Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2639337

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 7 lutego 2019 r.
II OSK 663/17
Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski.

Sędziowie: NSA Jerzy Stelmasiak, del. WSA Małgorzata Jarecka (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 975/16 w sprawie ze skarg B. P. i S. P. oraz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2016 r. nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuję sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie,

2. zasądza solidarnie od B. P., S. P. oraz (...) Spółki z o.o. w W. na rzecz (...) Spółki z o. o z siedzibą w W. kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. II SA/Ol 975/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w wyniku rozpoznania skarg B. P., S. P. oraz (...) sp. z o.o. w W., uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2016 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty (...) z dnia z dnia (...) lutego 2016 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W wyniku rozpoznania wniosku (...) Sp. z o.o. w W. z dnia 12 października 2015 r. Starosta (...) decyzją z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę obejmującego stację bazową telefonii komórkowej operatora (...) nr (...), położoną na działce nr (...) przy ul. (...) w I. Starosta (...) stwierdził, że wniosek inwestora spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami Prawa budowlanego, w szczególności projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją, który został uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w Iławie Nr XXII/228/12 z dnia 11 maja 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2012 r. poz. 1907). Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) maja 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka zamierza wybudować stację bazową telefonii komórkowej, na której na wysokości 53,4 i 49,2 m zostaną umieszczone anteny kierunkowe. Przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych znajduje się w przestrzeni powyżej od 16,9 do 22,1 m n.p.t. w odległości 150 m od nadajnika. Działka nr (...) w I., na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "D-MNU", który - jak wyjaśnił organ - wskazuje przeznaczenie podstawowe jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową, na którym dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwe usługi wbudowane lub wolnostojące. Zapisy planu miejscowego dotyczące terenu "D-MNU" nie stanowią, czy na terenie tym dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a w świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 880 z późn. zm.), nie sposób przyjąć, że na terenie tym istnieje zakaz budowy tego typu inwestycji. Wojewoda (...) wskazał też na postanowienia § 15 ust. 1 pkt 5, § 16 ust. 4 pkt 3 i § 27 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego, które, w jego ocenie, nie stanowią podstawy do stwierdzenia sprzeczności przedmiotowego zamierzenia z miejscowym planem.

Uwzględniając skargę B. P., S. P. oraz (...) sp. z o.o. w W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że organy orzekające w sprawie oceniły planowaną inwestycję jako zgodną z ustaleniami planu, niemniej zdaniem Sądu stanowisko takie było błędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym zakresie wyjaśnił, że działka nr (...), na której zaplanowano przedmiotową inwestycję, znajduje się na obszarze, którego przeznaczenie oznaczono symbolem "D-MNU" - przeznaczenie podstawowe jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa, na którym dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwe usługi wbudowane lub wolnostojące. Zgodnie z definicjami oznaczeń użytych w planie, określonych w § 7 ust. 1 pkt 4, oznaczenie literowe: jednostka planistyczna D: oznacza największy obszar dominacji różnych form zabudowy jednorodzinnej. Oznaczenie MNU użyto dla określenia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej oraz terenu zabudowy jednorodzinnej, na którym dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwe usługi wbudowane lub wolnostojące (§ 13 ust. 1 pkt 2 planu). Wysokość zabudowy w myśl postanowień § 13 ust. 1 pkt 1 lit. e ustalono: do dwóch kondygnacji, wyjątkowo 3 wg ustaleń działu III. Zgodnie z § 47 ust. 3 pkt 5 planu ustala się podstawowe przeznaczenie - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa, dla terenów oznaczonych na rysunku symbolem D-MNU - dla których określa się następujące warunki szczegółowe: wysokość zabudowy dla budynków mieszkalnych: 2 kondygnacje w tym poddasze użytkowe, dla usługowych: 1 - 2 kondygnacje. Dopuszczalność planowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej o całkowitej wysokości obiektu 55,45 m n.p.t. należało, zdaniem Sądu, rozważyć w kontekście przepisów Rozdziału 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych "Szczególne zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych", w tym art. 46 ust. 1 i 2 cyt. ustawy. Powołana regulacja stanowi o tym, że w razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków: - braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, - braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu. W zakresie drugiego warunku wskazany przepis konkretyzuje sytuacje, w których nie zachodzi sprzeczność tego rodzaju inwestycji z obowiązującym przeznaczeniem terenu, tj.: przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Przy czym, co podkreślił Sąd, ustawodawca określa w art. 2 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, iż "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" oznacza kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Odnosząc powyższą regulację do rozpoznawanej sprawy - w ocenie Sądu - stwierdzić należało, że według obowiązującego planu na terenie działki objętej inwestycją nie ma wyraźnych zakazów ani ograniczeń odnoszących się do lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. Rozważając uwarunkowania lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej z punktu widzenia zgodności z przeznaczeniem wskazanego terenu, uwzględnić jednakże należy obowiązującą tam funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, na której dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwie usługi wbudowane lub wolnostojące. Podczas, gdy z przepisów wynika, że przeznaczenie usługowe nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji z zakresu łączności publicznej, to lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej, innej niż infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu, jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu na cele zabudowy jednorodzinnej. Planowana inwestycja bezsprzecznie nie należy do inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, a w konsekwencji jej lokalizacja na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne, jest niedopuszczalna. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić również stanowiska organu drugiej instancji, iż postanowienia § 15 ust. 1 pkt 5, § 16 ust. 4 pkt 3 oraz § 27 ust. 6 pkt 3 Planu nie stanowią podstawy do uznania sprzeczności przedmiotowego zamierzenia z miejscowym planem.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła (...) Sp. z o.o., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła naruszenie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 7 ust. 1 pkt 4, § 13 ust. 1 pkt 2 oraz § 47 ust. 3 uchwały Rady Miejskiej w Iławie Nr XXII/228/12 z dnia 11 maja 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego całego obszaru miasta (...) poprzez przyjęcie, że postanowienia planu uniemożliwiają realizację inwestycji skarżącej spółki, a także naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 oraz § 47 ust. 3 ww. uchwały i w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez błędne przyjęcie, że przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka wskazała, że głównym problemem zarysowującym się w sprawie jest potrzeba nadania właściwej wykładni art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ratio legis powyższego przepisu polega na wyznaczeniu swoistej reguły interpretacyjnej, dedykowanej organom administracji publicznej, która powinna być stosowna przy ocenie prawnej dopuszczalności realizacji inwestycji przez pryzmat zapisów planu miejscowego, gdy plan miejscowy "milczy" na temat lokalizacji inwestycji z zakresu przedsięwzięć telekomunikacyjnych. Paragraf 27 ust. 6 pkt 4.1 planu wskazuje, że nowe stacje bazowe telefonii komórkowej oraz ich maszty i wieże należy realizować, preferując lokalizację na terenach przemysłowych i składowych oraz usług produkcyjnych (symbole P, UP, UPM). Jest to jednakże jedynie preferencja, niewiążąca bezpośrednio organów administracji. Spółka zwróciła uwagę na to, że plan dopuszcza na działce nr (...) zarówno funkcję mieszkaniową, jak i usługową. Sąd I Instancji niesłusznie przy tym uznał, że skoro na przedmiotowym terenie może zostać zrealizowana zabudowa jednorodzinna, a zamierzenie budowlane polega między na budowie antenowej konstrukcji wsporczej wyższej niż 5 metrów, to w świetle postanowienia art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - takie zamierzenie nie może zostać zrealizowane. W tym zakresie spółka zwróciła uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 26 marca 2015 r. sygn. II OSK 2057/13, zgodnie z którym jeżeli miejscowy plan zagospodarowania terenu przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze to potencjalny inwestor musi dostosować plany inwestycyjne do którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie. Prowadzi to do wniosku, że wykładnia art. 46 ust. 1 i 2 ww. ustawy polegająca na rygorystycznym rozciąganiu przesłanki (dopuszczenia wyłącznie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu) dotyczącej celu zabudowy jednorodzinnej każdorazowo, gdy takie przeznaczenie pojawia się w planie miejscowym, na inne cele, w tym zabudowę usługową, nie zasługuje na uznanie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania - B. P., S. P. oraz (...) sp. z o.o. wnieśli o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie wobec trafności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy - Prawo budowlane i art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 7 ust. 1 pkt 4, § 13 ust. 1 pkt 2 oraz § 47 ust. 3 uchwały Rady Miejskiej w Iławie Nr XXII/228/12 z dnia 11 maja 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego całego obszaru miasta (...). Zgodzić się bowiem należy z wnoszącym skargę kasacyjną, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia ww. przepisów łączyła się z wadliwym uznaniem, iż prawodawca lokalny nie dopuścił do lokalizowania kwestionowanej inwestycji (stacji bazowej telefonii komórkowej) na terenie inwestowanym oznaczonym symbolem "D-MNU".

Zasadnicze znaczenie dla przyjęcia powyższego stanowiska ma stwierdzenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, po pierwsze, błędne wnioski z treści § 13 ust. 1 pkt 2 planu w zakresie, w jakim przepis ten określał obowiązującą funkcję zabudowy jednorodzinnej na terenie oznaczonym symbolem "D-MNU". Rozważając uwarunkowania lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej z punktu widzenia zgodności z przeznaczeniem terenu, Sąd oparł się na wniosku interpretacyjnym, zgodnie z którym występowanie na danym terenie zabudowy jednorodzinnej kłóci się w świetle art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z możliwością umieszczania na nim infrastruktury telekomunikacyjnej. Tymczasem, pogląd ten byłby trafny, o ile prawodawca lokalny postanowiłby, że na analizowanym terenie nie jest dopuszczalna inna zabudowa aniżeli mieszkaniowa jednorodzinna. Takiej konstatacji w rozpoznawanej sprawie nie dało się jednakże przyjąć. Stanowisko Sądu I instancji pozostaje w sprzeczności z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, albowiem prawidłowa wykładnia powyższego przepisu nie pozwala na uznanie, że w sytuacji gdy dany teren, oprócz możliwej zabudowy jednorodzinnej, dopuszcza również inną zabudowę (m.in. usługową), to dopuszczenie zabudowy jednorodzinnej determinuje limitująco rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być na tym terenie realizowana. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o ile bowiem tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową, o tyle przeznaczenie terenu na inne cele, takich szczególnych ograniczeń w świetle art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może wprowadzać. A zatem jeżeli miejscowy plan zagospodarowania terenu przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze to potencjalny inwestor jest uprawniony do dostosowania planów inwestycyjnych do warunków którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r. sygn. II OSK 2776/16; wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2057/13). Skoro zatem w niniejszej sprawie teren, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr ew. (...) jest oznaczony jako tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej, to wskazane przeznaczenie - wbrew stanowisku Sądu - nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bez względu na zakres oddziaływania infrastruktury telekomunikacyjnej. Nie mogą stać temu na przeszkodzie treść § 7 ust. 1 pkt 4 planu przewidującego, że jednostka planistyczna D obejmuje największy obszar dominacji różnych form zabudowy jednorodzinnej, jak też postanowienia § 47 ust. 3 uchwały określające warunki szczegółowe zabudowy usługowej na terenie o symbolu "D-MNU", uwzględniając, że ograniczeń dotyczących dopuszczalnej (dwie kondygnacje) wysokości zabudowy budynków oraz cech zaświadczających o kolizyjności realizowanych usług nie można odnosić do spornego przedsięwzięcia telekomunikacyjnego ze względu na jego rodzaj i charakter.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nadanie błędnego znaczenia postanowieniom uchwały Rady Miejskiej w Iławie Nr XXII/228/12 objętym podstawą skargi kasacyjnej ma również związek z wadliwym rozważeniem przez Sąd I instancji treści § 27 ust. 6 w zw. z § 8 ust. 1 -3 planu miejscowego. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że stacja bazowa telefonii komórkowej objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, pozostając szczególnym rodzajem infrastruktury technicznej. Nadanie takiej kwalifikacji prawnej stacji bazowej nie jest sprzeczne z treścią analizowanego planu, uwzględniając, że w jego rozdziale 6 Działu II ("W zakresie infrastruktury technicznej") przewidziane zostały zasady obsługi telekomunikacyjnej obszaru miasta, które w bezpośredni sposób obejmują również zasady budowy nowych stacji bazowych telefonii komórkowej oraz ich masztów i wież, które plan traktuje jako obiekt infrastruktury technicznej. Tych postanowień planu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie powinien pominąć, mając na uwadze, że to ich treść stanowiła właściwą podstawę dokonania oceny spełnienia przez inwestora wymagania przewidzianego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Przypomnieć należy, że w myśl § 27 ust. 3 planu, nowe stacje bazowe telefonii komórkowej oraz ich maszty i wieże należy realizować z uwzględnieniem następujących zasad:

1) preferuje się lokalizację na terenach przemysłowych i składowych oraz usług produkcyjnych (symbole P, UP, UPM),

2) zaleca się wykorzystanie wież kościelnych, wież ciśnień i kominów ciepłowni na instalację anten,

3) podstawą innych lokalizacji jak w pkt 1 i 2 powinna być analiza zasięgu sygnałów dla normatywnego pokrycia obszaru całego miasta,

4) wszystkie realizacje muszą być zgodne z przepisami prawa w szczególności z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i ochrony dóbr kultury.

Nie ulega wątpliwości, że powyższe postanowienia § 27 ust. 3 uchwały należy odczytywać jako przyznanie przez prawodawcę lokalnego pierwszeństwa dla lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na innych terenach aniżeli tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej, niemniej w żaden sposób nie oznacza ono zakazu budowy na tych terenach infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli jej przydatność w tych miejscach w świetle dokonanych analiz technicznych nie powinna być kwestionowana. Zwrócić uwagę należy na to, że § 27 ust. 3 planu w świetle jego § 8 ust. 2 ma charakter przepisu szczególnego względem § 13 ust. 1 pkt 2, gdyż ten ostatni przepis, ustalając przeznaczenie podstawowe dla terenu oznaczonego symbolem "D-MNU", nie mógł wiążąco przesądzać o dopuszczalności lokalizacji na tym terenie stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż warunki lokalizacji tego rodzaju obiektu infrastrukturalnego służącemu obsłudze telekomunikacyjnej obszaru, na którym miałby zostać posadowiony, wyznaczają postanowienia rozdziału 6 uchwały. Potwierdza to § 8 ust. 2 planu, który ustanawia obowiązującą dla wszystkich terenów wyznaczonych w planie zasadę, zgodnie z którą z poszczególnymi strefami określonymi w § 13 związane są tereny infrastruktury technicznej, dla których uwarunkowania określa rozdział 6 Działu II planu.

Wykładnia językowa, celowościowa, jak też systemowa powołanych przepisów planu miejscowego wskazuje tym samym, że wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżonej decyzji Wojewody (...) z dnia (...) maja 2016 r. nie można było postawić zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, co stanowiło o zasadności postawionych Sądowi I instancji zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd uwzględni ocenę prawną zamieszczoną w niniejszym wyroku. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd oceną zgodności zaskarżonej decyzji z prawem objął inne kwestie prawne aniżeli rozważenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd obowiązkiem Sądu będzie przeprowadzenie kontroli wydanego aktu w pozostałym niezbędnym zakresie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.