Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41842

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 21 maja 1998 r.
II SA 1204/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA E. Kierejczyk (spr.).

Sędziowie NSA: M. Borowiec, A. Kisielewicz.

Protokolant: M. Staniszewska.

Uzasadnienie faktyczne

Powołując się na art. 59 § 1 i art. 123 k.p.a. oraz art. 23 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1996 r. Nr 47, poz. 211 ze zm.) Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w N. wydał postanowienie z 6 lutego 1997 r. odmawiające przywrócenia skarżącej terminu do dokonania rejestracji jako osoby bezrobotnej, które z braku wniesienia zażalenia stało się ostateczne. W sprawie dotyczącej odmowy przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych - z powodu niespełnienia wymogu legitymowania się pobieraniem świadczenia rehabilitacyjnego przez co najmniej 180 dni w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (w tym przypadku dzień 24 stycznia 1997 r.) - wyrokiem II SA/Kr 685/97 NSA z 16 grudnia 1997 r. jej skarga na decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w N. z 17 marca 1997 r. została oddalona.

Decyzją z 21 maja 1997 r. Dyrektor WUP na podstawie art. 156 i 157 k.p.a. uchylił z urzędu wymienione postanowienie i wyjaśnił, że jest ono nieważne jako wydane bez jakiejkolwiek podstawy prawnej. Ustawa z 14 grudnia 1994 r. nie nakłada obowiązku rejestracji w urzędzie pracy i nie określa terminu do zarejestrowania bezrobotnego, w związku z czym brak jest podstaw do orzekania w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania rejestracji.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Prezes Krajowego Urzędu Pracy wydał decyzję z 5 sierpnia 1997 r., którą orzekł: " - zaskarżone postanowienie utrzymuję w mocy" i podzielił trafność motywów decyzji Dyrektora WUP.

W skardze do sądu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji, ponieważ do ustawy z 14 grudnia 1994 r. posiłkowo stosują się przepisy k.p.a., wskutek czego można przywrócić termin do zarejestrowania bezrobotnego.

Odpowiadając na skargę Prezes KUP podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 126 k.p.a. ma następujące brzmienie: "Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 oraz 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158, wydaje się postanowienie". Ograniczając się do regulacji mającej zastosowanie w rozpoznawanej sprawie należy przypomnieć, że stwierdzenie nieważności postanowienia w oparciu o jedną z przesłanek podanych w art. 156 § 1 k.p.a. winno nastąpić również w formie postanowienia.

Dyrektor WUP swojemu orzeczeniu z 21 maja 1997 r. nadał charakter decyzji i nie wskazał konkretnej podstawy stwierdzenia nieważności postanowienia. Ponadto dopuścił do powstania sprzeczności między sentencją a uzasadnieniem decyzji zawartymi kolejno w pierwszym i następnych zdaniach zredagowanych w sposób typowy dla zwykłego pisma. Zaistniała sprzeczność polega na tym, że w podstawie prawnej wskazuje się cały art. 156, w dalszej części tego samego zdania uchyla się postanowienie kierownika RUP, zaś w drugim zdaniu uzasadnia nieważność tego postanowienia. Stwierdzenie nieważności orzeczenia oznacza, że traci ono od początku swoją moc i uznaje się za niebyłe, natomiast uchylone orzeczenie przestaje istnieć od dnia jego uchylenia. Skutki prawne obu rodzajów rozstrzygnięć wzajemnie się wykluczają.

Błędów tych nie dostrzegł Prezes KUP, który swojemu orzeczeniu też nadał formę decyzji, natomiast w jej sentencji orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy Dyrektor WUP wydał decyzję.

Dysponując jedynie w tego rodzaju sprawach uprawnieniami kasacyjnymi sąd nie mógł usunąć sprzeczności między sentencją a uzasadnieniem decyzji organu nadzoru I instancji oraz skutków utrzymania w mocy jego orzeczenia w postępowaniu odwoławczym i dlatego na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.