Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2506821

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 8 lutego 2018 r.
II OZ 87/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2110/17 odrzucające skargę W.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2110/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że mimo wezwania, skarżący nie przedłożył wymaganych odpisów skargi (4 egzemplarze) ani nie uzupełnił braku fiskalnego skargi - nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W związku z powyższym zaszła podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.).

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, kwestionując je w całości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że opiera skargę na podstawie art. 52 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. Na podstawie "art. 57 § 1" p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1)

art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego błędną subsumcję i uznanie, że skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu i nie uzupełnił braków w zakreślonym terminie w sytuacji, kiedy skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych wywołanych wniesieniem skargi, zaś dopiero rozstrzygnięcie w tym zakresie winno skutkować dalszymi decyzjami Sądu w sprawie, w tym ocenę poprawności złożonych odpisów skargi oraz ilością skarg;

2)

art. 7 k.p.a. co objawiało się niewszechstronnym zbadaniem okoliczności faktyczno-prawnych sprawy przez pominięcie okoliczności stosowania się skarżącego do wezwania, w tym w pierwszej kolejności do uzupełnienia opłaty od skargi, na co skarżący odpowiedział w terminie;

3)

art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 12 w zw. z art. 80, art. 127 § 3 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uznaniu zaskarżonej odmowy Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) jako odpowiadającej przepisom prawa, pomimo że treść ww. decyzji stanowi przykład niezwykłego chaosu przy stanowieniu prawa i uprawnień strony, przy czym w ocenie skarżącego warunki formalne skargi winny zostać ustalone na etapie organu administracji który to, po ocenie złożonej dokumentacji w sprawie winien wezwać do uzupełnienia braków skargi do Sądu, czego nie uczynił przekazując akta sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie wskazanych wyżej podstaw.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę W.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) z dwóch powodów: po pierwsze - z powodu nieuzpełnienia, mimo wezwania, braków formalnych skargi w postaci jej czterech odpisów, a po wtóre - z powodu nieuiszczenia, mimo wezwania, wpisu od skargi.

Norma art. 57 § 1 p.p.s.a. stanowi m.in., że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast z treści art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. wynika, że do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. W sytuacji gdy pismo (w tym skarga) posiada braki uniemożliwiające nadanie temu pismu prawidłowego biegu konieczne jest wszczęcie postępowania naprawczego i wezwanie strony do usunięcia braków, w terminie 7 dni, pod rygorem - w przypadku skargi - jej odrzucenia (art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

I w niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Po ustaleniu, że złożona przez skarżącego skarga posiada braki formalne - nie załączono wymaganej liczby odpisów, Przewodniczący Wydziału VII Sądu pierwszej instancji wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w postaci czterech jej odpisów. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący uzupełnił ww. braki formalne w ustawowym terminie, a zatem powyższe stało się podstawą do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. I OPS 13/13, gdzie stwierdzono, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd".

Odnosząc się zaś do drugiej podstawy odrzucenia skargi - nieuiszczenia wpisu w ustawowym terminie (art. 220 § 3 p.p.s.a.), wskazać należy, że z akt sprawy nie wynika, by skarżący - w terminie otwartym do uiszczenia wpisu - złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku poniesienia kosztów sądowych. Zatem twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że każda z zaistniałych w sprawie, a wskazanych przez Sąd pierwszej instancji przyczyn stanowi samodzielną podstawę odrzucenia skargi. Zatem zaistnienie choćby jednej z nich statuowało po stronie Sądu pierwszej instancji obowiązek odrzucenia skargi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty zażalenia za nieusprawiedliwione. W tej sytuacji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.