Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41849

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 17 kwietnia 1998 r.
II SA 229/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA K. Jarząbek.

Sędziowie NSA: A. Kuba (spr.), Z. Mańk.

Protokolant: M. Staniszewska.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 grudnia 1997 r. Prezes Krajowego Urzędu Pracy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu zażalenia Krystyny G. na postanowienie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. z dnia 29.09.1997 r., odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w B. z dnia 18.04.1997 r. w sprawie uznania za osobę bezrobotną oraz decyzją z dnia 10.02.1997 r. w sprawie przyznania prawa do zasiłku i orzekającej o odmowie zarejestrowania jako osoby bezrobotnej w dniu 14.01.1997 r. - postanowił utrzymać w mocy powyższe postanowienie Dyrektora WUP-u w B. z dnia 29.09.1997 r.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 58 § 1 kpa przywrócenie terminu może nastąpić na prośbę zainteresowanej, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Z art. 52 kpa wynika, że uprawdopodobnienie braku winy powinno odnosić się wyłącznie do kwestii przyczyn niedotrzymania terminu, a nie być skierowane przeciwko podstawie prawnej lub okolicznościom faktycznym dotyczącym samej decyzji.

Jak wynika z treści zażalenia, strona nie zgadza się z treścią decyzji Kierownika RUP w B. z dnia 18.04.1997 r. odmawiającej zarejestrowania jej jako osoby bezrobotnej, uważając, iż w rezultacie jej wydania pozbawiona została, niesłusznie, prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zdaniem odwołującej się Dyrektor WUP winien decyzję tę anulować, bez względu na fakt, iż termin do wniesienia odwołania był określony i wynosił 14 dni, a od jej otrzymania przez stronę do dnia wniesienia przez nią odwołania minęło 36 dni (strona otrzymała decyzję 3.07.1997 r., odwołanie zaś datowane jest na dzień 8.08.1997 r.).

Odwołująca się Krystyna G., oprócz przytoczenia okoliczności i faktów mających, jej zdaniem, świadczyć o niesłuszności stanowiska wyrażonego przez Dyrektora WUP w B., nie odniosła się w tym wniosku bezpośrednio do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, co mogłoby być przesłanką zasadności wniosku o jego przywrócenie, wyrażoną w art. 58 kpa.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Krystyna G. nadal kwestionowała decyzję o utracie statusu bezrobotnego i świadczeń pobieranych z tytułu uzyskania statusu bezrobotnego.

Z powodu wygaśnięcia prawa do renty i uznania skarżącej za zdrową osobę nabyła ona prawo do zasiłku dla bezrobotnych, toteż cofnięcie prawa do zasiłku jest krzywdzące i pozbawione skarżącą środków do życia.

W odpowiedzi na skargę organ naczelny wnosił o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Skarżąca w swojej skardze nie podnosi zarzutu, iż przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszone zostało prawo i w ogóle nie odnosi się bezpośrednio do treści postanowienia Prezesa Krajowego Urzędu Pracy z dnia 12.02.1998 r.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie mogło być jedynie zaskarżone postanowienie otrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora WUP w B. z dnia 28.09.1997 r. odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Natomiast poza możliwościami badania legalności pozostały w tej sprawie kwestionowane przez skarżącą decyzje organów pracy w przedmiocie statusu bezrobotnej i świadczeń z tego tytułu, gdyż nie zostały dotychczas skutecznie zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tej sytuacji wszystkie zarzuty skarżącej dotyczące decyzji w sprawie uznania za osobę bezrobotną i przyznanie prawa do zasiłku nie mogły być w ogóle przedmiotem rozważań w sprawie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i brak było podstaw do ustosunkowania się do nich w ramach kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem (art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest zgodne z przepisami art. 58 § 1 i art. 59 § 2 kpa, gdyż skarżąca w żadnym stopniu nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Skarżąca zarówno w zażaleniu na postanowienie Dyrektora WUP o odmowie przywrócenia terminu, jak również w skardze na ostateczne postanowienie Prezesa KUP utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora WUP nie podniosła żadnych zarzutów przeciwko tym postanowieniom ani argumentów przemawiających za przywróceniem terminu. Nie podała żadnych okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu.

Warunkiem uwzględnienia prośby zainteresowanej o przywrócenie terminu jest bowiem uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez jej winy (art. 58 § 1 kpa).

Skoro skarżąca nie uprawdopodobniła w najmniejszym stopniu, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w B. z dnia 18.04.1997 r. nastąpiło bez jej winy, to odmowa przywrócenia terminu była zasadna i zgodna z prawem, a w szczególności z przepisami art. 58 § 1 i 2 i art. 59 § 1 i 2 kpa.

Zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia przewidzianych w przepisach art. 22 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.