Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723194

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 września 2019 r.
II OZ 787/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia V. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 713/19 o odrzuceniu skargi V. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) listopada 2018 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 713/19, odrzucił skargę V. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) listopada 2018 r., znak: (...), w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 28 marca 2019 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu na adres wskazany na kopercie, w której nadesłana została skarga. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie, po awizowaniu w dniu 26 kwietnia i 6 maja 2019 r. przez operatora pocztowego została zwrócona do Sądu. Wezwanie zostało skutecznie doręczone z dniem 10 maja 2019 r. (art. 70 § 1-2 p.p.s.a. i art. 73 p.p.s.a.). Ostatni dzień terminu do uiszczenia wpisu sądowego przypadł zatem na dzień 17 maja 2019 r. Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych ustalono, że do dnia 7 czerwca 2019 r. nie została uiszczona kwota należna z tytułu wpisu sądowego od skargi. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi, pomimo skutecznie doręczonego wezwania, w związku z czym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył V. K. reprezentowany przez pełnomocnika W. L. Cudzoziemiec wskazał, że z powodu chwilowej nieobecności w Polsce nie mógł samodzielnie odebrać wezwania Sądu w sprawie dokonania wpisu sądowego od skargi. Zaznaczył, że dotychczas pisma adresowane były zarówno do niego - V. K., jak i do jego pełnomocnika - W. L. Wezwanie z dnia 28 marca 2019 r. zaadresowane było jedynie do V. K., co spowodowało, iż jego pełnomocnik nie był upoważniony do odebrania pisma. Cudzoziemiec podkreślił także, że pełnomocnictwo procesowe do działania przez W. L. w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi było złożone na samym początku postępowania, które znajduje się w aktach sprawy. W. L. jest upoważniona do działania w imieniu syna V. K. oraz do odbierania korespondencji od początku toczącego się postępowania w sprawie wydania zezwolenia na pobyt stały.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku braku opłaty przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy skarżącemu skutecznie doręczono przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Niewątpliwie korespondencja została wysłana na prawidłowy adres podany przez skarżącego, wskazany na kopercie, w której nadesłana została skarga, a ponadto, z uwagi na fakt, że w skardze, ani w żadnym innym piśmie do niej dołączonym nie zawarto informacji, że skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika, zasadnie jako adresata przesyłki uczyniono osobiście cudzoziemca.

Zauważyć jednakże należy, że w terminie otwartym do uznania ww. przesyłki jako skutecznie doręczonej, tj. w dniu 6 maja 2019 r. wpłynęło do Sądu I instancji pismo pełnomocnika skarżącego, w którym powołując się na pełnomocnictwo w aktach sprawy, W. L. zwróciła się z prośbą o "wydanie korespondencji w sprawie IV SA/WA 713/19". W ww. piśmie zawarto również informację, że "z uwagi na tymczasową nieobecność powoda na terenie Polski, nie ma możliwości na doręczenie pisma bezpośrednio do rąk adresata". Nadmieniono także, że dotychczas pisma adresowane były na nazwisko pełnomocnika oraz "powoda". Na marginesie zarządzeniem Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. pozostawiono bez rozpoznania jedynie wniosek strony o wydanie korespondencji w sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaistniałej sytuacji, wobec powzięcia przez Sąd I instancji informacji, że skarżący nie przebywa obecnie we wskazanym miejscu zamieszkania, brak było podstaw do przyjęcia, że adresowana do cudzoziemca korespondencja została skutecznie doręczona w dniu 10 maja 2019 r. na zasadzie fikcji doręczenia. Wprawdzie skarżący nie poinformował wcześniej Sądu, że tymczasowo nie będzie obecny pod wskazanym adresem do doręczeń, jednakże uzyskanie takiej wiedzy, po wysłaniu do strony korespondencji, nie powinno pozostać bez wpływu na dalsze czynności podejmowane przez Sąd. Należy bowiem odróżnić sytuację, w której okoliczności, stanowiące podstawę do uznania przesyłki za prawidłowo doręczoną w trybie art. 73 p.p.s.a., ujawniają się po upływie terminu określonego w art. 73 § 1 w zw. art. 73 § 4 p.p.s.a., od sytuacji, w której okoliczności mające wpływ na uznanie skuteczności doręczenia przesyłki, pojawiają się w toku biegu czternastodniowego terminu, zakreślonego w powołanych wyżej przepisach. Przyjęcie odmiennego toku rozumowania powodowałoby, że nawet w sytuacji, gdyby strona wywiązując się z obowiązku wynikającego z art. 70 § 1 p.p.s.a. poinformowała Sąd o zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby, nie uchroniłaby się od negatywnych dla niej skutków. Pozbawiona zostałaby prawa do sądu, co należy ocenić, w tej sytuacji, jako niedopuszczalne. Tym samym zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.