Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41864

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 22 czerwca 1998 r.
II SA 547/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA M. Flasiński (spr.).

Sędziowie NSA: J. Bała, E. Kierejczyk.

Protokolant: M. Chmielewska.

Uzasadnienie faktyczne

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w P. decyzją z dnia 3.X.1992 r. orzekł o nieprzyznaniu Monice B. z dniem 16.IX.1992 r. zasiłku dla bezrobotnych z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Kierownik WUP w K. po rozpoznaniu odwołania skarżącej decyzją z 21.II.1994 r. uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie w I instancji.

Z kolei decyzją kierownika RUP w P. z 18.IV.1995 r. odmówiono wnioskowi Wandy B., matki Moniki B. z 6.III.1995 r. o wznowienie postępowania w sprawie cyt. na wstępie decyzji kierownika RUP.

Od tej decyzji M.B. odwołała się, ale dyrektor WUP w K. dnia 26.IV.1995 r. utrzymał ją w mocy.

Ww. decyzja dyrektora WUP była przedmiotem skargi M.B., którą NSA oddalił wyrokiem z dnia 29.IX.1995 r. (SA/Kr 1371/95), a w uzasadnieniu stwierdził, iż: "W dniu wydania decyzji bezspornym w sprawie było, że decyzja kierownika RUP w P. została przez dyrektora WUP uchylona, a postępowanie w I instancji umorzone. Skarżąca przyznała, że otrzymała następnie nowy należny jej zasiłek dla bezrobotnych.

Mimo tego, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika RUP w P. z 3.X.1992 r.

Decyzją z 11.VIII.1995 r. dyrektor WUP w K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji kierownika RUP w P. z 3.X.1992 r., a Prezes KUP dnia 27.X.1995 r. w wyniku odwołania M.B. - decyzję tę utrzymał w mocy.

Także i ta decyzja była przedmiotem skargi M.B., którą NSA wyrokiem z 1.III.1996 r. (II SA 3032/95) oddalił. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z 3.X.1992 r., która została już w 1992 r. uchylona i w obrocie prawnym nie istnieje.

Po wydaniu tego wyroku bo 27.V.1997 r. M.B., powołując się na podstawę prawną z art. 145 § 1 i 3 kpa, wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dyrektora WUP w K. z dnia 21.II.1994 r., ponieważ w sprawie tej dopuszczono się oszustwa polegającego na zastąpieniu decyzji z 21.II.1994 r. podrobioną decyzją z 18.II.1994 r., która wprawdzie miała identyczną treść jak decyzja z 21.II.1994 r., ale której skarżącej nie doręczono.

Dyrektor WUP w K. decyzją z dnia 2.VI.1997 r. odmówił wznowienia postępowania, albowiem w postępowaniu karnym nie zostało stwierdzone, aby miało miejsce oszustwo, jakie zarzuca skarżąca.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy powyższą decyzję uznał za prawidłową i 26.VIII.1997 r. utrzymał ją w mocy.

W wyniku skargi M.B., NSA wyrokiem z 15.XII.1997 r. (II SA 1280/97) stwierdził nieważność zarówno decyzji Prezesa KUP z 26.VIII.1997 r., ale także utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora WUP w K., a to dlatego, iż decyzja pierwszoinstancyjna wydana została przez niewłaściwy organ. Skoro bowiem przyczyną wznowienia jest działalność dyrektora WUP, to stosownie do art. 150 § 2 kpa o wznowieniu może orzekać tylko Prezes KUP.

Decyzją z dnia 19.II.1998 r. Prezes KUP odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z 21.II.1994 r.

W uzasadnieniu podał, że dwie daty na dwóch egzemplarzach tej samej decyzji dyrektora WUP wpisano na skutek niedbalstwa urzędniczki WUP, którą już zwolniono.

Skarżącej doręczono tę decyzję opatrzoną datą 21.II.1994 r., a w aktach pozostawiono drugi egzemplarz z datą 18.II.1998 r. Dlatego nie może być mowy o "fałszowaniu" czy "podrobieniu" opisanej decyzji. W konsekwencji brak też podstawy do wznowienia postępowania.

W wyniku wniosku skarżącej Prezes KUP dnia 26.III.1998 r. w trybie art. 127 § 3 kpa ponownie rozpatrzył sprawę i utrzymał w mocy swą poprzednią decyzję uznając, iż do wznowienia postępowania nie ma podstaw faktycznych i prawnych.

W skardze do Sądu z 14.IV.1998 r. M. B., powołując się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 1 kpa wniosła o uchylenie obu ww. decyzji Prezesa KUP o odmowie wznowienia postępowania. Ponadto zażądała odszkodowania w kwocie 25 tys. zł tytułem rekompensaty za koszty trwającej korespondencji z różnymi podmiotami oraz poniesione straty moralne.

Odpowiadając na skargę Prezes KUP wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Sąd ten uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Zdaniem skarżącej wznowienie postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie opiera się na podstawie prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Stanowi on, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Istotnymi okolicznościami w sprawie o zasiłek dla bezrobotnych były tylko te, które miały wpływ na przyznanie bądź nieprzyznanie zasiłku, jego wysokość i ewentualnie długość okresu zasiłkowego.

Żadnej z tych okoliczności nie można się dopatrzeć w sprawie, w której w wyniku decyzji dyrektora WUP w K. z lutego 1994 r. uchylono niesłuszną decyzję kierownika RUP i umorzono postępowanie o nieprzyznanie skarżącej zasiłku dla bezrobotnej z dniem 16.IX.1992 r.

W konsekwencji wypłacono skarżącej w całości należny zasiłek.

Okoliczność, iż w postępowaniu odwoławczym, na skutek niedbalstwa urzędniczki, na decyzji uchylającej decyzję RUP i na jej kopii pozostawionej w aktach wpisano różne daty, nie miała żadnego wpływu na treść decyzji dyrektora WUP.

Jak z powyższego wynika, brak było jakichkolwiek podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie i dlatego skarga, jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.