Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41867

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 4 sierpnia 1998 r.
II SA 607/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA A. Kuba (spraw.).

Sędziowie NSA: M. Borowiec, J. Semeniuk.

Protokolant: A. Pętkowski.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Krajowego Urzędu Pracy w dniu 3 kwietnia 1998 r. decyzją po rozpatrzeniu odwołania Pani Katarzyny S. od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z dnia 16 stycznia 1998 r. odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzją Dyrektora WUP w P. z dnia 27.03.1996 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 27.01.1995 r. i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych - utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Pani Katarzyna S. zarejestrowała się w Rejonowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 5 stycznia 1995 r. jako bezrobotna.

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w K. decyzją z dnia 7.02.1995 r. orzekł o przyznaniu Katarzynie S. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6.01.1995 r.

W związku z kontrolą przeprowadzoną przez Wydział kontroli legalności zatrudnienia WUP w P. ustalono, że bezrobotna była zatrudniona na umowę zlecenie od dnia 27 stycznia 1995 r. w Zakładzie Konfekcyjnym "A." s.c. w K.

Kierownik RUP w K. w dniu 16.02.1996 r. wydał decyzję, w której orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 27.01.1995 r. i o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Od w/w decyzji strona złożyła odwołanie do Dyrektora WUP w P.

Dyrektor WUP w P. decyzją z dnia 27.03.1996 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika RUP w K. z dnia 16.02.1996 r.

Powyższą decyzję strona zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł., który wyrokiem z dnia 23.04.1997 r. skargę oddalił, uzasadniając, że strona składając co miesiąc pod odpowiedzialnością karną oświadczenia bezrobotnego nie powiadomiła o podjęciu pracy na umowę zlecenie i o uzyskiwaniu dochodu z innego tytułu lub wynagrodzenia za pracę oraz to, że nie zaszły żadne zmiany danych w karcie rejestracyjnej.

W dniu 24.06.1997 r. Kierownik RUP wydał decyzję w której orzekł o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres od 27.01.1995 r. do 31.12.1995 r. w kwocie 2.652,70 zł. Od decyzji tej Katarzyna S. złożyła odwołanie do Dyrektora WUP, który kwestionowane przez stronę orzeczenie utrzymał w mocy.

Kierownik RUP uwzględnił prośbę strony o rozłożenie spłaty nienależnie pobranego świadczenia na raty.

W dniu 20.10.1997 r. Pani Katarzyna S. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych, podnosząc, iż w postępowaniu sądowym w sprawie o wyłudzenie zasiłku dla bezrobotnych pracownik RUP w K. zeznał, że bezrobotni od stycznia 1995 r. nie byli pouczeni, że podjęcie zatrudnienia w ciągu 30 dni powoduje utratę prawa do zasiłku i statusu osoby bezrobotnej.

Zdaniem strony powyższe i wyrok uniewinniający stronę należy uznać za nowe okoliczności w sprawie.

W decyzji z dnia 16.01.1998 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego omawianą wyżej decyzją Dyrektora WUP w P. z dnia 27.03.1996 r. W terminie ustawowym strona wniosła odwołanie do Prezesa Krajowego Urzędu Pracy. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania strony stwierdził, że bezspornym pozostaje fakt, że strona prawie przez cały okres pobierania zasiłku własnoręcznym podpisem poświadczała nieprawdę. Odwołująca się bowiem potwierdzała, że nie osiąga żadnego wynagrodzenia oraz dochodu.

W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły więc nowe okoliczności, które w myśl art. 145 § 1 k.p.a. warunkują wznowienie postępowania.

Powyższą decyzję ostateczną zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Katarzyna S., wnosząc o jej uchylenie i wznowienie postępowania oraz uchylenie decyzji o pozbawieniu jej statusu bezrobotnej i prawa do zasiłku. Skarżąca nie była pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego, a szczególnie nie była poinformowana przez Urząd Pracy, że podjęcie zatrudnienia w okresie pierwszych 30 dni od daty rejestracji powoduje utratę statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku.

Z uwagi na brak pouczenia skarżąca została uniewinniona w sprawie karnej od zarzutu wyłudzenia zasiłku dla bezrobotnej.

Z naruszeniem przepisów art. 28 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pozbawiono skarżącą zasiłku, mimo że osiągała ona dochód miesięczny nieprzekraczający 50% średniej krajowej, a więc uprawniający do pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

Skarżąca Katarzyna S. informowała się w urzędzie pracy, czy może uzyskiwać dochody i w jakiej wysokości poza zasiłkiem dla bezrobotnych i otrzymała informację, że może uzyskiwać dochody do kwoty nieprzekraczającej miesięcznie średniej krajowej.

W odpowiedzi na skargę organ naczelny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, która została szczegółowo uzasadniona.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które w myśl art. 145 k.p.a. warunkują wznowienie postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem sprawy jest wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z dnia 27 marca 1996 r. orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1997 r. sygn. akt II SA/Łd 627/96 oddalił skargę Katarzyny S. na tę decyzję, stwierdzając, że brak informacji na temat możliwości podjęcia dodatkowego zatrudnienia nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Obecnie skarżąca na jako jedyną podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie powołuje się na nowe okoliczności faktyczne nie znane organowi, który wydał decyzję, a istniejące w dniu wydania kwestionowanej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), a mianowicie fakt niepoinformowania jej a skutkach podjęcia dodatkowego zatrudnienia w czasie pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

Fakt niepoinformowania skarżącej o tak istotnych okolicznościach wyłączających prawo do statusu osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku został potwierdzony w sprawie karnej, w której skarżąca została uniewinniona od zarzutu wyłudzenia zasiłku właśnie z tej przyczyny (brak należytej informacji o skutkach podjęcia zatrudnienia).

Przede wszystkim o powyższym zarzucie skarżącej, który został szeroko sformułowany w jej odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w K. z dnia 16.02.1996 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, dowiedział się organ odwoławczy Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy przed wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia 27 marca 1996 r.

Odwołanie to było bowiem przedmiotem rozpatrzenia przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P., a omawiany zarzut skarżącej nie został podzielony.

Zatem nie można mówić w ogóle o nowych okolicznościach czy też dowodach, które wyszły na jaw po wydaniu ostatecznej decyzji i które nie były znane organowi, który ją wydał (istniejących oczywiście w dniu wydania decyzji).

Potwierdzenie tych okoliczności w wyroku Sądu Rejonowego w K., uniewinniającą skarżącą od zarzutu wyłudzenia zasiłku, nie było momentem ich ujawnienia, ale jedynie nadaniem im skutków prawnych dla wyroku Sądu karnego.

Stąd też brak jest podstawy do wznowienia postępowania w tej sprawie przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie zachodzą również inne podstawy do podjęcia decyzji o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Dyrektora WUP w P. z dnia 27 marca 1996 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika RUP w K. z dnia 16.02.1996 r. orzekającej o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku określone w przepisie art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.

Dlatego też zaskarżona decyzja odmawiająca wznowienia omawianego postępowania w żadnym stopniu nie naruszyła przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 3 k.p.a.

Na marginesie należało podnieść, że sam fakt stwierdzenia przez Sąd karny na użytek postępowania karnego, że skarżąca była nienależycie poinformowana o skutkach podjęcia dodatkowego zatrudnienia w okresie 30 dni od zarejestrowania się w Rejonowym Urzędzie Pracy i pozostawała w błędzie, co wyklucza jej odpowiedzialność karną (brak winy w rozumieniu przepisów prawa karnego), nie oznacza to, że dla skutków w zakresie utraty prawa do zasiłku przesłanki nie zostały spełnione (art. 13 ust. 3 pkt 1 i art. 26 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 1 z późn. zm.).

Do podjęcia decyzji o utracie prawa do zasiłku wystarczyło bowiem stwierdzenie, że skarżąca w ciągu 30 dni od zarejestrowania osiągnęła dochód nawet niższy od połowy najniższego wynagrodzenia.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.