Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2654119

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 22 marca 2019 r.
II OZ 219/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 5/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E.L. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia (...) marca 2014 r., nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z 21 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę E.L. (dalej: "Skarżący") na uchwałę Rady Miasta W. z (...) marca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta W. w kwartale ulic (...),(...),(...) i (...) (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z dnia 27 marca 2014 r., poz. 1284) jako wniesioną po terminie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z uwagi na datę podjęcia uchwały do skargi należało zastosować przepisy w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie zmian uchwalonych w 2017 r., a w szczególności przepisy zobowiązujące Skarżącego do poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i złożenia skargi w odpowiednim terminie. Sąd odnotował, że Skarżący dwukrotnie wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym skarga wniesiona po pierwotnym wezwaniu została prawomocnie odrzucona jako złożona po terminie. Sąd podkreślił, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością jednokrotną, a skarga wniesiona w następstwie kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona i jako taka podlega odrzuceniu.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, Skarżący pismem z (...) stycznia 2019 r. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że dwukrotnie wzywał organ do usunięcia stanu naruszenia prawa, ale wezwania te były oparte na różnych przesłankach faktycznych i prawnych i nie ma podstaw do uznania, że wezwania te są tożsame, a skarga została wniesiona po terminie.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o oddalenie zażalenia. W uzasadnieniu wskazał, że dwukrotnie rozpatrywał wezwania Skarżącego, uznając je za nieuzasadnione.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpatrując zażalenie należy w pierwszej kolejności wskazać, że z uwagi na fakt, iż skarga dotyczy uchwały z 2014 r., na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) stosuje się przepisy dotychczasowe regulujące postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego Skarżący przed wniesieniem skargi na uchwałę Rady Miasta zobowiązany był na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z niekwestionowanym stanowiskiem orzecznictwa czynność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością jednokrotną. Stanowisko takie wynika z faktu, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma stanowić odpowiednik zwykłego środka odwoławczego w przypadku, gdy przepisy prawa nie przewidują środków zaskarżenia w instancyjnym toku postępowania. Skoro zatem odwołanie czy zażalenie w postępowaniu administracyjnym składane jest raz, to ewentualne następne pisma dotyczące złożonego środka zaskarżenia nie mogą zostać uznane za odrębne odwołania czy zażalenia. Analogicznie zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, którego wyczerpanie na drodze administracyjnej warunkuje dopuszczalność skargi, może być złożone tylko raz.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Skarżący dwukrotnie pismami z dni: (...) października 2017 r. oraz (...) sierpnia 2018 r. wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do tej samej uchwały. Oznacza to, że drugie ze złożonych pism nie mogło zostać uznane za odrębne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, uprawniające do złożenia nowej skargi. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia związanego z wniesieniem pierwotnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Odnosząc się do argumentu Skarżącego, że wezwania te należy potraktować jako odrębne z uwagi na oparcie ich na odmiennych, różnych przesłankach faktycznych i prawnych, wskazać należy, że odwołania i zażalenia również mogą zostać oparte na różnych przesłankach faktycznych i prawnych, a pomimo tego kolejne pisma będące odwołaniami czy zażaleniami należy uznać za pojedyncze środki zaskarżenia. Brak jest bowiem podstaw prawnych do dopuszczenia podziału wniesionego środka zaskarżenia na skutek wnoszenia odrębnych pism w postępowaniu administracyjnym. Skoro zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest odpowiednikiem zwykłego środka zaskarżenia, to również w przypadku tego środka prawnego brak jest podstaw do dopuszczenia możliwości dzielenia go z uwagi na oparcie kolejnych zarzutów na odrębnych podstawach prawnych i faktycznych. W konsekwencji przyjąć należy, że złożenie kolejnych pism wzywających organ do usunięcia naruszenia prawa nie powoduje zmiany liczenia do terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który powinien być związany z wniesieniem pierwszego pisma wzywającego do usunięcia naruszenia prawa. W świetle powyższego należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego związany był z pismem Skarżącego z (...) października 2017 r. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt, że pierwsza skarga Skarżącego złożona na uchwałę Rady Miasta z 2014 r. została odrzucona bez merytorycznego odniesienia się do zawartych w niej zarzutów. Obowiązujące regulacje nie zawierają bowiem przepisów dopuszczających wnoszenie kolejnych skarg do sądu administracyjnego na ten sam akt do momentu merytorycznego rozpoznania skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.