Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41861

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 19 czerwca 1998 r.
II SA 475/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA A. Kisielewicz.

Sędziowie NSA: I. Góraj, A. Kuba (spr.).

Protokolant: J. Chindelewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 lutego 1998 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. na podstawie art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jedn. tekst Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu odwołania Pana Andrzeja S. od decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w W. z dnia 31 grudnia 1997 r. - utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Pan Andrzej S. zgłosił się do Rejonowego Urzędu Pracy w W. dnia 31 grudnia 1997 r. Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy orzekł o uznaniu Andrzeja S. za osobę bezrobotną, orzekając jednocześnie o przyznaniu prawa do zasiłku na okres nie przekraczający 6 miesięcy.

Od powyższej decyzji złożył odwołanie Andrzej S., w którym domaga się jej uchylenia i przyznania zasiłku przedemerytalnego.

Odwołanie Andrzeja S. nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i nie mogło być uwzględnione.

Prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje bezrobotnym, legitymującym się co najmniej 35-letnim okresem uprawniającym do zasiłku, bądź 30-letnim w tym 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (mężczyźni).

Z akt sprawy wynika, że Pan S. udokumentował przedłożonymi świadectwami pracy okres uprawniający do zasiłku wynoszący 34 lata i 28 dni.

Okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego (od 23 grudnia 1994 r. do dnia 17 grudnia 1995 r.) stosownie do art. 24 ust. 2 cyt. ustawy, nie może być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku.

Również okres pracy w Libii (1990-1994) nie może być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku; jak wynika z akt sprawy skarżący nie przedłożył jakiegokolwiek dokumentu o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu w ww. latach.

Powyższą decyzję zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej S., wnosząc o jej uchylenie.

Skargę swoją uzasadniał tym, że dopiero po podjęciu zaskarżonej decyzji zgromadził dokumenty - świadectwa pracy potwierdzające wymagany staż pracy do uzyskania zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 37 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a mianowicie zaświadczenie z P. z dnia 26.02.1998 r. stwierdzające pobyt żony na kontrakcie, a skarżącego jako współmałżonka, świadectwo pracy z P. z dnia 30.III.1998 r. stwierdzające staż pracy skarżącego w Centralnym Laboratorium Drogowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, stwierdzając, że przedstawione w skardze argumenty nie wnoszą nowych okoliczności. Udokumentowanie okresu pracy skarżącego w Libii wynoszącego 2 miesiące i 13 dni również nie zmienia jego sytuacji prawnej w świetle warunków określonych w przepisie art. 37j ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Okres pobytu Andrzeja S. w Libii wraz z żoną nie może być zaliczony do okresów uprawniających do zasiłku enumeratywnie wymienionych w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy art. 22 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Wbrew zarzutom skarżącego organy administracji państwowej obu instancji rozstrzygnęły sprawę skarżącego dotyczącą zasiłku przedemerytalnego zgodnie z prawem, nie naruszając zarówno przepisów prawa materialnego art. 37j ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.) w związku z art. 23 tej ustawy ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niespornym jest, że skarżący nie legitymuje się 35-letnim okresem pracy, a wykazany przez niego dokument okres pracy obejmuje w całości ponad 34 lata pracy.

Do spełnienia przesłanki 35-letniego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego z art. 37j ust. 1 pkt 1 ustawy z 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, brakujący okres kilkunastu miesięcy skarżący usiłował zaliczyć okres pobytu jako współmałżonka za granicą podczas kontraktu wykonywanego przez jego żonę na rzecz P. powołując się na przepisy Uchwały Rady Ministrów Nr 131/70 z dnia 11 sierpnia 1970 r. w sprawie uprawnień urlopowych, emerytalnych i uprawnień do innych świadczeń współmałżonków osób skierowanych do pracy za granicę.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy powołanej wyżej Uchwały Rady Ministrów Nr 131/70 nie pozwalają na zaliczenie współmałżonkowi osoby wymienionej w § 1 Uchwały (zatrudnionej za granicą) okresu pobytu za granicą do okresu uprawniającego do zasiłku.

Przede wszystkim należy zauważyć, że z mocy § 2 cyt. wyżej Uchwały RM wliczono współmałżonkowi, osoby wymienionej w § 1, przebywającemu z nią za granicą do okresu pracy okresy poprzedniego zatrudnienia (przed wyjazdem za granicę) mimo przerwy w pracy dłuższej niż trzy miesiące.

Natomiast żaden przepis tej uchwały ani inny nie wskazany przez skarżącego nie uprawniał do zaliczenia okresu pobytu współmałżonka osoby zatrudnionej za granicą do okresu jego pracy.

Ponadto przepis art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu taksatywnie wymienia okres pracy lub okresy zaliczalne do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, w tym zasiłku przedemerytalnego.

Przepis ten nie przewiduje zaliczenia do uprawnień do zasiłku tego rodzaju okresu pobytu za granicą, na który powołuje się skarżący, a nawet pracy za granicą, jeśli nie była opłacana składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy.

Przepis art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi kompletną regulację kwestii okresu uprawniającego do zasiłku, wraz z okresami zaliczalnymi do tego okresu (art. 23 ust. 2 pkt 1-4 ustawy), a podstawowym kryterium uznania takiego okresu za zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku jest opłacanie składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy (art. 23 ust. 2 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu).

Skoro skarżący, jak sam oświadczył na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie legitymuje się okresem 35-letnim uprawniającym do zasiłku bez zaliczenia mu okresu pobytu za granicą podczas kontraktu żony w latach 1983-1989 na podstawie cyt. wyżej Uchwały Rady Ministrów Nr 131/70, to należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z treścią przepisu art. 37j ust. 1 pkt 1 w związku z art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż brak jest podstaw do zaliczenia okresu jego pobytu za granicą do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.

Natomiast zaliczenie okresu pracy skarżącego w Libii od 19.01.1984 r. do 31.03.1984 r., czyli 2 miesiące i 12 dni, nie zmieniłoby rozstrzygnięcia, gdyż nadal brakuje skarżącemu wymaganego okresu 35 lat (kilka miesięcy).

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.