Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2081408

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 20 kwietnia 2016 r.
II OSK 407/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur.

Sędziowie NSA: Małgorzata Stahl (spr.), del. Zygmunt Zgierski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej k.z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1832/15 w sprawie ze skargi k.z. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia (...) września 2015 r. nr (...) w przedmiocie powołania zarządu dzielnicy postanawia:

1.

uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2.

zasądzić od Miasta (...) na rzecz k.z. kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r. odrzucił skargę k.z. na zarządzenie Prezydenta Miasta. (...) z dnia (...) września 2015 r. w przedmiocie powołania zarządu dzielnicy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, ze k.z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515) skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2015 r. w przedmiocie powołania Zarządu Dzielnicy (...). Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. zarządzenia.

k.z. stwierdził, że ww. zarządzenie Prezydenta Miasta narusza jego interes prawny, bowiem powołanie tzw. "komisarycznego" Zarządu Dzielnicy (...) pozbawiło go funkcji Burmistrza Dzielnicy (...), na którą został legalnie wybrany przez Radę Dzielnicy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przez podmiot nieposiadający legitymacji czynnej do jej wniesienia. Organ uznał, że stwierdzenie nieważności zarządzenia powołującego Zarząd dzielnicy (...) nie ma żadnego bezpośredniego wpływu na sytuacje prawną skarżącego. Okoliczność, iż k.z. pełnił w przeszłości funkcje burmistrza dzielnicy nie może stanowić podstawy do kwestionowania legalności przedmiotowego zarządzenia Prezydenta Miasta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołanym na wstępie zaskarżonym postanowieniem, odrzucił powyższą skargę k.z.

W uzasadnieniu stwierdził, że w niniejszej sprawie ani interes prawny, ani uprawnienie skarżącego, nie zostało naruszone zarządzeniem Prezydenta Miasta z dnia (...) września 2015 r. Wyjaśnił, że zainteresowanie k.z. sytuacją prawną G. P. i G. K.wybranych na zastępców Burmistrza Dzielnicy (...), nie można utożsamiać z naruszeniem jego interesu prawnego. Powołanie na te funkcje nie narusza uprawnień k.z., nie powoduje też ani nie wpływa na utratę przez skarżącego stanowiska burmistrza.

Za podstawę materialną do kwestionowania zarządzenia Prezydenta Miasta w zakresie powołania Zarządu Dzielnicy (...) nie można uznać, powołanego w skardze art. 10 ust. 4 i 7 ustawy o ustroju miasta stołecznego (...). Wspomniany przepis w ust. 4 stanowi, że jeżeli w ciągu 30 dni od dnia pierwszego posiedzenia rady dzielnicy zarząd dzielnicy nie zostanie wybrany, Prezydent Miasta nie później niż w ciągu 14 dni powołuje zarząd dzielnicy, w tym burmistrza dzielnicy. Z kolei w ust. 7 stanowi, że w przypadku odwołania zarządu stosuje się odpowiednio ust. 4.

Zdaniem Sądu, skoro k.z. nie wykazał, że przedmiotowe zarządzenie narusza jego konkretny, aktualny i realny interes prawny, przedmiotową skargę jako niedopuszczalna należy odrzucić.

W skardze kasacyjnej od ww. postanowienia k.z. wniósł o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 50 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) poprzez bezpodstawne przyjęcie, niedopuszczalności skargi wobec braku interesu prawnego podczas gdy jego konkretny, aktualny i realny interes prawny z przepisu § 44 ust. 6 Statutu Dzielnicy (...) (...). Powołany przepis Statutu stanowi, że " Zarząd Dzielnicy pełni funkcję do czasu wyboru lub powołania nowego Zarządu Dzielnicy w trybie określonym w ust. 2 ", a tym samym wydanie zaskarżonego zarządzenia w sposób bezpośredni, konkretny i realny pozbawiło go zajmowanego w okresie od (...) grudnia do (...) września 2015 r. stanowiska Burmistrza Dzielnicy (...) (...). Przedstawione stanowisko potwierdziło pismo Prezydenta Miasta do pracowników Urzędu Dzielnicy (...), w którym stwierdzono, że wybrany w grudniu Zarząd Dzielnicy od dnia dzisiejszego pełni obowiązki tylko do czasu wyboru nowego Zarządu. Skarżący przytoczył także treść art. 10 ust. 4 w zw. z ust. 7 ustawy o ustroju (...), zgodnie z którym Prezydent Miasta powołuje Zarząd Dzielnicy tylko w przypadku, gdy nie zostanie on wybrany w terminie 30 dni przez właściwą Radę Dzielnicy. Wyjaśnił również, że nawet gdyby zostały oddalone skargi na uchwały Rady (...), stwierdzające nieważność uchwał Rady Dzielnicy (...) o wyborze Burmistrza k.z. oraz Zastępców Burmistrza - J.G. oraz R.K. i tym samym stwierdzono zaistnienie podstaw do powołania zarządu komisarycznego to i tak wydanie zaskarżonego zarządzenia nr (...) Prezydenta Miasta nastąpiło przedwcześnie i skróciło okres pełnienia przez niego funkcji Burmistrza, stanowiąc naruszenie jego interesu prawnego co legitymizowało go do wniesienia skargi.

Pełnomocnik Prezydenta Miasta w piśmie procesowym (podnosząc także bezpodstawne dokonanie zwrotu odpowiedzi na skargę kasacyjną) wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej, podzielając stanowisko zajęte przez WSA w zaskarżonym postanowieniu i podkreślając, że interes k.z. ma charakter jedynie faktyczny a nie prawny.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie ma miejsca. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej mają uzasadnione podstawy. Odrzucenie skargi nastąpiło bez rozważenia wszystkich aspektów sprawy, które mogły mieć wpływ na jej wynik. W szczególności dotyczy to zasadniczej dla sprawy kwestii wykazania przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego, które to naruszenie przesądza o istnieniu lub braku legitymacji skargowej do zaskarżenia uchwały lub zarządzenia z zakresu administracji publicznej. Z akt sprawy i wyjaśnień skarżącego k.z. wynika, że zaskarżonym postanowieniem nr (...) Prezydenta Miasta pozbawiony został funkcji Burmistrza Dzielnicy (...), na którą został wybrany przez Radę Dzielnicy. Wybory organów wykonawczych dzielnic (...) są uregulowane ustawowo i postanowieniami Statutu Dzielnicy (...) i już to, a zwłaszcza ewentualne zastosowanie art. 10 ust. 4 ust. 7 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta (...) wymagało rozważenia w kontekście naruszenia (lub nienaruszenia) interesu prawnego k.z. Tym bardziej należało kwestię tę rozważyć w odniesieniu do treści i podstaw prawnych zaskarżonego zarządzenia. Naruszenie interesu prawnego może też wynikać z podniesionego w skardze kasacyjnej faktu zaskarżenia przez k.z. i przez jego Zastępców uchwał Rady (...) sierpnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał Rady Dzielnicy (...) z dnia (...) stycznia 2015 r. w sprawie wyboru Burmistrza Dzielnicy (...) i wyborów jego Zastępców, bez względu na ewentualne orzeczenia sądowe. Zaskarżone zarządzenie pozostaje w bezpośrednim związku ze wskazanymi uchwałami Rady (...)

Odrzucenie skargi k.z. bez rozważenia kwestii naruszenia jego interesu prawnego w oparciu o całokształt okoliczności prawnych sprawy sprawia, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za uzasadnione.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 185 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.