła oświadczenie, że rezygnuje ze statusu osoby bezrobotnej z powodu sprawowania opieki nad chorym dzieckiem.

Decyzją z 21.X.1997 r. Kierownik RUP w B., powołując się na podstawę prawną z art. 25 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j. t. Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128), orzekł o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku od dnia 2.X.1997 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku.

7.I.1998 r. skarżąca zwróciła się do dyrektora WUP w B. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji kierownika RUP jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Przyznała, iż 22.X.1997 r. w czasie wizyty w RUP oświadczyła, że w ciągu najbliższych kilku lat nie może podjąć żadnej pracy, bo musi się opiekować chorym dzieckiem. Twierdziła, że przekazywała urzędniczkom zaświadczenia lekarskie o dalszej opiece nad dzieckiem, ale ona poradziły jej by zaświadczenie to schowała, bo jeszcze straci zasiłek za wrzesień 1997 r.

Pytała, czy w tej sytuacji może utrzymać status bezrobotnej bez pobierania zasiłku ale odpowiedziały jej, że to niemożliwe. Wyjaśniły, że gdyby chciała ten status utrzymać musiałaby stawiać się na każde żądanie RUP, zbierać wpisy do karty aktywności itp. Uważa, iż prawo do zachowania statusu bezrobotnego, gwarantowane w art. 27 ust. 3 cyt. ustawy, po ustaniu przyczyn powodujących brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, zwalniałoby ją z konieczności uzyskiwania na nowo statusu bezrobotnego.

Decyzją z dnia 26.I.1998 r. dyrektor WUP w B. odmówił stwierdzenia nieważności cyt. decyzji Kierownika RUP w B. z 21.X.1997 r., a odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku wyjaśnił, że powołany przez nią art. 27 ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uprawnia do utrzymania statusu bezrobotnego tylko osobę, która w okresie krótkim bo 30-dniowym ma przeszkody w podjęciu pracy.

Tymczasem skarżąca, jak sama oświadczyła, nie może podjąć pracy w ciągu najbliższych kilku lat.

Od decyzji tej skarżąca odwołała się, ale Prezes Krajowego Urzędu Pracy dnia 6.III.1998 r. utrzymał ją w mocy podzielając w zupełności motywy organu I instancji.

Decyzja ta była przedmiotem skargi J. T., która wniosła o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa. Polegało ono na tym, że urzędnik RUP wymusił na niej złożenie oświadczenia o rezygnacji ze statusu bezrobotnej. Złożyła ona takie oświadczenie na skutek zdenerwowania i wprowadzenia jej w błąd.

Organ nie podał podstawy swego rozstrzygnięcia i nie odniósł się do przedstawionych przez skarżącą zarzutów.

Prezes KUP wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j. t. Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128) za bezrobotnego, w rozumieniu tej ustawy, uważa się osobę, która m.in. "gotowa jest do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy".

Bezspornym jest, że skarżąca w ciągu najbliższych kilku lat nie może podjąć zatrudnienia nie tylko w pełnym wymiarze czasu pracy, ale nawet w wymiarze niepełnym co stwierdziła w "oświadczeniu", ale też we wniosku domagającym się stwierdzenia nieważności decyzji kierownika RUP.

Skoro zatem skarżąca nie może podjąć zatrudnienia i wyczerpała już okres pobierania zasiłku, nie może być uważana za bezrobotną w rozumieniu prawa, a w konsekwencji utrzymać statusu bezrobotnej. Przepis art. 27 ust. 3 cyt. ustawy, na który powoływała się J. T. w swej skardze, nie ma zastosowania w tym przypadku, gdyż odnosi się do sytuacji, w której bezrobotny pobiera zasiłek, w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia.

Skoro zatem decyzja Kierownika RUP z 21.X.1997 r. jest całkowicie zgodna z prawem, brak było jakiejkolwiek podstawy do stwierdzenia jej nieważności.

Z uwagi na powyższe skarga została oddalona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.