Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2753484

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 3 grudnia 2019 r.
II OSK 3552/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1170/19 w sprawie ze sprzeciwu P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody M. z dnia 25 kwietnia 2019 r. nr... w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji dotyczącej odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1170/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody M. z dnia 25 kwietnia 2019 r. nr... w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji dotyczącej odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny, iż organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania (a mianowicie: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), nie ustalił w sposób wyczerpujący wszystkich przesłanek niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia czy został dotrzymany termin określony w art. 148 kodeksu postępowania administracyjnego do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a zawarte w decyzji organu pierwszej instancji ustalenia faktyczne w tym zakresie oparte są jedynie na lakonicznym oświadczeniu wnioskodawcy zawartym w podaniu o wznowienie. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził również żadnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia przesłanki interesu prawnego osoby wnoszącej podanie o wznowienie w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a w szczególności nie poddał analizie prawidłowości określenia przez inwestora obszaru oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, opierając się wyłącznie na stwierdzeniach zawartych w projekcie budowalnym zatwierdzonym decyzją ostateczną, których prawidłowość została zakwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania. W tych okolicznościach prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie, który ma istotny wpływ na to rozstrzygnięcie, co w myśl art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego uprawniało organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że w sprawie zaistniała sytuacja prawna wyczerpująca dyspozycję art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego i nie doszło do naruszeń przepisów, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sąd wskazał również, że skuteczność zarzutu naruszenia art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego uzależniona jest od wykazania, iż uchybienie organu pozbawiło skarżącego możliwości dokonania konkretnej czynności. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnej czynności procesowej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) oddalił sprzeciw.

W skardze kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wniosła również o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1). w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania, które - w każdym z poniższych przypadków z osobna - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 151 i art. 45 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75, art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek wadliwego wykonania przez Sąd pierwszej instancji funkcji kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co skutkowało oddaleniem zamiast uwzględnieniem sprzeciwu, wobec błędnej oceny działań organu administracji publicznej poprzez:

i. ustalenie przez Sąd, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego pomimo zastosowania go w niniejszej sprawie gdy nie było podstawy do uchylenia zaskarżonej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także utrzymania w obrocie prawnym decyzji w której błędnie wskazano okoliczności, które organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę, a w szczególności wskazania co do ponownego weryfikowania wniosku o wznowienie postępowania przez organ pierwszej instancji gdyż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie, ii. uznanie za nieistotne i nie mające wpływu na wynik sprawy naruszenie art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji z pominięciem zasady wysłuchania stron przejawiającej się w ten sposób, że organ przed wydaniem decyzji nie umożliwił Spółce wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek okoliczności uzasadniających odstąpienie od zasady określonej w art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz nie doręczenie decyzji stronie,

b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie zastosowanie i nie uwzględnienie sprzeciwu, chociaż postępowanie administracyjne przed organem administracji publicznej było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i decyzja jako taka winna zostać uchylona, a postępowanie przed organem drugiej instancji powinno się toczyć raz jeszcze;

c) normy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organ administracji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku nie uchylił zaskarżonej decyzji i nie przekazał sprawy do ponownego rozpoznania;

d) naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przejawiające się tym, że Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy istniały ku temu uzasadnione podstawy, co jest rezultatem przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 182 § 2a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. W § 3 tego przepisu stwierdza się, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Z tego względu nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.

Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie Prezydent m. Warszawy decyzją Nr.. z 10 maja 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - P. sp. z o.o. z siedzibą przy ul. T. w W. pozwolenia na budowę, obejmującego montaż zespołu urządzeń telefonii komórkowej P. o nr... na terenie nieruchomości przy ul. T.... w W. - działki ew. nr (...) z obrębu.

Wnioskiem z 29 listopada 2018 r. Z. K. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m. W. Nr.. z 10 maja 2018 r. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 oraz pkt 5 k.p.a.

Postanowieniem Nr.. z 6 grudnia 2018 r., Prezydent m. W. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Nr.. z 10 maja 2018 r.

Decyzją Nr.. z 27 grudnia 2018 r. Prezydent m. W. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Nr.. z 10 maja 2018 r.

Z. K. wniósł z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie od decyzji Prezydenta m. W. Nr.. z 27 grudnia 2018 r.

Wojewoda M. decyzją z 25 kwietnia 2019 r. uchylił decyzję Prezydenta m. W. z 27 grudnia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji powinien ponownie ocenić spełnienie przesłanek wznowieniowych. W pierwszej kolejności powinien dopełnić prawidłowego zbadania zachowania terminu przez Z. K. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, uwzględniając wymagania art. 148 k.p.a., a następnie oceniając zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wziąć pod uwagę fakt, iż w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę należy ustalić obszar oddziaływania obiektu, a co za tym idzie interes prawny Z. K. w oparciu o weryfikację przepisów materialnych w kontekście zarówno przysługującego mu prawa do działki ew. nr 171 jak i podnoszonych przez niego okoliczności związanych z realizacją zamierzonej inwestycji, nie poprzestając w tym względzie jedynie na wytycznych inwestora. Zdaniem organu odwoławczego ze wskazanych wyżej powodów zaskarżona decyzja Nr.. z 10 maja 2018 r. nie mogła się ostać.

Z powyższego wynika, że spór w niniejszej sprawie zainicjowanej sprzeciwem P. sp. z o.o. do Sądu w istocie dotyczy tego czy Z. K. powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m. W. Nr.. z 10 maja 2018 r.

Z. K. posiada zatem sprzeczny z interesami P. sp. z o.o. punkt widzenia co do zagadnienia będącego przedmiotem sprawy, tj. co do wznowienia, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją.

Sprzeciw w przedmiotowej sprawie został wniesiony przez P. sp. z o.o., a co za tym idzie Z. K. nie bierze udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym z uwagi na treść art. 64b § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku z powyższym należy wskazać na pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1319/18 zgodnie z którym art. 64e ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 151a § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela przytoczony powyżej pogląd. Oznacza to zatem, że kwestia oceny czy Z. K. powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją Wojewody M. nie mogła być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu kasacyjnym, a co za tym idzie zarzuty skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadne.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 2a i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

--5

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.