Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2508334

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 11 stycznia 2018 r.
II OSK 538/17
Katalog przesłanek względnych wyłączenia sędziego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser.

Sędziowie: NSA Jerzy Siegień (spr.), del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1280/16 w sprawie ze skargi R. D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2014 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1280/16 oddalił skargę R. D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W. decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) nakazał J. D. i R. D. rozbiórkę samowolnie wybudowanej altany śmietnikowej na działce nr ew. (...) z obr. (...) przy ul. K. (...) w W., usytuowanej przy granicy z nieruchomością przy ul. K. (...) B w W.

Następnie (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania R. D. decyzją z dnia (...) listopada 2011 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Obie wymienione powyżej decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt. VII SA/Wa 2411/12.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wybudowanego śmietnika Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W. decyzją nr (...) z dnia (...) grudnia 2013 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy - Prawo budowlane nakazał J. D. i R. D. rozbiórkę wybudowanego śmietnika na działce nr ew. (...) z obr. (...) przy ul. K. (...) w W., usytuowanego przy granicy z nieruchomością przy ul. K. (...) B w W. z pozostawieniem ściany południowej, usytuowanej pomiędzy nieruchomościami K. (...) i K. (...) B, stanowiącej ogrodzenie wewnętrzne pomiędzy tymi nieruchomościami oraz ściany frontowej od ul. K., będącej ogrodzeniem wykonanym na podstawie zgłoszenia z dnia (...) października 2003 r. W toku rozpoznania spawy organ ustalił że, wymiary zabudowy śmietnika w rzucie wynoszą ok. 3,70 m x 2,25 m, przy czym krótszy bok stanowi ogrodzenie - granicę działek K. (...) i K. (...) B, a dłuższy bok leży w obszarze działki na styku z linią rozgraniczającą ul. K. i stanowi ogrodzenie frontowe. Wysokość zabudowy śmietnika jest zmienna od ok. 2,20 m do ok. 2,50 m. Obiekt jest konstrukcji murowanej, do ok. 3/4 wysokości obłożony jest płytkami gresowymi. Organ ustalił także, że przedmiotowy śmietnik wybudowano po dniu 13 stycznia 2004 r., a przed dniem 23 czerwca 2006 r., a więc w przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wskazał również, że projekty budowlane budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie nieruchomości położonej przy ul. K. (...) w W. zatwierdzone decyzją Starosty Powiatu W. z dnia (...) lutego 2000 r., zmienioną decyzją z dnia (...) grudnia 2001 r. nie przewidywały realizacji pomieszczeń na odpadki stałe, zadaszonych osłon śmietnikowych, czy też altan śmietnikowych. Przedmiotowego śmietnika nie wybudowano zatem w ramach wymienionego pozwolenia na budowę. Ponadto z uwagi na ustalone wymiary śmietnika organ przyjął, że zgłoszenie z dnia (...) października 2003 r. nie dotyczyło budowy śmietnika. Przy czym organ wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że inwestor w ramach ww. zgłoszenia wykonał śmietnik, to jednocześnie dokonał odstępstwa, gdyż wymiar części frontowej tego obiektu, od strony ul. K., na szkicu wynosi ok. 2,00 m, a wybudowany śmietnik ma wymiar frontowy ok. 3,70 m. Organ stwierdził zatem, że obiekt narusza warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co uzasadnia wszczęcie postępowania administracyjnego i prowadzenie sprawy w ramach nadzoru budowlanego na podstawie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Dodatkowo organ stwierdził, że przedmiotowy śmietnik został posadowiony niezgodnie z warunkami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), co podniósł także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2411/12. Zdaniem organu nie zostały bowiem zachowane wymagane odległości od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz odległości od granicy z sąsiednią działką. Tym samym, jak wskazał organ, brak było możliwości doprowadzenia obiektu lub jego części do stanu zgodnego z przepisami w tym techniczno-budowlanymi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. D.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że nie można zgodzić się z argumentem strony, jakoby pozwolenie na budowę przewidywało wybudowanie śmietnika. Zdaniem (...) WINB organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że plan zagospodarowania działki nie przewidywał pomieszczenia na gromadzenie odpadów czy zadaszonej osłony, a jedynie "pojemnik na odpadki stałe". Nie upoważniało to więc inwestora do wykonania śmietnika w obecnym kształcie. Organ odwoławczy wskazał również, że nie ma zasadniczego znaczenia ustalenie, czy śmietnik powstał w oparciu o zgłoszenie dokonane w dniu 15 października 2003 r., lecz z odstępstwami od niego i niezgodnie z warunkami technicznymi, czy też w warunkach samowoli budowlanej (jeśli przyjąć, że jest urządzeniem budowlanym), bowiem skutki i podstawa prawna ostatecznego rozstrzygnięcia będą w obu przypadkach identyczne. (...) WINB zauważył także, że naruszenie przez inwestora obowiązujących warunków techniczno-budowlanych stwierdził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2411/12, a dokonaną w tym zakresie przez Sąd ocenę prawną organ uznał za wiążącą. Ponadto organ wskazał, że strona nie może powoływać się na zamiary właścicieli sąsiedniej nieruchomości co do usytuowania ich śmietnika jeśli nie zostały one zrealizowane. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie nałożono na inwestora nakaz rozbiórki śmietnika.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł R. D. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędną interpretację § 23 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., jak też pominięcie treści § 22 ww. rozporządzenia, a także pominięcie przy ocenie materiału dowodowego projektu budowlanego budynku jednorodzinnego na sąsiedniej działce nr (...) przy ul. K. (...) B w W. zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) lipca 2002 r. wraz z planem zagospodarowania działki z oznaczonym usytuowaniem altany śmietnikowej na działce.

W odpowiedzi na skargę (...) WINB podtrzymał ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wniósł o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na złożenie przez I. i S. U. (sąsiadów skarżącego) do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 671/14 zawiesił postępowanie sądowe w rozpoznawanej sprawie.

Po zakończeniu postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (...) WINB z dnia (...) lutego 2014 r. - zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2664/14, uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2664/14 i oddalającym skargę R. D. na decyzję GINB z dnia (...) września 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję GINB z dnia (...) lipca 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji (...) WINB, nr (...) z dnia (...) lutego 2014 r. - Sąd postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016 r. postanowił podjąć zawieszone wcześniej postępowanie w przedmiocie nakazu rozbiórki i wpisał sprawę pod nowy numer VII SA/Wa 1280/16.

Skarżący w piśmie z dnia (...) września 2016 r. uzupełnił wniesioną skargą na decyzję (...) WINB z dnia (...) lutego 2014 r. wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki altany śmietnikowej podnosząc, że organy, wydając skarżone decyzje, rażąco naruszyły przepisy postępowania przez pominięcie faktu wydania w dniu (...) lutego 2000 r. decyzji Starosty Powiatu W., którą zatwierdzony został projekt budowlany modernizacji i nadbudowy istniejącego od lat 30-tych XX wieku budynku wielorodzinnego, co doprowadziło do błędnego wniosku, że śmietnik nie został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę. Skarżący stwierdził zatem, że organy administracji prowadziły "postępowanie naprawcze" i wydały decyzję nakazującą rozbiórkę śmietnika pomimo prawomocności decyzji Starosty zezwalającej m.in. na rozbudowę "pojemników na odpady stałe". Dodatkowo skarżący podniósł, że organy pominęły także okoliczność, iż już po wydaniu i uprawomocnieniu się pozwolenia na budowę sąsiednia działka nr 68 została podzielona, co spowodowało zmiany sposobu zagospodarowania nowo wydzielonych działek, a przez to doprowadziło do błędnego wniosku, że śmietnik na działce nr (...) nie stykał się z podobnym urządzeniem na działce nr (...).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 7 października 2016 r. oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd wskazał, że przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest skarga R. D. na decyzję (...) WINB z dnia (...) lutego 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB dla W. z dnia (...) grudnia 2013 r. orzekającą, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, nakaz rozbiórki altany śmietnikowej zlokalizowanej na działce nr (...) przy ul. K. (...). Przy czym Sąd zauważył, że do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 dochodzi w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, czyli stanu wymagającego interwencji organu nadzoru budowlanego, na skutek działań inwestora niezgodnych z prawem. Z kolei pod pojęciem działań niezgodnych z prawem należy rozumieć prowadzenie robót budowlanych niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym lub innymi warunkami pozwolenia na budowę albo niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem lub z przepisami. Sąd stwierdził więc, że ze względu na treść skargi złożonej przez skarżącego oraz jej przedmiot - zaskarżoną decyzję (...) WINB z dnia (...) lutego 2014 r., miał obowiązek oceny w niniejszym postępowaniu tylko zgodności z prawem wskazanej decyzji, a nie wszelkich innych aspektów inwestycji prowadzonej przez skarżącego na działce nr ew. (...) przy ul. K. (...).

Sąd pierwszej instancji badając zatem czy (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję z dnia (...) lutego 2014 r. nie naruszył przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania mających zastosowanie w sprawie, stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", uzasadniające uwzględnienie skargi. Okoliczności takich, jak podniósł Sąd, nie wskazał także sam skarżący. Przy czym Sąd zauważył, że w stosunku do zaskarżonej decyzji (...) WINB brak przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., tj. wystąpienia przesłanek nieważności zaskarżonej decyzji (...) WINB z dnia (...) lutego 2014 r. w rozumieniu art. 156 k.p.a., został już przesądzony w postępowaniu zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2664/14. Oceniając natomiast prawidłowość zastosowanego w sprawie prawa materialnego, Sąd, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, stwierdził, że budowa przedmiotowej altany śmietnikowej miała charakter istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, gdyż takiego obiektu nie przewidywało, ani oryginalne pozwolenie na budowę z 2000 r., ani zmienione pozwolenie na budowę z 2001 r. Sąd zauważył także, że wybudowana altana nie została również wskazana i precyzyjnie opisana (m.in. z wszystkimi jej parametrami technicznymi i wymiarami) w zgłoszeniu z dnia (...) października 2003 r. Ponadto odstępstwo polega też na znaczącym przekroczeniu wysokości altany w części frontowej tego obiektu (od strony ul. K.), a także nie została zachowana odpowiednia odległość od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się działce nr ew. (...). Podnoszone zatem w tym zakresie próby skarżącego powoływania się na historyczne lub potencjalne zlokalizowanie altany śmietnikowej po drugiej stronie granicy z nieruchomością sąsiednią Sąd uznał za chybione. Ponadto Sąd podniósł, że nie została także zachowana odpowiednia odległość od granicy z działką sąsiednią.

Wskazane powyżej odstępstwa, ustalone również przez organ pierwszej instancji, Sąd uznał za dość oczywiste, a zatem w ocenie Sądu organ odwoławczy ((...) WINB) nie miał podstaw do uznania ich za nieistniejące bądź za nieistotne w rozumieniu art. 36a ustawy - Prawo budowlane. Jednocześnie Sad zauważył, że z technicznych powodów nie było możliwości doprowadzenia obiektu lub jego części do stanu zgodnego z przepisami w tym techniczno - budowlanymi.

W świetle powyższego Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie uznał decyzję organu powiatowego z dnia (...) grudnia 2013 r. za zgodną z prawem, co uzasadniało utrzymanie jej w mocy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. D. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

1)

przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a)

art. 183 § 2 pkt 4 w zw. z art. 18 § 1 pkt 6 i 6a p.p.s.a. zarzucając temu wyrokowi nieważność postępowania polegającą na rozpoznaniu przedmiotowej sprawy przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy;

b)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), dalej zwanej: "P.u.s.a.", i art. 3 § 2, art. 133 § 1 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227 k.p.c. i art. 233 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego przez Sąd, a w szczególności przez pominięcie pisemnego wyjaśnienia skarżącego z dnia (...) września 2016 r. wraz z kopią projektu budowlanego "Modernizacji i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego" z projektem zagospodarowania działki, które jednoznacznie dowodzą, że budowa altany śmietnikowej została zrealizowana w oparciu o prawomocną decyzję Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. będącą w obrocie, a pominiętą przez Sąd,

c)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez bezzasadną akceptację przez Sąd, że organy rozpoznające sprawę wbrew treści art. 153 p.p.s.a. nie wykonały wiążących je zaleceń Sądu wydanych w sprawie VII SA/Wa 2411/12 i dokładnie nie wyjaśniły sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy, jak również nie wykazały dlaczego organy rozpoznając sprawę kolejny raz pominęły istnienie w obrocie prawnym decyzji Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. wydanej dla inwestycji przy ul. K. (...) w W.;

d)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:

- brak ustosunkowania się Sądu do zarzutów skarżącego przedstawionych w piśmie procesowym z dnia (...) września 2016 r., w szczególności do zarzutu pominięcia przez organy administracji faktu istnienia i będącej w obrocie decyzji Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r., którą to decyzją zatwierdzona została m.in. budowa altany śmietnikowej;

- brak wskazania przez Sąd jakich lub jakiej konkretnie decyzji dotyczą wywody Sądu w uzasadnieniu wyroku zawarte na stronie 12 wiersz 15 od góry oraz na stronie 13 wiersz 18 od góry, gdzie Sąd powołuje się na decyzję "pozwolenie na budowę z 2000 r.", podczas gdy w 2000 r. dla nieruchomości przy ul. K. (...) w W. Starosta Powiatu W. wydał dwie oddzielne decyzje zatwierdzające dwa różne projekty budowlane, dotyczące dwóch różnych przedsięwzięć budowlanych - w tym jednego zatwierdzającego budowę altany śmietnikowej w narożniku działki, tj. w miejscu uwidocznionym na złożonym w Sądzie w dniu (...) września 2016 r. projekcie zagospodarowania działki zatwierdzonym przez Starostę Powiatu W. decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r.;

- brak logicznej spójności w rozumowaniu Sądu polegającej m.in. na przyjęciu przez Sąd, że altana śmietnikowa została wybudowana z odstępstwami polegającymi na "znaczącym przekroczeniu wysokości altany w części frontowej tego obiektu (od strony ulicy K.) - str. 13 pkt iii. uzasadnienia wyroku, gdzie w punktach poprzedzających: i. oraz ii. Sąd wykazuje, że żadne z przytoczonych w tych punktach dokumenty nie przewidywały budowy śmietnika.

W oparciu o powyższe zarzuty R. D. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) lutego 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący uzasadniając zarzut nieważności postępowania podniósł, że sędzia K. T. orzekała w niniejszej sprawie jak również w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2664/14 dotyczącej tej samej decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) lutego 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki altany śmietnikowej. Zdaniem skarżącego w obu sprawach występuje tożsamość decyzji, tożsamość podmiotów, tożsamość stosunku prawnego oraz identyczność obu podstaw: prawnej i faktycznej. Ponadto, jak wskazał skarżący, o tożsamości spraw, a co za tym idzie występowaniu przesłanek z art. 18 § 1 pkt 6 i 6a p.p.s.a. świadczy również samo uzasadnienie zaskarżonego wyroku, gdzie Sąd na stronie 13 uzasadnienia stwierdził, że "w stosunku do zaskarżonej decyzji (...) WINB brak przesłanki wymienionej w punkcie czwartym został już przesądzony w postępowaniu zakończonym powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2664/14". Tak więc, w ocenie skarżącego, obiektywizm i bezstronność muszą być zakwestionowane, gdy sędzia rozstrzygając niniejszą sprawę powołuje się na ustalenia zawarte w wydanym uprzednio wyroku, w wydaniu którego brał udział, a wyroki dotyczyły tej samej decyzji organu i tego samego skarżącego.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli uczestnicy postępowania I. i S. U. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu.

W skardze kasacyjnej skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 18 § 1 pkt 6 i 6a p.p.s.a. (Naczelny Sąd Administracyjny za oczywistą pomyłkę uznał wskazanie "art. 18 § 1 ust. 6 i 6a" p.p.s.a.), którego zasadność skutkowałaby nieważnością postępowania sądowego na podstawie art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Koniecznym jest więc rozpatrzenie tego zarzutu w pierwszej kolejności.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący naruszenia powyższych przepisów upatruje w tym, że sędzia K. T. brała udział w wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2664/14, uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2664/14 i oddalającego skargę skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2014 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...) wydanej w przedmiocie nakazu rozbiórki, a następnie uczestniczyła także w wydaniu zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1280/16 oddalającego skargę R. D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki. Z powyższego, zdaniem skarżącego, wynika, że obiektywizm i bezstronność sędziego zostały naruszone, gdyż sędzia orzekał w dwóch tożsamych sprawach, a ponadto w objętym niniejszą skargą kasacyjną wyroku Sąd powołał się na ustalenia zawarte w wydanym uprzednio wyroku z dnia 19 lutego 2016 r., w którym orzekał ten sam sędzia. Skarżący wskazał więc, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia zasady bezstronności, ponieważ powyższe sprawy powinny być rozpoznane przez różne składy sędziowskie.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, że w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania objętego rozpoznawaną skargą kasacyjną wyroku (7 października 2016 r.) stwierdza się, że sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I OSK 1208/16 zwrócił uwagę na aktualne stanowisko ustawodawcy, który ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) dokonał zmiany przepisu art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., ograniczając przesłanki wyłączenia sędziego z mocy samej ustawy. Jednym z celów tej zmiany było usprawnienie działalności orzeczniczej sądów i zabezpieczenie sprawnego niezagrożonego przewlekłością przebiegu postępowania. Zatem art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. dotyczy wyłącznie sytuacji, w której ten sam sędzia czy ci sami sędziowie brali udział w wydaniu wyroku kończącego postępowanie w sprawie kontroli legalności decyzji wydanej w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym, a następnie nadzwyczajnym.

Tymczasem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, sędzia K. T. brała najpierw udział w wydaniu wyroku kończącego postępowanie w sprawie kontroli decyzji wydanej w nadzwyczajnym postępowaniu (w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji), a następnie w wydaniu wyroku w sprawie kontroli legalności decyzji wydanej w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym. Tym samym nie została spełniona przesłanka wyłączenia sędziego z mocy ustawy wskazana w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. Przesłanki wyłączenia sędziów określone w art. 18 § 1 p.p.s.a., w tym również w pkt 6a, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, gdyż przepis ten zawiera wyczerpujące wyliczenie przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy.

Zauważyć także należy, że w orzecznictwie i w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że wyłączenie sędziego z mocy prawa traktuje się jako rozwiązanie wyjątkowe. Stanowi ono odstępstwo od reguły, że każdy sędzia jest władny do orzekania w sprawie należącej do właściwości sądu, w którym orzeka. Odstępstwo to powinno obejmować wyłącznie nadzwyczajne sytuacje, które silnie przemawiają za koniecznością powstrzymania się sędziego od udziału w danej sprawie. Chodzi o takie sytuacje faktyczne, których wystąpienie może prowadzić do racjonalnie podnoszonych wątpliwości co do bezstronności sędziego, a praktycznie niemożliwe jest dowiedzenie ich nieprawdziwości. Przy czym chodzi tutaj o wątpliwości obiektywnie uzasadnione, a nie jakiekolwiek wątpliwości czy też tylko pozory braku bezstronności.

Podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2664/14, w wydaniu którego brała udział sędzia K. T., kontrolował decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym - w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem w nowej sprawie, w której organ administracji nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w decyzji w postępowaniu zwykłym. W tym postępowaniu organ nie jest uprawniony do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, lecz do ustalenia czy decyzja - której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczona jest wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Tak więc sędzia K. T. biorąc udział w wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1280/16, kontrolującego decyzję wydaną w postępowaniu zwykłym, nie dokonywała oceny własnego merytorycznego rozstrzygnięcia wydanego w zakresie kontroli decyzji wydanych w postępowaniu nieważnościowym, gdyż z uwagi na prawomocność wydanego rozstrzygnięcia, kwestia występowania przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie mogła być ponownie badana w postępowaniu zwykłym. W tym przypadku nie można zatem mówić o niezachowaniu wymogu bezstronności przez sędziego.

Natomiast powoływany również w skardze kasacyjnej art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznawanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiana z dniem 15 sierpnia 2015 r. regulacji zawartej w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. polegająca na ograniczeniu przesłanki wyłączenia sędziego ma wpływ na interpretację art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Gdyby przyjąć odmienne zapatrywanie i inaczej niż literalnie rozumieć ten ostatni przepis, to w istocie przesłanki wyłączenia sędziego - pomimo nowelizacji ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. - pozostałyby w kształcie dotychczasowym. W takiej sytuacji wyrok wydany w postępowaniu nadzwyczajnym (w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji) nie jest "zaskarżonym orzeczeniem" w rozumieniu art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w sprawie rozpoznawanej w trybie zwykłym. Wyłączenie z mocy ustawy w świetle ww. przepisu nie dotyczy zatem sytuacji, w której ważność aktu prawnego została już uprzednio rozstrzygnięta w drodze orzeczenia sądowego.

Prawo do bezstronnego sądu jest prawem podmiotowym o randze konstytucyjnej, które urzeczywistnia się nie tylko przez wyłączenie sędziego z mocy prawa. Z Konstytucji nie wynika natomiast prawo podmiotowe do określonego kształtu wyłączenia sędziego. Instytucja ta ma charakter ustawowy, co daje ustawodawcy znaczną swobodę regulacyjną. Przy czym swoboda ustawodawcy w zakresie kształtowania przesłanek wyłączenia sędziego ograniczona zostaje przez konieczność uwzględniania treści innych zasad i wartości konstytucyjnych, w tym również i tych kształtujących poszczególne elementy prawa określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Wśród tych ostatnich wymienia się przede wszystkim prawo innych uczestników postępowania do rozpatrzenia ich sprawy przez sąd bez nieuzasadnionej zwłoki. Nazbyt szerokie rozbudowanie katalogu przesłanek bezwzględnego wyłączenia sędziego z mocy prawa, mogłoby przyczynić się w praktyce sądowego stosowania prawa do znacznego wydłużenia, a czasem (w wypadku mniejszych sądów) do zablokowania rozstrzygania spraw. Tak więc zagwarantowanie prawa do bezstronnego sądu w kontekście wyłączenia sędziego oznacza konieczność objęcia wyłączeniem wszelkich sytuacji, które wywołują uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego. Jednak w jakiej formie to nastąpi - czy z mocy prawa, czy też na mocy orzeczenia sądu - leży w gestii ustawodawcy (por. wyrok TK z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt SK 66/13).

Z powyższego wynika zatem, że oprócz wyłączenia sędziego z mocy prawa, sędzia podlega wyłączeniu na podstawie orzeczenia sądu, ze względu na wystąpienie innych okoliczności, mogących rodzić wątpliwości co do jego bezstronności (art. 19 p.p.s.a.). Przepis ten dzięki ogólnemu sformułowaniu, zapewnia odpowiednią elastyczność decydowania o wyłączeniu sędziego. Z założenia ma on eliminować te sytuacje, które nie zostały objęte zakresem zastosowania art. 18 § 1 p.p.s.a. Tak więc zgodnie z przyjętą w procedurze sądowoadministracyjnej koncepcją, do katalogu przesłanek względnych wyłączenia sędziego należą przesłanki wynikające z konkretnych okoliczności danego postępowania, podlegające właśnie z tego względu elastycznej ocenie, która może prowadzić do stwierdzenia, że występują podstawy wyłączenia sędziego, z uwagi na zagrożenie bezstronności i obiektywizmu orzekania. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przedstawiona w skardze konstytucyjnej sytuacja nie wykluczała złożenia przez skarżącego wniosku o wyłączenie sędziego z uwagi na, jak twierdzi skarżący, uprzednie orzekanie w tożsamej sprawie i powoływanie się na ustalenia zawarte w uprzednio wydanym wyroku. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby skarżący zgłosił wniosek o wyłączenie sędziego w trybie art. 19 p.p.s.a.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały podstawy do stwierdzenia zaistnienia przesłanek do wyłączenia sędziego na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 i 6a p.p.s.a. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 183 § 2 pkt 4 w zw. z art. 18 § 1 pkt 6 i 6a p.p.s.a. nie zawiera zatem usprawiedliwionych podstaw. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w dalszej części uzasadnienia dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej, tj. w zakresie naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

Przechodząc zatem do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 i art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227 k.p.c. i art. 233 k.p.c. zauważyć należy, że sprowadzają się one w zasadzie do zarzutu zaakceptowania przez Sąd pominięcia przez organy istotnego w sprawie dowodu, tj. istniejącej w obrocie prawnym decyzji Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. wydanej dla inwestycji przy ul. K. (...) w W., którą to decyzją zatwierdzona została m.in. budowa altany śmietnikowej. Przy czym jak wskazał skarżący kopia projektu budowlanego "Modernizacji i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego" z kopią projektu zagospodarowania działki oraz wyjaśnieniami skarżącego została złożona do Sądu przy piśmie z dnia (...) września 2016 r.

Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że w dniu (...) lutego 2000 r. Starosta Powiatu W. wydał dwie decyzje w stosunku do nieruchomości przy ul. K. (...) w W., decyzję nr (...) i decyzję nr (...).

Decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. Starosta Powiatu W., po rozpatrzeniu wniosku J. i R. D. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego na posesji znajdującej się przy ul. K. (...) w W. Przy czym zgodnie z tą decyzją roboty budowlane należało wykonać zgodnie z warunkami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy nr (...) z dnia (...) sierpnia 1998 r. Decyzja nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. została następnie zmieniona decyzją Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) grudnia 2001 r., poprzez którą zatwierdzono zamienny projekt budowlany i pozwolono R. D., na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. K. (...) w W. W 2005 r. zostały wszczęte postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności obu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, które doprowadziły w 2011 r. do decyzji Wojewody (...) stwierdzających nieważność pozwoleń na budowę. Decyzje stwierdzające nieważność zostały utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Natomiast skargi na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały oddalone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1692/11 oraz sygn. akt VII SA/Wa 1693/11. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2013 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1172/12, oddalił skargi inwestora na orzeczenia WSA i tym samym wyeliminował z obrotu prawnego obie wymienione wyżej decyzje o pozwoleniu na budowę wielorodzinnego budynku przy ul. K. (...).

Z kolei decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. Starosta Powiatu W., po rozpatrzeniu wniosku J. i R. D. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę i modernizację budynku mieszkalnego znajdującego się na posesji przy ul. K. (...) w W., zgodnie z załączonym projektem stanowiącym integralną część decyzji. Przy czym w decyzji tej wskazano, że roboty budowlane należy wykonywać zgodnie z warunkami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy nr (...) z dnia (...) lipca 1999 r. Decyzja nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. nie została unieważniona ani w inny sposób wyeliminowana z obrotu prawnego. Kopie obu ww. decyzji wraz z załącznikiem graficznym do decyzji nr (...) z dnia (...) lipca 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania potwierdzone za zgodność z oryginałem znajdują się w aktach administracyjnych (k. 204 - 209). Kopie tych decyzji przedłożyli także do akt sądowych uczestnicy postępowania I. i S. U. przy piśmie z dnia (...) września 2016 r. (k. 298 - 305 akt sądowych).

Z analizy powyższych decyzji, tj. decyzji nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. jak i decyzji nr (...) z dnia (...) lipca 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania nie wynika aby obejmowały one swym zakresem budowę pomieszczeń na odpadki stale, zadaszonych osłon śmietnikowych, czy też altan śmietnikowych. Budowy śmietnika, czy też pojemnika na odpadki stałe w narożniku działki nr (...) nie przewidywał też załącznik graficzny do decyzji nr (...) z dnia (...) lipca 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania (k. 204 akt administracyjnych). Na załączniku tym uwidoczniono jedynie istniejący budynek mieszkalny i projektowaną nadbudowę tego budynku. Ponadto zauważyć należy, że każdy plan zagospodarowania działki musi być zatwierdzony pozwoleniem na budowę. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem do uzyskania pozwolenia na budowę nie wystarczy samo wskazanie na planie zagospodarowania działki projektowanej budowy jakiegoś obiektu, np. śmietnika, pojemnika na odpadki stałe, budowa takiego obiektu musi być bowiem wyszczególniona również w pozwoleniu na budowę. Tymczasem jak podniesiono powyżej w decyzji nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na nadbudowę i modernizację budynku mieszkalnego znajdującego się na posesji przy ul. K. (...) w W. nie ujęto budowy śmietnika, czy też pojemnika na odpadki stałe. Przy czym decyzja ta była zgodna z decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i załączonym do niej załącznikiem graficznym.

W związku z powyższym za nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym uznać należy twierdzenia skarżącego, że decyzją Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. wydaną dla inwestycji przy ul. K. (...) w W., zatwierdzona została m.in. budowa altany śmietnikowej. Przy czym skarżący dla potwierdzenia swoich racji do pisma z dnia (...) września 2016 r. załączył projekt zagospodarowania działki nr ew. (...) wykonany we wrześniu 1999 r., wskazując, że stanowi on integralną część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu W. nr (...) z oznaczeniem pod nr (...) - projektowany pojemnik na odpadki stałe. Jednakże na załączonym przez skarżącego projekcie zagospodarowania działki nr ew. (...) nie ma pieczątki organu, a zatem nie można stwierdzić czego dotyczy przedłożony projekt, a tym bardziej której decyzji. Z zestawienia znajdujących się w aktach administracyjnych kopii decyzji potwierdzonych za zgodność z oryginałem wynika, że przedłożony projekt zagospodarowania na pewno nie dotyczy decyzji na którą powołuje się skarżący, tj. decyzji Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. oraz decyzji nr (...) z dnia (...) lipca 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto data wykonania przedłożonego przez skarżącego projektu zagospodarowania działki nr ew. (...) (wrzesień 1999 r.) dodatkowo potwierdza, że projekt ten nie mógł stanowić załącznika graficznego do decyzji nr (...) z dnia (...) lipca 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co zdaje się sugerować skarżący. W aktach sądowych znajduje się natomiast kopia przedłożonego przez skarżącego projektu zagospodarowania działki nr ew. (...) z pieczątką Zarządu Dróg Miejskich w W., z której wynika, że projekt ten stanowi załącznik do opinii komunikacyjnej nr (...) z dnia (...) października 1999 r. (k. 305 akt sądowych). Powyższe dodatkowo potwierdza, że decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. nie została zatwierdzona budowa spornej altany śmietnikowej w narożniku działki nr ew. (...) od strony ul. K.

Za niezasadne uznać należy zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 i art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227 k.p.c. i art. 233 k.p.c., gdyż wskazywane przez skarżącego dokumenty znajdowały się w aktach administracyjnych i były przedmiotem oceny zarówno organów obu instancji, jak i Sądu pierwszej instancji.

Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie powołał się wprost na decyzję Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r., to jednak przytaczając w stanie faktycznym stanowisko skarżącego zawarte w piśmie z dnia (...) września 2016 r., niewątpliwie przedmiotem oceny objął zawarte w tym piśmie wyjaśnienia i załączone do niego dokumenty. Dokonując natomiast analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego Sąd stwierdził, że budowa przedmiotowej altany śmietnikowej miała charakter istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, gdyż takiego obiektu nie przewidywało, ani oryginalne pozwolenie na budowę z 2000 r., ani zmienione pozwolenie na budowę z 2001 r. Z powyższego wynika zatem, że budowy spornej altany śmietnikowej nie przewidywało żadne pozwolenie na budowę z 2000 r., tak więc w tym również objęte decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2000 r. Brak wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do powyższej decyzji nie stanowi zatem o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sądowi pierwszej instancji można byłoby skutecznie zarzucić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdyby naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie zachodzi. Sąd ten wyjaśnił kryteria, którymi się kierował, ocenił zebrany przez organy materiał dowodowy w sprawie i na jego podstawie wydał rozstrzygnięcie, które odpowiada prawu. Sam fakt niepowołania się wprost w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na konkretny dokument nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie oceniał natomiast prawidłowości zastosowanego w sprawie prawa materialnego w zakresie przepisów na podstawie których orzeczono rozbiórkę spornej altany śmietnikowej, gdyż skarga kasacyjna wyznaczająca granice rozpoznania sprawy przez NSA nie zawierała w tym zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.