Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1615911

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 5 maja 2011 r.
II PK 52/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Beaty S. przeciwko "P." Spółce Akcyjnej w W. o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 maja 2011 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 października 2010 r. (...),

I.

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

II.

zasądza od Beaty S. na rzecz "P." S.A. w W. kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 19 października 2010 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację Barbary S. od wyroku z dnia 22 maja 2010 r. Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie, którym oddalono jej powództwo przeciwko "P." S.A. w W. o odszkodowanie.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powódka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:

1)

art. 52 § 2 k.p. przez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu początku liczenia biegu terminu przedawnienia;

2)

art. 52 § 1 pkt 1 w związku z art. 30 § 4 w związku z art. 8 k.p., przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w sytuacji nieudowodnienia przez pracodawcę przyczyn wskazanych w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę, istnieją przesłanki do oddalenia powództw ze względu na zasady współżycia społecznego;

3)

art. 102 k.p.c., przez jego błędną wykładnię polegającą na niezastosowaniu przewidzianej w niniejszym przepisie zasady słuszności.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o "uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i utrzymanego w mocy tym wyrokiem, wyroku Sądu Rejonowego".

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniony został potrzebą wykładni:

1)

art. 30 § 4 k.p. w związku z art. 52 § 1 pkt 1 w związku z art. 8 k.p. w sytuacji, gdy bezspornie pozwany pracodawca nie udowodnił, iż miały miejsce okoliczności wskazane przez niego w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę z powódką;

2)

art. 52 § 2 k.p., gdyż nieprawidłowa jest dokonana przez Sądy obu instancji wykładnia sformułowania "wiarygodne informacje uzasadniające przekonanie, że pracownik dopuścił się czynu nagannego w stopniu usprawiedliwiającym rozwiązanie umowy o pracę" w okolicznościach sprawy takich jak: nieudowodnienie przez pracodawcę wskazanych w wypowiedzeniu przyczyn, oddalenie wszystkich powództw wytoczonych przez stronę pozwaną pracownikom o zwrot kwot wskazanych w raporcie o nieprawidłowościach z dnia 3 października 2001 r. i "konieczność przyjęcia, że wielkie przedsiębiorstwo państwowe, dysponujące własnym działem prawnym, zawiadamiając Prokuraturę nie miało wiedzy odnośnie przestępstwa, o popełnienie którego podejrzewało pracowników";

3)

art. 102 k.p.c., gdyż - w sytuacji licznych uchybień pracodawcy, a przede wszystkim nieudowodnienia podanych w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę przyczyn - zgodnie z zasadą słuszności powódka nie powinna być obciążona kosztami, nawet w sytuacji oddalenia powództwa.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r. II CZ 178/99 OSNC 2000/7-8 poz. 147; z dnia 16 kwietnia 2008 r. I CZ 11/2008 LexPolonica nr 2028011). Z tego względu art. 3984 § 2 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1)

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

zachodzi nieważność postępowania lub

4)

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek.

Potrzeba wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) zachodzi wtedy, kiedy jego niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie bądź kiedy przepis ten nie doczekał się wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (por. postawienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r. III CSK 104/2008 LexPolonica nr 2037066, z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/2002 LexPolonica nr 396185). Skarżąca nie spełniła powyższych warunków, gdyż w skardze nie tylko że nie zawarto żadnej argumentacji jurydycznej, ale nawet nie wskazano, o jaki kierunek interpretacji skarżącej chodzi. Skarżąca nie wykazuje, że istotnie na tle wymienionych przez nią przepisów wyłaniają się określone wątpliwości interpretacyjne, które dotychczas nie były przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego, bądź że wykładnia tego Sądu nie jest jednolita. W istocie pod pozorem potrzeby wykładni powołanych przez siebie przepisów skarżąca zmierza do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych i uzyskania pozytywnej oceny zarzutów podniesionych w ramach podstaw kasacyjnych.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.