Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41862

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 1 czerwca 1998 r.
II SA 488/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA B. Zdziennicki.

Sędziowie NSA: K. Jarząbek, M. Flasiński (spr.).

Protokólant: A. Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Czesław O. ur.19.XII.1938 r. o wykształceniu podstawowym, murarz zarejestrował się dnia 8.XI.1995 r. jako bezrobotny w Rejonowym Urzędzie Pracy w R.

Przez 18 miesięcy, do dnia 9.V.1997 r. pobierał on zasiłek dla bezrobotnych.

Decyzją z dnia 31 maja 1997 r. Kierownik RUP w R. na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6.XII.1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14.XII.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz. U. z 1997 r. Nr 24, poz. 128) orzekł o utracie przez Cz.O. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 9.V.1997 r.

Od decyzji tej Cz.O. odwołał się, ale dyrektor WUP w R. dnia 10.VII.1997 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu podniósł, iż jak wynika z art. 8 ust. 1 cyt. wyżej "ustawy o zmianie", bezrobotnemu, który nabył prawo do zasiłku przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1.I.1997 r., zasiłek ten wypłaca się w wysokości i przez okres wynikający z dotychczasowych przepisów. Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje podstaw żądanie skarżącego, by wypłacić mu w tym postępowaniu wyrównanie zasiłku do 120% od 1.I.1997 r. ze względu na jego trzydziestoletni staż pracy, przede wszystkim dlatego, iż wcześniej, bo 9.V.97 r., utracił on prawo do zasiłku.

Wniosek skarżącego w w/w zakresie może być rozpatrywany w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Pismem z 9.XII.1997 r. skarżący zwrócił się do WUP w R. o wznowienie postępowania zakończonego cyt. wyżej decyzją dyrektora WUP, a to dlatego, że przez 30 lat pracował w warunkach szczególnie niebezpiecznych.

Do wniosku dołączył zaświadczenie Kierownika Działu Zatrudnienia Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego i Ogólnego, w którym stwierdzono, że Czesław O. pracował w nim od 24.VIII.1956 r. do 1.VIII.1985 r. jako murarz, na stanowisku wymienionym w wykazie "C", dziale III poz. 12 pkt 1 załącznika nr 3 do zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i PMB z dnia 1 sierpnia 1983 r., w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i PMB, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę, oraz do wzrostu emerytury lub renty (Dz. U. MB i PMB nr 3 poz. 6). Postanowieniem z 13.I.1998 r. dyrektor WUP w R., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 kpa wznowił powyższe postępowanie, a decyzją z 20.I.1998 r. odmówił uchylenia w/w decyzji, albowiem nie zawierają one żadnych rozstrzygnięć odnośnie nabycia bądź utraty przez stronę prawa do zasiłku przedemerytalnego. Rozstrzygają natomiast kwestię uprawnienia strony do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, przyznawanego na innych zasadach, dotyczą bowiem innego świadczenia aniżeli to, o które wnosi strona. W świetle przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zatrudnienie w warunkach szczególnych nie stanowi podstawy do przyznania prawa pobierania zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy na jakiś szczególny dalszy okres.

Od decyzji tej skarżący odwołał się, ale Prezes Krajowego Urzędu Pracy dnia 12.III.1998 r. utrzymał ją w mocy. Podzielając argumenty organu I instancji Prezes KUP wyjaśnił, iż fakt, że strona nabyła prawo do pobierania zasiłku przez okres 18 miesięcy na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a dowody w sprawie zatrudnienia w warunkach szczególnych dostarczyła po ustawowym okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, należało orzec jak wyżej.

W sprawie zasiłku przedemerytalnego strona powinna ponownie zwrócić się do RUP i przedstawić dokumenty uzasadniające jej wniosek.

Decyzja powyższa była przedmiotem skargi Cz.O., który zarzucił iż "nie może być stratny z tego powodu, że zaświadczenie o pracy w szczególnych warunkach uzyskał dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie zasiłku dla bezrobotnych.

O możliwości starania się o zasiłek przedemerytalny skarżący powinien zostać poinformowany przez RUP, a tego nie uczyniono.

Odpowiadając na skargę Prezes KUP wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ponieważ sprawa dotyczy wznowienia postępowania, należy najpierw zastanowić się czy wystąpiły w niej warunki wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 kpa uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej w postępowaniu zwyczajnym.

Dotyczyło ono rozstrzygnięcia wysokości wypłacanego skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych.

W tym zakresie nie wyszły na jaw żadne istotne dla sprawy okoliczności faktyczne ani żadne nowe dowody uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej.

Skarżący natomiast przedstawił zaświadczenie, iż przez długi okres wykonywał niebezpieczną dla życia i zdrowia pracę murarza i na tej podstawie chciał, by przyznano mu tzw. zasiłek przedemerytalny.

Zasiłek taki przewiduje art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687), ale dla osób, które zarejestrowały się we właściwym RUP po 1.I.1997 r.

Inaczej mówiąc, w rozpatrywanej sprawie, której początkiem było zarejestrowanie skarżącego jako bezrobotnego 8.XI.1995 r., nie można było przyznać skarżącemu zasiłku przedemerytalnego. Jeśli spełnia on wszystkie warunki ustawowe, by otrzymać taki zasiłek, powinien zarejestrować się w tym celu we właściwym RUP i przedstawić potrzebne dokumenty.

Ostatecznie więc należało uznać, iż brak było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji dyrektora WUP w R. z dnia 10.VII.1997 r. w trybie wznowienia postępowania.

Dlatego skarga została oddalona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.