II OZ 1057/17 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2373094

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r. II OZ 1057/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w (...) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 291/17 ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2017 r., znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2017 r., znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżąca nie podała jakie nieodwracalne skutki czy następstwa spowoduje realizacja inwestycji, ani też nie sprecyzowała, jaką szkodę może ponieść z powodu uciążliwości związanych z budową.

Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Zarzuciła naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy wykonanie zaskarżonej decyzji, a więc rozpoczęcie inwestycji budowlanej w bezpośrednim sąsiedztwie skarżącego spowoduje trudne do odwrócenia skutki polegające na nieodwracalnej utracie zieleni, zmianie ukształtowania działki, w tym usunięciu z niej ziemi, prowadzeniu głębokich wykopów oraz zakłóceniu spokoju zamieszkiwania, a ugruntowane orzecznictwo za trudne do odwrócenia skutki uznaje prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody (...) z dnia (...) marca 2017 r. znak: (...) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) nr (...) z dnia (...) listopada 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu (...) S.A. sp.k. w (...) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi w kondygnację podziemną oraz piwnice, wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, c.o. gazu i wentylacji na działkach nr (...), w obr. (...) przy ul. (...) w (...), a także zażalenia prowadzi do wniosku, że skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek i zażalenie nie zawierają argumentów, które przemawiałyby za koniecznością udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej, a tym samym uznaniem, że osoba uprawniona do prowadzenia budowy na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania, skoro to ona ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi i to na niej spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona.

W ramach oceny wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ocenie podlega to, czy we wniosku uprawdopodobniono, że jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym skontrolowaniem w aspekcie zgodności z prawem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. W niniejszej sprawie skarżąca takich okoliczności nie wykazała. Przywołana przez stronę skarżącą w zażaleniu argumentacja nie pozwala wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest na tyle zasadne, iż przemawia za wstrzymaniem inwestora w przysługujących mu prawach związanych z zabudową terenu, do którego posiada tytuł prawny. Inwestor ma prawo do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo zaskarżenia go do sądu administracyjnego, z uwagi na brak orzeczenia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, ponieważ kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie uchylenia zaskarżonego aktu, będzie obciążać właśnie jego.

Zasadności argumentacji strony skarżącej nie potwierdza również projekt budowlany. W projekcie zagospodarowania terenu (tom I) znajduje się opinia techniczna dotycząca sposobu prowadzenia robót budowlanych i ocena ich wpływu na otoczenie. W treści opinii zwrócono uwagę na możliwe uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, w postaci np. emisji hałasu, emisji pyłów, drgań i wibracji, kwestii zaistnienia rys i pęknięć, jednocześnie wskazując, że prawidłowo zaprojektowana pod kątem doboru konkretnych maszyn i urządzeń oraz odpowiedniego prowadzenia prac budowa nie powinna negatywnie wpływać na sąsiednią zabudowę. W opinii zalecono monitoring prac budowlanych w celu oceny w warunkach rzeczywistych wpływu robót na otoczenie. Zalecono także, aby wszelkie prace były poprzedzone projektem technologii robót opracowanym z uwzględnieniem konkretnego wybranego sprzętu oraz opisem sposobu wykonania robót. W przypadku przekroczenia dopuszczalnych wartości emisji hałasu lub drgań od prowadzonych robót należy prace wstrzymać do czasu opracowania zamiennych rozwiązań lub sposobów skutecznej eliminacji tych pozanormowych emisji, a wszelkie pomiary emisji winny być udokumentowane i załączone do dokumentów budowy. Z powyższego wynika zatem, że inwestor liczy się z możliwymi ograniczeniami czy też uciążliwościami także dla skarżącej, ale w projekcie zawarł szereg zaleceń, które mają za zadanie te uciążliwości minimalizować. Inną natomiast kwestią jest ewentualne niestosowanie się przez inwestora do tych zaleceń, co może skutkować koniecznością ingerencji organów nadzoru budowlanego. Na etapie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w sprawie ze skargi na decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie można jednak przyjąć, że zalecenie ujęte w projekcie, w tym w powyższej opinii technicznej, nie będą przestrzegane. Na tej podstawie nie można uznać, aby względem skarżącej istniało niebezpieczeństwo zaistnienia nieodwracalnych skutków albo znacznej szkody wskutek wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.