Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145630

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 14 marca 2012 r.
II OSK 635/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1704/11 o odrzuceniu skargi Gminy K. na działanie Burmistrza Miasta Węgrowa w przedmiocie zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1704/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Gminy K. na działanie Burmistrza Miasta Węgrowa w przedmiocie zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Gmina K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Burmistrza Miasta Węgrowa w zakresie realizowania ustawowego obowiązku tj. zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie, wynikających z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.), naruszając interes prawny oraz majątkowy Gminy K. powodując również zagrożenie zdrowia publicznego. Skarżąca zarzuciła Burmistrzowi naruszenie art. 11 i 11a ustawy o ochronie zwierząt, art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.), jak również § 5 ust. 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad i warunków wyłapywania bezdomnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 753), a także niewłaściwe realizowanie uchwał Rady Miejskiej w Węgrowie w zakresie nadzoru nad dalszym postępowaniem z wyłapanymi zwierzętami. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż Miasto Węgrów zawarło umowę ze Stowarzyszeniem (...) (dalej jako Stowarzyszenie) o świadczenie usług w zakresie odławiania i zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom z terenu Miasta Węgrów. Tymczasem ww. Stowarzyszenie prowadzi (...) działalność noszącą znamiona działalności nadzorowanej (prowadzenie schroniska dla zwierząt), co wynika z kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii w Warszawie. Stowarzyszenie wyłapuje bezdomne psy, ale nie przekazuje ich do schroniska dla zwierząt w myśl § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 1998 r. Stowarzyszenie sprawuje opiekę nad tymi zwierzętami oraz oddaje te zwierzęta do adopcji czyli prowadzi samodzielnie działalność tożsamą z prowadzeniem schroniska dla zwierząt - działalność nadzorowaną. Tym samym Stowarzyszenie narusza przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342) tj. art. 85 ust. 1 pkt oraz art. 77 pkt 1 tej ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. Nr 158, poz. 1657). Wobec powyższego skarżąca wskazała, iż Miasto Węgrów zlecając Stowarzyszeniu Opieki nad Zwierzętami w Polsce, wyłapywanie bezdomnych zwierząt, które docelowo nie trafiają do schroniska, narusza przepisy rozporządzenia z 26 sierpnia 1998 r. Dodatkowo skarżąca Gmina podniosła, iż Stowarzyszenie nie posiada zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3-4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżąca na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 101a w zw. z art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej jako "u.s.g.") wniosła więc o:

- nakazanie Burmistrzowi Miasta Węgrowa właściwe realizowanie przepisów ww. ustawy oraz rozporządzeń i uchwał Rady Miejskiej w zakresie wyłapywania bezdomnych zwierząt oraz rozstrzygania o dalszym postępowaniu z tymi zwierzętami, w tym rozwiązanie niezgodnej z prawem umowy zawartej ze Stowarzyszeniem (...),

- zobowiązanie Miasta Węgrów do solidarnego pokrycia ewentualnych kosztów Gminy K. związanych z likwidacją nielegalnego schroniska dla zwierząt.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Węgrowa wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż jej żądanie nie mieści się w kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 grudnia 2011 r. odrzucił skargę wskazując, że żądania zawarte w skardze Gminy K. nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przytaczając treść art. 3 § 1 i 2 i 3 p.p.s.a. oraz treść art. 101a u.s.g. stwierdził, że przedstawiony przez skarżącą stan faktyczny, zarzuty skargi i jej żądanie wskazują, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze sprawą podlegającą załatwieniu przez sąd administracyjny na podstawie któregokolwiek z ww. przepisów. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżąca kwestionuje w istocie legalność zawartej przez Burmistrza Miasta Węgrowa działającego w imieniu Miasta Węgrów ze Stowarzyszeniem (...) umowy cywilnoprawnej na wykonywanie usług w zakresie odławiania i zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom z terenu Miasta Węgrowa. Sąd podkreślił, że skarżąca wskazuje na bezprawność działań Stowarzyszenia na terenie gminy K., a także brak nadzoru nad działalnością Stowarzyszenia ze strony kontrahenta tj. Miasta Węgrowa co do prawidłowego wykonywania umowy. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż sąd administracyjny nie jest jednak właściwy do rozstrzygania o legalności czy też ważności tejże umowy. Rozstrzygnięcie takie leży bowiem w kręgu zainteresowań prawa cywilnego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostać musi również okoliczność prowadzonego postępowania w sprawie odebrania zwierząt z terenu nieruchomości, na której funkcjonuje Stowarzyszenie (zakończonego umorzeniem postępowania). W ocenie Sądu okoliczności te - jakkolwiek istotne - nie mogą wpłynąć na dopuszczalności skargi Gminy K. do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, albowiem kognicja sądu jest ściśle określona w przepisach prawa. Wszelkie zarzuty skierowane przeciwko Stowarzyszeniu muszą pozostać poza oceną Sądu. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił także, iż zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin (art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt). Przepis ten mylnie jest interpretowany jako obowiązek gmin w tym zakresie. Sąd wskazał, że powołany art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt wskazuje jedynie na zadanie, które winno być wykonywane jako zadanie własne gminy. Jednocześnie wyłapywanie bezdomnych zwierząt oraz rozstrzyganie o dalszym postępowaniu z tymi zwierzętami odbywa się wyłącznie na mocy uchwały rady gminy podjętej po uzgodnieniu z powiatowym lekarzem weterynarii oraz po zasięgnięciu opinii upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt). Z kolei z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 1998 r. wydanego na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, wynikają zasady i warunki, na podstawie których musi odbywać się wyłapywanie bezdomnych zwierząt. Nadto Rada gminy może (ale nie musi) w drodze uchwały przyjąć program zapobiegający bezdomności zwierząt (art. 11a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt). Sąd stwierdził, iż z powyższego wynika, iż to Rada Gminy jest inicjatorem podjęcia działań w zakresie opieki i wyłapywania bezdomnych zwierząt. W tej sytuacji skarga skierowana przeciwko Burmistrzowi Miasta Węgrowa może być oceniana jedynie z punktu widzenia przedmiotowych umów cywilnoprawnych zawartych przez Miasto Węgrów reprezentowane przez Burmistrza ze Stowarzyszeniem (...) o świadczenie usług w zakresie odławiania i zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom z terenu Miasta Węgrowa.

Powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stało się przedmiotem skargi kasacyjnej Gminy K. reprezentowanej przez radcę prawnego S. B.-P. Zaskarżone postanowienie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i art. 101 ust. 1 u.s.g. polegające na odrzuceniu przez Sąd skargi w sytuacji, gdy to właśnie działania Burmistrza Miasta Węgrowa przedsięwzięte w celu realizacji ustawowego obowiązku Gminy odławiania bezdomnych zwierząt i zapewnienia im dalszej opieki są czynnością z zakresu administracji publicznej rzutującą na obowiązki Skarżącej, i w związku tego jej rozpoznanie należało do właściwości sądów administracyjnych,

- art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu przez Sąd skargi w sytuacji, gdy żadne inne przyczyny odrzucenia, niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a., nie istniały, co potwierdza także treść uzasadnienia postanowienia,

- art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku zawarcia w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnień co do zastosowanej podstawy prawnej odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), a w szczególności brak wskazania innych przyczyn niedopuszczalności skargi, co sprawiło, iż nie jest możliwe pełne i rzeczowe odniesienie się do rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

- prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 i art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu treści artykułu 11 ust. 1 i art. 11a ust. 1 ww. ustawy - jako przyzwolenia do podejmowania działań w zakresie odławiania bezdomnych zwierząt i zapewnienia im dalszej opieki, a nie jako ustawowego obowiązku w tym zakresie.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej podniósł, iż Sąd pierwszej instancji pominął fakt, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, do obowiązków sądów administracyjnych należy orzekanie w sprawach skarg innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Skarżącego działania Burmistrza Węgrowa, a w zasadzie ich brak, niewątpliwie mieszczą się w zakresie określonym ww. przepisem. Zdaniem skarżącej gminy Sąd pierwszej instancji błędnie interpretuje art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Artykuł ten wskazuje, iż zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin, podczas gdy Sąd pierwszej instancji przyjął, że zadanie to winno być wykonywane, ale nie jest to obowiązkiem gminy. Stosując wykładnię Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zadania własne gmin nie muszą być wykonywane, gdyż nie należą do ich obowiązków. Powyższa interpretacja Sądu pierwszej instancji pozostaje w sprzeczności z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2011 r. (II OSK 1667/11), który jednoznacznie stwierdza, że zabrania się odławiania zwierząt bezdomnych bez zapewnienia im miejsca w schronisku dla zwierząt, a wyłapywanie bezdomnych zwierząt i rozstrzyganie o dalszym postępowaniu z tymi zwierzętami odbywa się wyłącznie na mocy uchwały rady gminy podjętej po uzgodnieniu z powiatowym lekarzem weterynarii oraz po zasięgnięciu opinii upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. W niniejszej sprawie Burmistrz Miasta Węgrowa nie realizuje swoich ustawowych obowiązków tj. zleca odławianie bezdomnych zwierząt podmiotom do tego nieuprawnionym, a odłowione zwierzęta nie są umieszczane w schroniskach. Całe zadanie nie jest realizowane zgodnie z uchwałą właściwej rady. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien był orzec w sprawie skargi Gminy K. na działanie Burmistrza Miasta Węgrowa na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a (ewentualnie na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.), gdyż obowiązek wyłapywania bezdomnych zwierząt i zapewnienie im dalszej opieki, który jest czynnością publicznoprawną, nie jest właściwie realizowany przez Burmistrza Miasta Węgrowa. Błędna jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że Gmina K. kwestionuje jedynie legalność zawartej umowy przez Burmistrza Miasta Węgrowa działającego w imieniu Miasta Węgrowa ze Stowarzyszeniem (...). Gmina K. zarzuca Burmistrzowi Miasta Węgrowa w szczególności niewłaściwe realizowanie ustawowych obowiązków w zakresie zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywania. Poboczne znaczenie ma przy tym fakt, iż organy Gminy próbowały realizować ten obowiązek drogą wchodzenia z podmiotami trzecimi w stosunki cywilnoprawne. Zapewne gdyby skarżącej "chodziło jedynie o stwierdzenie nieważności umowy cywilnoprawnej", skierowałaby stosowne powództwo do sądu powszechnego. W niniejszej sprawie zakres przedmiotowy podlegający rozstrzygnięciu jest zupełnie inny, skarżąca wnosi o to, aby została dokonana sądowo - administracyjna kontrola obowiązków ustawowych Burmistrza Miasta Węgrowa. Obowiązki te mogą być realizowane zarówno przez zawieranie stosowanych umów cywilnoprawnych, jak i poprzez działania samych urzędników wykonujących imperium Organu. Warto podkreślić, iż ewentualne powództwo do sądu powszechnego, w odróżnieniu od wniesionej skargi, nie mogłoby spowodować, iż Burmistrz Miasta Węgrowa zacząłby realizować swoje obowiązki. Ponadto podkreślono, iż Sąd pierwszej instancji powołując podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia odrzucając skargę oparł się jedynie na art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, iż odrzucenie może nastąpić z innych przyczyn niż wymienione we wcześniejszych punktach (np. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego). Przy takim wskazaniu podstawy prawnej Sąd pierwszej instancji sam przyznał Gminie K. rację, iż nie istnieją inne przyczyny odrzucenia, takie jak niewłaściwość sądów administracyjnych. W ocenie skarżącej sam Sąd przyznał, iż w niniejszej sprawie jest uprawniony do zbadania wszelkich czynności wykonywanych przez Burmistrza Miasta Węgrowa w celu realizacji ustawowego obowiązku zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie. Należy zauważyć, iż Sąd pierwszej instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie przedstawił żadnej argumentacji świadczącej, iż istnieją jakiekolwiek inne powody odrzucenia skargi aniżeli niewłaściwość sądów administracyjnych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, ponieważ podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Przed wszystkim nie jest trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i art. 101 u.s.g.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest "bezprawne działanie Burmistrza Miasta Węgrowa w zakresie realizowania ustawowego obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt w zakresie zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywania". Skarżąca Gmina wniosła o nakazanie Burmistrzowi Miasta Węgrowa właściwe realizowanie przepisów Ustaw oraz Rozporządzeń i Uchwał Rady Miejskiej w zakresie wyłapywania bezdomnych zwierząt oraz o dalszym postępowaniu z tymi zwierzętami, w tym o rozwiązanie niezgodnej z prawem umowy zawartej ze Stowarzyszeniem (...) oraz o zobowiązanie Miasta Węgrowa do solidarnego pokrycia ewentualnych kosztów skarżącej Gminy K. związanych z likwidacją nielegalnego schroniska dla zwierząt.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że zakres żądania określony w skardze wskazuje na zakwestionowanie legalności zawartej umowy cywilnoprawnej. W tej sytuacji działanie Burmistrza Miasta Węgrowa polegające na zawarciu umowy cywilnoprawnej ze Stowarzyszeniem (...) nie może być przyporządkowane do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Bowiem wskazać należy, iż przepis ten nie funkcjonuje w próżni, lecz powinien być interpretowany z postanowieniami poszczególnych ustaw samorządowych, które wymieniają ściśle określone kategorie aktów podlegających kontroli sądowej. W przypadku ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym są nimi jedynie uchwały i zarządzenia podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (art. 101 ust. 1 u.s.g.). Niewątpliwie zawarcie przedmiotowej umowy Między Burmistrzem Miasta Węgrowa a wskazanym Stowarzyszeniem nie jest uchwałą ani zarządzeniem. Sądowa kontrola przestrzegania prawa ma ograniczony charakter, są nią objęte jedynie działania administracji wskazane w ustawie i to dopiero po dopełnieniu przez skarżącego określonych warunków. Taki charakter kontroli wynika przede wszystkim z przepisów wyznaczających zakres właściwości sądów administracyjnych, a także postanowień procesowych określających przesłanki dopuszczalności skargi oraz granice postępowania sądowoadministracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt wyłapywanie bezdomnych zwierząt oraz rozstrzyganie o dalszym postępowaniu z tymi zwierzętami odbywa się wyłącznie na mocy uchwały rady gminy podjętej po uzgodnieniu z powiatowym lekarzem weterynarii oraz po zasięgnięciu opinii upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Powyższy przepis określa zatem dla organu stanowiącego gminy, z jednej strony, kompetencję do wydania aktu prawnego regulującego kwestię wyłapywania bezdomnych zwierząt oraz dalszego z nimi postępowania, a z drugiej strony, zakreśla obszar regulacji. W tym zakresie należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że to Rada Gminy jest inicjatorem podjęcia działań w zakresie opieki i wyłapywania bezdomnych zwierząt, a skarga skierowana przeciwko Burmistrzowi Miasta Węgrowa może być oceniana jedynie z punktu widzenia prawa cywilnego. Nie można się zgodzić z zarzutami skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż zadania własne gminy nie muszą być wykonywane. Przepis art. 11 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r. stanowił kompetencje dla Rady Gminy wydania uchwały regulującej "wyłapywanie bezdomnych zwierząt oraz dalsze postępowanie z tymi zwierzętami". Dopiero zmiana przepisu art. 11 ust. 3 i art. 11a ust. 1 dokonana ustawą z dnia 16 września 2011 r. (Dz. U. z2011 Nr 230, poz. 1373) wyraźnie wskazuje na obowiązek podjęcia uchwały i wyznacza termin do 31 marca każdego roku.

Przepis art. 7 ust. 2 u.s.g. wskazuje, iż to ze szczególnych ustaw wynika, które zadania własne gminy są obowiązkowe. Jak wspomniano wyżej dopiero od 1 stycznia 2012 r. zadania określone w art. 11 ust. 3 i art. 11a ustawy o ochronie zwierząt mają charakter obowiązkowy i muszą być wykonywane przez Radę Gminy, a nie organ wykonawczy.

Zatem w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał skargę jako niedopuszczalną wobec jej skierowania do Burmistrza Gminy Węgrów. Zresztą w samej skardze stwierdzono, iż Burmistrz Gminy Węgrów nie realizuje uchwał Rady Gminy Węgrów, nie wspominając czy w przedmiotowej sprawie takie uchwały zostały podjęte. Natomiast ustawa o samorządzie gminnym przewiduje tryb kontroli nad działalnością Gminy w Rozdziale 10.

Za nieuzasadniony należało także uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 166 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając zaskarżone postanowienie w tak określonych granicach, stwierdzić należy iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymagania zakreślone w powołanym wyżej przepisie zawiera bowiem wszystkie wymagane prawem elementy.

Podzielając pogląd Sądu pierwszej instancji, że sprawa z uwagi na przedmiot nie nadaje się do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 182 w zw. z art. 184 w zw. z art. 160 i art. 193 p.p.s.a., jako niezasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.