Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41853

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 19 maja 1998 r.
II SA 350/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Kuba.

Sędziowie NSA: Małgorzata Borowiec (spr.), Bohdan Zdziennicki.

Protokólant: Aleksandra Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. decyzją z dnia 13 lutego 1998 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w M. z dnia 2 grudnia 1997 r. stwierdzającą utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez Panią Urszulę K. z powodu upływu okresu zasiłkowego.

W uzasadnieniu podał, że Pani Urszula K. została zarejestrowana jako bezrobotna w dniu 21 listopada 1996 r. i na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 1996 r.) przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy, tj. do dnia 22 listopada 1997 r.

W stanie prawnym obowiązującym w dniu rejestracji (21 listopada 1996 r.) prawo do pobierania zasiłku przez 18 miesięcy zachowały bezrobotne kobiety, których okresy zatrudnienia do dnia rejestracji wynosiły co najmniej 25 lat (art. 25 ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu),

Pani Urszula K. w dniu rejestracji legitymowała się 23-letnim okresem zatrudnienia. Nie spełniała zatem warunku do przyznania zasiłku dla bezrobotnych na okres dłuższy niż 12 miesięcy.

Także w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r., znowelizowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 25, poz. 128 z 1997 r.) Pani Urszula K. nie spełnia warunków uprawniających do pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez okres dłuższy niż 12 miesięcy.

Pani Urszula K. zaskarżyła ostateczną decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się uznania, że przysługuje jej prawo do zasiłku na okres 18 miesięcy.

Zdaniem skarżącej, skoro w dniu 1 stycznia 1997 r. była już zarejestrowana jako bezrobotna i pobierała zasiłek przyznany jej na okres 12 miesięcy i posiadała ponad 10-letni staż pracy, to spełniła warunki określone w art. 25 ust. 1 pkt 3 znowelizowanej ustawy i powinna być uprawniona do 18-miesięcznego okresu zasiłkowego. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, iż uszło uwadze skarżącej, iż jednym z warunków określonych w art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. a znowelizowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (obowiązującym od 1 kwietnia 1997 r.) jest zamieszkiwanie przez bezrobotnego na obszarze działania rejonowego urzędu pracy, na którym stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 2-krotnie przeciętną stopę bezrobocia w kraju.

Na obszarze działania Rejonowego Urzędu Pracy w M. stopa bezrobocia nie przekraczała 2-krotnie przeciętnej stopy bezrobocia. Tak więc skarżąca nie spełnia warunków w/w przepisu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W sprawie jest bezsporne, iż w dniu zarejestrowania w Rejonowym Urzędzie Pracy w M., tj. 21 listopada 1996 r., skarżąca legitymowała się 23-letnim okresem zatrudnienia.

Zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 1, Dz. U. z 1996 r. Nr 5, poz. 34) prawu do pobierania zasiłku przez okres 18 miesięcy zachowali bezrobotni, którzy nabyli prawo do zasiłku, a okresy ich zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności oraz okresy wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 pkt 1, 2 i 4 wynosiły łącznie do dnia rejestracji co najmniej 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn.

Skoro skarżąca tego warunku nie spełniała, to brak było podstaw do przyznania jej zasiłku na okres dłuższy niż 12 miesięcy.

Stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustalonym ustawą z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687) obowiązującego od dnia 1 kwietnia 1997 r., uprawnieni do pobierania zasiłku przez okres 18 miesięcy są bezrobotni zamieszkali w dniu nabycia prawa do zasiłku oraz w okresie jego pobierania na obszarze działania rejonowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 2-krotnie przeciętną stopę bezrobocia w kraju oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku.

W dniu wejścia w życie przepisu 1.04.1997 r. przeciętna stopa bezrobocia w kraju wynosiła 14,3, zaś na obszarze Rejonowego Urzędu Pracy w M. - 23,9 (obwieszczenie Prezesa GUS z dnia 13 stycznia 1997 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze działania rejonowych urzędów pracy wg stanu na dzień 30 czerwca 1996 r. (M.P. Nr 3 z 1997 r.). Oznacza to, że na obszarze działania Rejonowego Urzędu Pracy w M. stopa bezrobocia nie przekraczała 2-krotnie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.

Skarżąca spełnia jedynie wymagania dotyczące stażu pracy. Nie spełnia natomiast drugiego z warunków ww. przepisu. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie stosowania jakichkolwiek odstępstw.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.