Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2092000

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 3 września 2015 r.
II OSK 62/14
Zakres pisma procesowego a zamieszczenie w jednym piśmie różnych żądań.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl.

Sędziowie NSA: Robert Sawuła, del. Jerzy Solarski (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 424/13 w sprawie ze skargi Spółdzielczego Zrzeszenia (...) w likwidacji w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 424/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółdzielczego Zrzeszenia Budowy Domów "(...)" w likwidacji w (...) (dalej: Zrzeszenie) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia (...) kwietnia 2013 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy - uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta G. z dnia (...) maja 2012 r. Nr (...).

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

ostateczną decyzją z dnia (...) października 2009 r. Prezydent Miasta G. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz L. Spółki z o.o. z/s w W. dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z garażem podziemnym i urządzeniami budowlanymi na działce nr (...) w G. oraz budowie niezbędnej infrastruktury technicznej i przebudowie istniejącego układu komunikacyjnego na działkach nr (...) (obr. (...)) w G. Postanowieniem z dnia (...) maja 2012 r. Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku Zrzeszenia z dnia (...) maja 2012 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia (...) października 2009 r., jako wydanej z pominięciem jego udziału, jako strony postępowania. Stwierdził, że stosownie do art. 148 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: k.p.a.), podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania; w przypadku gdy chodzi o podstawę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wnioskodawca dowiedział się o przedmiotowej decyzji 14 lutego 2011 r., tj. w dniu, w którym odebrał pismo organu I instancji z (...) lutego 2011 r. informujące go o fakcie wydania decyzji z (...) października 2009 r. i o tym, że stała się ostateczna (...) października 2009 r. W tej sytuacji miesięczny termin na zgłoszenie wniosku upłynął wnioskodawcy 14 marca 2011 r. Postanowienie to, po rozpatrzeniu zażalenia Zrzeszenia, utrzymane zostało w mocy przez Kolegium które podzieliło stanowisko, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z naruszeniem miesięcznego terminu na jego wniesienie. Wniosek został zgłoszony w organie 9 maja 2012 r., podczas gdy o wydaniu decyzji z (...) października 2009 r. strona została poinformowana przez Prezydenta pismem z (...) lutego 2011 r., odebranym 14 lutego 2011 r. O decyzji tej żalący został poinformowany również w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia (...) stycznia 2011 r. Nr (...), doręczonej 3 lutego 2011 r. Miesięczny termin na złożenie podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upłynął zatem stronie z dniem 3 marca 2011 r.

W skardze Zrzeszenie zarzuciło naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj. art. 28 i 29 oraz art. 61 § 4 i art. 62 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

W uzupełnieniu skargi skarżący złożył pismo procesowe z załączonym odpisem skargi z 24 lutego 2011 r., wniesionej do WSA w Gdańsku, za pośrednictwem SKO na decyzję tego organu z dnia (...) stycznia 2011 r. Nr (...). W jej treści zawarte zostało żądanie uchylenia prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta G. z (...) października 2009 r., jako zapadłej bez udziału strony postępowania - Zrzeszenia "(...)". Zdaniem skarżącego dokument ten dowodzi, że zachowany został miesięczny termin do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją, a wyrażone w postanowieniach przeciwne stanowisko obu organów jest nieprawidłowe.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA uznał, że zaskarżone i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 148 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń w zakresie ustalenia daty zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania, co w konsekwencji stanowiło podstawę błędnej oceny prawnej w tym zakresie. W ustalonym przez organy stanie faktycznym pominięta została okoliczność zgłoszenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w skardze na decyzję Kolegium z dnia (...) stycznia 2011 r. Nr (...). WSA wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r. II SA/Gd 319/11 skargę oddalił wskazując jednocześnie, że przedmiotem postępowania sądowego była kontrola decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie warunków zabudowy i ten przedmiot określił granice sprawy, poza które Sąd wyjść nie może. Podkreślił, że nie jest również właściwy do rozpoznania sformułowanego w skardze wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z kserokopii znajdującego się w aktach sprawy (k. 41) potwierdzenia nadania przesyłki poleconej, skarga zawierająca wniosek o wznowienie postępowania została złożona 24 lutego 2011 r. Podzielając ustalenia organów w części dotyczącej uznania, że strona skarżąca powzięła wiadomość o fakcie wydania decyzji z (...) października 2009 r. i jej treści z decyzji SKO z (...) stycznia 2011 r., doręczonej 3 lutego 2011 r., należy uznać, że skarżący nie uchybił terminowi do zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem zgłosił ten wniosek przed upływem 3 marca 2011 r. Okoliczność wniesienia wniosku do niewłaściwego organu - SKO zamiast Prezydenta Miasta G. - nie wpływa na jego skuteczność, gdyż zgodnie z art. 65 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Podanie zaś wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Wniosek ten powinien był zatem zostać niezwłocznie przekazany przez SKO do Prezydenta Miasta G., o której to czynności Kolegium powinno poinformować wnioskodawcę, ewentualnie - na podstawie art. 66 § 1 k.p.a. powiadomić, że w sprawie podania o wznowienie postępowania powinno być wniesione odrębne podanie do właściwego organu.

Na podstawie tego wniosku Prezydent powinien zadecydować, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania wznowieniowego dotyczącego decyzji z (...) października 2009 r., a jeśli tak - po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania - przeprowadzić następnie postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy. W wyroku z dnia 7 marca 2012 r. WSA pouczył przy tym skarżącego, że nie jest właściwy do rozpoznania sformułowanego w skardze wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i wskazał na konsekwencje wynikające z art. 148 k.p.a. Okoliczność ta nie zwalniała jednak Kolegium z obowiązków wynikających z regulacji art. 65, względnie art. 66 § 1 k.p.a. Powyższe skutkowało uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W skardze kasacyjnej Kolegium, reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżyło wyrok WSA w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.):

1.

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 65 i art. 66 § 1, art. 148 § 1 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że do skargi Zrzeszenia na decyzję SKO z dnia (...) stycznia 2011 r. mają zastosowanie ww. przepisy k.p.a., co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, iż organy administracji publicznej naruszyły powyższe przepisy k.p.a.;

2.

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 45 i art. 57 tej ustawy oraz art. 61 § 1, art. 63 § 1 i 2, art. 147, art. 148 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie stanu faktycznego sprawy sprowadzające się do uznania, że Zrzeszenie w treści skargi na decyzję SKO z dnia (...) stycznia 2011 r. złożyło skutecznie wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia (...) października 2009 r. Nr (...), co doprowadziło do przyjęcia błędnych podstaw faktycznych orzeczenia;

3.

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia (...) października 2009 r. zostało złożone w terminie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem stanowiło podstawę do uchylenia ww. postanowień organów administracji publicznej.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano na niezasadne przyjęcie przez WSA, że do skargi Zrzeszenia na decyzję SKO z dnia (...) stycznia 2011 r., a w konsekwencji do zawartego w niej żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia (...) października 2009 r. zastosowanie mają przepisy art. 65 i art. 66 § 1 k.p.a., a organy administracji nie stosując ich, naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie Kolegium, skarga na decyzję z dnia (...) stycznia 2011 r. stanowi pismo w postępowaniu sądowym, do którego zastosowanie miały przepisy p.p.s.a. i brak było podstaw prawnych, aby jednocześnie stosować do tego pisma przepisy k.p.a. Należy wyraźnie odróżnić pismo w postępowaniu sądowym, o którym mowa w art. 45 p.p.s.a., od podania w postępowaniu administracyjnym, podlegającym odrębnej regulacji przepisów k.p.a.; sposób wnoszenia podania normuje art. 63 § 1 k.p.a., a w § 2 tego przepisu określono jego niezbędne elementy.

Z treści art. 54 p.p.s.a. wynika ponadto, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Po otrzymaniu skargi organ może jedynie przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia albo uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Organ nie ma natomiast kompetencji podejmować w stosunku do skargi jakichkolwiek innych działań, zarówno w oparciu o przepisy p.p.s.a. jak i k.p.a. Wniesienie skargi na decyzję SKO z dnia (...) stycznia 2011 r., w której treści znajdował się również wniosek o wznowienie innego postępowania administracyjnego, spowodowało wszczęcie postępowania sądowego, w którym nie stosuje się przepisów k.p.a. W tej sytuacji Kolegium nie było uprawnione, aby w stosunku do zawartego w skardze wniosku o wznowienie postępowania w innej sprawie administracyjnej zastosować art. 65 k.p.a. (tekst jedn.: przekazać ją organowi właściwemu) lub art. 66 § 1 k.p.a. (tekst jedn.: uczynić przedmiotem rozpoznania część sprawy należącej do jego właściwości i poinformować skarżącego, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu). Nawet gdyby przyjąć za trafne stanowisko WSA, iż do skargi mogą mieć również zastosowanie przepisy k.p.a., w przedmiotowej sprawie brak byłoby podstaw do zastosowania powołanych przez Sąd art. 65 lub art. 66 § 1 tej ustawy. Skarga na decyzję SKO z dnia (...) stycznia 2011 r. została prawidłowo wniesiona do Kolegium, które zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazało ją do Sądu. Art. 65 § 1 k.p.a. nie daje podstaw, aby przekazaniem do właściwego organu objąć jedynie część podania, w tym przypadku wniosek o wznowienie innego postępowania administracyjnego. Nie została również wypełniona dyspozycja art. 66 § 1 k.p.a., gdyż skarga z dnia 24 lutego 2011 r. z zawartym w niej żądaniem wznowienia innego postępowania administracyjnego nie podlegała załatwieniu przez różne organy administracji publicznej, lecz przez WSA (w zakresie skargi) i ewentualnie Prezydenta Miasta G. (w zakresie wznowienia postępowania). Założenie przez WSA, że do skargi na decyzję SKO z dnia (...) stycznia 2011 r. mogą mieć zastosowanie przepisy art. 65 i art. 66 § 1 k.p.a. spowodowało błędne przyjęcie, że w treści tej skargi Zrzeszenie zawarło również wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia (...) października 2009 r. i że podanie to zostało złożone w terminie; w tym zakresie Kolegium podkreśliło, że skarżący o fakcie wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) października 2009 r. dowiedział się 3 lutego 2011 r., a wniosek o wznowienie postępowania złożył 9 maja 2012 r., a więc po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.

Stawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, skarga kasacyjna wskazuje zarówno na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i procedury sądowo-administracyjnej, nie kwestionując przy tym ustaleń faktycznych. Przypomnieć więc należy, że Zrzeszenie uzyskało informację o fakcie wydania przez Prezydenta Miasta G. decyzji z dnia (...) października 2009 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz L. Spółki z o.o. z/s w W. dla szczegółowo opisanej inwestycji dwukrotnie: po raz pierwszy, informacja o powyższej decyzji i jej treści zawarta została w decyzji Kolegium z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...), doręczonej w dniu 3 lutego 2011 r. oraz po raz wtóry, w dniu 14 lutego 2011 r., tj. w dacie odebrania pisma organu I instancji z dnia (...) lutego 2011 r. W piśmie tym Zrzeszenie poinformowane zostało również o tym, że decyzja z dnia (...) października 2009 r. stała się ostateczna z dniem (...) października 2009 r. W tej sytuacji zasadnie przyjęto, że informacja o decyzji i jej treści dotarła do Zrzeszenia w dacie doręczenia decyzji nr (...) co oznacza, że miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania upłynął dla Zrzeszenia z dniem 3 marca 2011 r. Nie jest również kwestionowane, że Zrzeszenie wniosło skargę na decyzję Kolegium z dnia (...) stycznia 2011 r. Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie warunków zabudowy. Skarga ta zawierała dwa żądania: o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia (...) października 2009 r. Jak wynika z kserokopii znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia nadania przesyłki poleconej (k. 41), pismo powyższe zostało złożone 24 lutego 2011 r., czyli przed dniem 3 marca 2011 r. W tym stanie faktycznym spór sprowadza się do tego, czy w skardze do sądu administracyjnego wnoszonej za pośrednictwem organu odwoławczego, w tym przypadku Kolegium, dopuszczalne jest zamieszczenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Zdaniem Kolegium jest to niedopuszczalne, bowiem skarga jest pismem procesowym, do którego mają zastosowanie przepisy p.p.s.a., a nie przepisy k.p.a. W konsekwencji, WSA dopuścił się naruszenia przepisów postępowania szczegółowo wskazanych w petitum wniesionego środka odwoławczego.

W aktualnym stanie prawnym obowiązuje pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. W pierwszym przypadku, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi w urzędzie pocztowym przez sąd - który działa w tym przypadku jako pośrednik, zastępując działanie skarżącego - a nie data nadania jej do sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. II GSK 24/13, LexisNexis nr 5161316). Natomiast w drugim przypadku, skarga wniesiona do organu niewłaściwego powinna być przez ten organ odesłana organowi właściwemu, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez ten organ na adres właściwego organu. Organ przekazujący skargę organowi właściwemu powinien działać w tej materii niezwłocznie, mając na uwadze upływ terminu do wniesienia skargi oraz konstytucyjne prawo strony do sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. I OSK 659/11). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę poglądy te w zupełności podziela.

W obu przypadkach nieprawidłowego wniesienia skargi, a więc bezpośrednio do sądu względnie do organu niewłaściwego, powstaje obowiązek jej przekazania celem nadania właściwego biegu, oczywiście po uprzednim zapoznaniu się z treścią pisma. W przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem organu niewłaściwego, obowiązek przekazania organowi właściwemu wynika z art. 65 § 1 k.p.a. Obowiązek ten spoczywa również na Kolegium, jako organie wyższego stopnia (art. 17 pkt 1 k.p.a.) i oznacza, że skarga traktowana jest jako pismo, któremu należy nadać właściwy bieg. Zatem do skargi niewłaściwie wniesionej, będącej jednocześnie pismem, będą miały w pierwszej kolejności zastosowanie przepisy k.p.a. a następnie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w takim zakresie, w jakim odnoszą się do obowiązków i uprawnień organu odwoławczego. Nie zmienia to jednak faktu, że w odniesieniu do każdego pisma wniesionego do organu czy też za pośrednictwem organu, o dalszym jego biegu, niezależnie od nadanej przez wnoszącego nazwy, decyduje treść pisma. Nie ulega żadnej wątpliwości, że każde pismo powinno być rozpoznane w takim trybie, który w najpełniejszym stopniu umożliwia uczynienie zadość zamieszczonemu wnioskowi strony zwłaszcza w sytuacji, gdy strona działa w postępowaniu samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Zatem o charakterze pisma procesowego decyduje jego treść, a nie nazwa, a mylne oznaczenie pisma nie stanowi przeszkody do nadania mu właściwego biegu (por. postanowienie SN z 27 lutego 1997 r., I PKN 40/96, OSNAP 1998, Nr 1, poz. 14 oraz postanowienie NSA z 8 października 2010 r., II FZ 532/2010, LexPolonica nr 2416381). Ponieważ przepisy procedury administracyjnej i sądowoadministracyjnej nie zawierają żadnego ograniczenia co do zakresu pisma (poza minimalną jego treścią) przyjąć należy, że dopuszczalne jest zamieszczenie w jednym piśmie różnych żądań. W takim przypadku rzeczą organu, do którego pismo wpłynęło, jest nadanie właściwego biegu zgłoszonym żądaniom. Dotyczy to również-jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - sytuacji, gdy w jednym piśmie, będącym skargą na konkretne rozstrzygnięcie, zawarty jest wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. W takim przypadku obowiązkiem Kolegium było w odniesieniu do podania o wznowienie postępowania zawartego w skardze, podjęcie działań mających oparcie w przepisie art. 65 § 2, względnie w art. 66 § 1 k.p.a. Działanie takie stanowi bowiem realizację zasad ogólnych postępowania administracyjnego, które również na tym etapie postępowania winny być realizowane. Natomiast w razie wątpliwości co do zakresu pisma i jego treści a w konsekwencji sposobu nadania żądaniom dalszego biegu, obowiązkiem Kolegium było kwestię tę wyjaśnić mając na uwadze, aby interes wnoszącego pismo w najpełniejszym stopniu został uwzględniony. Oznacza to, że WSA trafnie wskazał na wymienione wyżej przepisy procedury administracyjnej, które nie zostały przez organ odwoławczy zastosowane. Prowadzi to do wniosku, że skarga kasacyjna, o ile zarzuca naruszenie art. 61 § 1, art. 63 § 1 i 2, art. 65 i at. 66 § 1 k.p.a. oraz art. 45, art. 57 i art. 134 p.p.s.a., jest nieusprawiedliwiona.

Również nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta G. z dnia (...) października 2009 r. zawarte w jednym piśmie ze skargą na decyzję Kolegium z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...), wniesione zostało w dniu 24 lutego 2011 r., czyli przed dniem 3 marca 2011 r. Ma więc rację WSA stwierdzając, że wniosek o wznowienie postępowania, pomimo skierowania do organu niewłaściwego, jest skuteczny w tym sensie, że zgłoszony został w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym Zrzeszenie dowiedziało się o decyzji.

Reasumując stwierdzić należy, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.