Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2777979

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 4 grudnia 2019 r.
II OSK 3088/18
Upływ terminu wykonania nałożonego obowiązku a dopuszczalność wzruszenia decyzji.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.).

Sędziowie: NSA Andrzej Jurkiewicz, del. WSA Kazimierz Bandarzewski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej (...) S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2258/17 w sprawie ze skargi (...) S.A. w W. na decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) lipca 2017 r. znak (...) w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie terminu wykonania obowiązku oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2258/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę (...) S.A. w W. na decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) lipca 2017 r. znak (...) w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Organ wskazał, że 3 marca 1997 r. na Dworcu (...) przy Al. (...) w W. przeprowadzono kontrolę w związku z pożarem na peronie I. Decyzją z (...) marca 1997 r. Komendant Rejonowy PSP w W. nakazał Centralnej Dyrekcji (...) wyposażenie tunelu peronów i dróg ewakuacyjnych prowadzących na zewnątrz Dworca w urządzenia do usuwania dymów i gazów pożarowych. Termin wykonania obowiązku określono na 31 grudnia 1997 r. Decyzją z (...) maja 1997 r. Komendant Wojewódzki PSP w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dalej podejmowano w sprawie szereg czynności w postępowaniu egzekucyjnym oraz przeprowadzono kontrole, które wykazywały, że obowiązek nałożony ww. decyzją nie został wykonany (kontrole: 4 grudnia 2002 r., 9 marca 2004 r., 21 kwietnia 2004 r., 7 grudnia 2005 r., 7 kwietnia 2008 r., 18-20 maja 2016 r.

Wnioskiem z 17 marca 2017 r. skarżąca wniosła o zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją z (...) marca 1997 r.

Decyzją z (...) lipca 2017 r. (...) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, po rozpoznaniu odwołania (...) S.A., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m.st. W. z (...) kwietnia 2017 r. odmawiającą zmiany decyzji z (...) marca 1997 r. w zakresie terminu realizacji obowiązku poprawy warunków ochrony przeciwpożarowej Dworca (...).

Organ odwoławczy stwierdził, że strona ma wiedzę o wskazanych nieprawidłowościach od kontroli w marcu 1997 r. Termin 12 miesięcy był wystarczający na wykonanie ww. urządzenia przeciwpożarowego. Podkreślił, że funkcja budynku - obsługa podróżnych i usługi towarzyszące tej obsłudze - powoduje okresowe gromadzenie dużych grup ludzi, np. w godzinach szczytu ruchu osobowego lub organizacji ważnych wydarzeń publicznych. Stwierdzony od 1997 r. brak możliwości usuwania dymu i gazów pożarowych na peronach i drogach ewakuacyjnych dworca, będącego głównym węzłem przesiadkowym, stwarza bardzo duże zagrożenie dla użytkowników i rośnie wraz ze wzrostem ich liczby. Brak urządzeń może utrudnić bądź uniemożliwić ewakuację, co może narazić podróżnych na utratę zdrowia i życia, oraz zawsze utrudnia działania ratowniczo-gaśnicze i zagraża ekipom ratowniczym.

Organ podkreślił, że na wykonanie obowiązku od kwietnia 1997 r. (uprawomocnienie decyzji z (...) marca 1997 r.) do złożenia odwołania strona miała ponad 20 lat. Zaznaczył, że strona zwróciła się o zmianę terminu do 31 grudnia 2023 r. Jednak zgoda na prolongowanie terminu wiązałaby się z niezapewnieniem odpowiednich warunków ochrony przeciwpożarowej przez następne ponad 6 lat. Łączny czas na wykonanie obowiązku wynosiłby wówczas ponad 26 lat.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 7 i 8, w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie pisma (...) Komendanta Wojewódzkiego PSP z 16 marca 2016 r., wyrażającego pozytywną opinię na realizację zaleceń dotyczących Dworca (...) organ wyjaśnił, że "Ekspertyza z zakresu ochrony przeciwpożarowej Dworca (...)" nie dotyczyła Dworca (...). Postanowienie z (...) grudnia 2014 r. udzielające zgodę na spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób, niż określono w przepisach techniczno-budowlanych również dotyczyło Dworca (...). Pozytywna opinia z 16 marca 2016 r. na etapowanie zaleceń wynikających z postanowienia z (...) grudnia 2014 r. nie jest równoznaczna ze zgodą na zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego w 1997 r. Ponadto, w ślad za zgodą na etapowanie prac, nie wpłynął ponowny wniosek o uzgodnienie rozwiązań zamiennych. W obrocie prawnym nie funkcjonuje drugie postanowienie sankcjonujące poszczególne terminy i etapy. Nadmieniono również, iż nawet samo wydanie postanowienia, w myśl § 2 ust. 2 lub 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwia jedynie zrealizowanie decyzji nakładającej obowiązek poprzez wykonanie innych rozwiązań poprawiających stan bezpieczeństwa pożarowego (zapewniających właściwy poziom bezpieczeństwa pożarowego) i nie stanowi o przedłużeniu terminu do realizacji obowiązku na podstawie art. 155 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję złożyły (...) S.A., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest bezzasadna. Sąd wskazał, że art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes stron; przepis art. 154 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Przepis art. 155 k.p.a. zawiera dwa rodzaje przesłanek - formalne i materialne. Formalne to istnienie decyzji ostatecznej i zgoda strony postępowania, zaś materialne to brak sprzeciwu przepisów szczególnych, wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby mogło dojść do zmiany lub uchylenia decyzji. Niewystępowanie więc którejkolwiek z nich nie może do takiego skutku doprowadzić.

Zmiana w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej nakładającej takie obowiązki w części dotyczącej tych obowiązków jest niedopuszczalna, jednak istnieje możliwość jej zmiany w części dotyczącej terminu ich wykonania. Akceptacja powyższego nie oznacza jednak, że zmiana terminu wykonania obowiązków dopuszczalna jest w każdym przypadku. Zmiana ostatecznej decyzji w zakresie wyznaczonego terminu jest możliwa tylko wtedy, jeżeli termin ten jeszcze nie upłynął. Nie ma natomiast podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji, gdy wcześniej wyznaczony w decyzji termin już upłynął. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z akt sprawy wynika wprost, że termin dla skarżącej na wykonanie obowiązków nałożonych decyzją z dnia (...) marca 1997 r., polegających na wyposażeniu tuneli peronów i dróg ewakuacyjnych prowadzących na zewnątrz Dworca w urządzenia do usuwania dymów i gazów pożarowych został określony do 31 grudnia 1997 r. Natomiast wniosek o zmianę powyższej decyzji w zakresie terminu został złożony w dniu 17 marca 2017 r.

Zakładając hipotetycznie, że strona złożyła wniosek w dacie, kiedy zakreślony termin jeszcze nie upłynął, Sąd uznał, że i tak skarga nie zasługiwałaby na uwzględnienie. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało bowiem uwzględnić w pierwszej kolejności interes społeczny. Wobec szczególnie nagannej bierności w wykonaniu obowiązku (przez ponad dwadzieścia lat) skarżąca nie mogła oczekiwać, że termin zakreślony w decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m.st. W. z (...) marca 1997 r., która zmierzała do przywrócenia stanu zgodnego z prawem w zakresie ochrony przeciwpożarowej Dworca (...) (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej) zostanie przedłużony do 2023 r., a więc o kolejne 6 lat. W tej sprawie nie mogło być mowy o słusznym interesie strony. Brak urządzeń do usuwania dymów i gazów pożarowych w obiekcie takim jak dworzec kolejowy stanowi realne zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia pasażerów.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła spółka (...) S.A. w W., opierając ją na podstawach:

1. naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie dokładnego zbadania sprawy, przeprowadzenia wystarczającego postępowania wyjaśniającego oraz wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego podstaw wydanej decyzji;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez (...) Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m.st. W. z dnia (...) kwietnia 2017 r., pomimo tego, iż zaskarżona decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona w całości.

2. naruszenie prawa materialnego:

- art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2187 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaskarżona decyzja nie powinna zostać uchylona pomimo, iż decyzja pierwotna ((...)) nie może być wykonywana ze względu na wszczęcie postępowania o wpisanie budynku Dworca (...) do rejestru zabytków,

- art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, że w rozważanym przypadku nie zachodzi słuszny interes strony (skarżącej), który by uzasadniał zmianę pierwotnej decyzji.

Skarżąca spółka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie na podstawie art. 203 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż (...) S.A. prowadziła prace modernizacyjne dworca kolejowego (...) w zakresie bezpieczeństwa pożarowego budynku dworca. Prace były wykonywane m.in. na podstawie Ekspertyzy stanu ochrony przeciwpożarowej dworca (...) z września 2014 r., gdzie wskazano, iż do oddymiania hali peronowej przewiduje się kanałowy system wentylacji wyciągowej oraz założono podział przestrzeni peronów kurtyną dymową. Dodatkowo zakładano zamknięcie kurtynami wszystkich otworów z galerii za pomocą kurtyn dymowych. Założono, że podstawą zakładanego scenariusza pożaru na stacji (...) jest integracja i współdziałanie istniejących i projektowanych systemów wentylacji pożarowej na stacji (...) i w tunelach. Biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w tym dokumencie, (...) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wydał postanowienie z dnia (...) marca 2016 r. wyrażające pozytywną opinię na etapową realizację zaleceń ppoż wynikających z postanowienia (...) Komendanta Wojewódzkiego z dnia (...) grudnia 2014 r. Tym pierwszym postanowieniem (...) Komendant Wojewódzki PSP pozytywnie zaopiniował możliwość realizacji zaleceń wynikających z postanowienia (...) w czterech etapach w tym: Etap I - w obszarze hali głównej dworca kolejowego (...) - zrealizowano, Etap II - Część 1 galeria zachodnia, dojścia do (...), część galerii północnej - zrealizowano. Następnie zostanie wykonany zakres Części 2 Etapu II - w terminie do 31 grudnia 2020 r. Obecnie uzyskano pozwolenie na budowę. Etap III - Stacja (...). Etap IV - Tunel linii średnicowej (dalekobieżnej i podmiejskiej). Realizacja Etapu III i IV przewidziana jest do końca roku 2023, który zrealizuje (...) S.A. w ramach planowanego remontu linii średnicowej na odcinku (...) - (...) zgodnie z planem wykorzystania środków unijnych.

Na dzień dzisiejszy, nie ma żadnego uzasadnienia merytorycznego i prawnego, aby decyzję z dnia (...) marca 1997 r. wykonać, skoro wszelkie prace są wykonywane w ustalonych etapach uzgodnionych z właściwym organem Straży Pożarnej przy wykorzystaniu środków unijnych. Wykonywanie podobnych prac kilkakrotnie narażałoby skarżącą na dodatkowe nieuzasadnione koszty.

Ponadto na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. złożono do akt sprawy Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie wpisania do rejestru zabytków budynku (...) wraz z systemem infrastruktury podziemnej. Wykonywanie jakichkolwiek prac budowlanych na dzień dzisiejszy, które naruszyłyby substancję budynku jest niemożliwe, ponieważ zabrania tego ww. przepis, a jakiekolwiek roboty podziemne dotyczące dotyczące (...) są ściśle powiązane z drugim Dworcem tj. (...), którego dotyczy niniejsza skarga. Wobec tego mimo, iż (...) nie jest objęty postępowaniem konserwatorskim, to i tak postępowanie to oddziałuje na obowiązek ewentualnego podejmowania prac dotyczących tego Dworca. O tym, iż wszelkie prace w zakresie ppoż dotyczące (...) powinny być wykonywane w powiązaniu z pracami na (...) wskazuje także ww. ekspertyza.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, że tryb wzruszenia decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych lub do decyzji, przy wydaniu których organ ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. W doktrynie wskazuje się na szerokie rozumienie praw nabytych, o których mowa w art. 155 k.p.a. Treścią prawa nabytego jest również rozstrzygnięcie o obowiązkach jednostki (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s.898). Decyzje nakładające obowiązek są decyzjami, na mocy których strony nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków określonych w decyzji a nie innych. Istotna dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest kwestia temporalnego zastosowania art. 155 k.p.a., a w szczególności zastosowanie tego trybu po upływie terminu wykonania decyzji. Z treści przepisu wynika, że weryfikacja decyzji w tym trybie może nastąpić "w każdym czasie". Generalnie rzecz ujmując, termin początkowy to dzień, w którym decyzja stała się ostateczna, a termin końcowy, to dzień wyeliminowania decyzji z obrotu prawego w innym trybie lub z mocy prawa. Dla temporalnego aspektu możliwości weryfikacji decyzji w trybie art. 155 k.p.a. znaczenie ma to, czy na mocy danej decyzji jej adresat nabywa prawo w ścisłym rozumieniu czy też nakładany jest na niego obowiązek. W przypadku decyzji przyznających jakieś uprawnienie ograniczonych terminem wskazuje się, że wraz z upływem terminu tracą one moc obowiązującą, nie podlegają egzekucji administracyjnej i nie mogą wówczas być już uchylane lub zmieniane w trybie art. 155 k.p.a. (por. wyrok NSA z 12 września 2018 r., II OSK 3351/17, wyrok NSA z 17 września 2009 r., II OSK 1406/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w przypadku decyzji nakładających obowiązek upływ terminu nie ma wpływu na obowiązywanie danej decyzji, lecz powstaje możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego mającego na celu doprowadzenie do wykonania nałożonego obowiązku. Decyzje nakładające obowiązki, w których został wskazany termin ich wykonania mogą być weryfikowane w trybie art. 155 k.p.a. również po upływie tego terminu. Upływ terminu może stanowić jednak przesłankę negatywną do zmiany lub uchylenia decyzji w tym trybie, rozpatrywaną w kontekście interesu społecznego i słusznego interesu strony.

W tej sprawie decyzja, której dotyczył wniosek o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. została wydana na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 88, poz. 400 z późn. zm.) i jest to decyzja nakładająca określone obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej, na wykonanie których wyznaczono odpowiedni termin. Nie można więc podzielić stanowiska Sądu I instancji, że zmiana tego rodzaju decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie wyznaczonego terminu jest niedopuszczalna tylko z tego powodu, że termin jej wykonania już upłynął. Jak już wskazano powyżej, sam fakt upływu tego terminu oraz długość terminu do dnia złożenia wniosku o zmianę decyzji może stanowić negatywną przesłankę do odmowy zmiany decyzji w okolicznościach konkretnej sprawy. Oprócz tego należało zbadać inne przesłanki pozytywne i negatywne wymienione w art. 155 k.p.a.

Sąd I instancji dokonał jednak oceny tych pozostałych przesłanek, słusznie uznając, że interes społeczny w tym przypadku nie przemawia za zmianą decyzji z dnia (...) marca 1997 r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Zasadnie Sąd przyjął, że niewykonanie wskazanych obowiązków w obiekcie takim jak dworzec kolejowy stanowi realne zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia pasażerów. Ponadto terminy na wykonanie tej decyzji upłynęły w 1997 r., a wniosek o jej zmianę w zakresie terminu został złożony w dniu 17 marca 2017 r., zatem po upływie 20 lat. W celu wykonania tej decyzji prowadzone było postępowanie egzekucyjne, wielokrotnie nakładane były grzywny w celu przymuszenia. Żądanie zmiany decyzji w zakresie terminu jej wykonania po upływie tak rażąco długiego terminu i wieloletnim prowadzeniu postępowania egzekucyjnego jest nieuzasadnione. Całokształt okoliczności tej sprawy przemawia więc za odmową zmiany wskazanej decyzji.

Skarżąca kasacyjnie spółka (...) S.A. wywodzi swój słuszny interes w tej sprawie z faktu prowadzeniu prac modernizacyjnych na Dworcu (...) i (...) w zakresie ochrony przeciwpożarowej zgodnie z postanowieniem (...) Komendanta Wojewódzkiego z dnia (...) grudnia 2014 r., w którym wyrażono zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie ochrony przeciwpożarowej na podstawie § 2 ust. 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 z późn. zm.). Pierwszy z tych przepisów stanowi, że przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m2 wymagania, o których mowa w § 1, z wyłączeniem wymagań charakterystyki energetycznej, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań, o których mowa w ust. 2, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. W myśl § 16 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w ramach prowadzenia kontroli nad uzgadnianiem ekspertyz technicznych opracowywanych przez rzeczoznawców dla potrzeb projektów budowlanych, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji wydaje postanowienie w sprawie wyrażenia zgody, wyrażenia zgody pod warunkiem lub niewyrażenia zgody - na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych, w przypadkach wskazanych w tych przepisach, oraz na stosowanie rozwiązań zamiennych, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej, w przypadkach wskazanych w przepisach przeciwpożarowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie to nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji z (...) marca 1997 r. w trybie art. 155 k.p.a. Postanowienie to zostało wydane w związku z pracami modernizacyjnymi dworca, a nie w celu wykonania decyzji z (...) marca 1997 r. Treść tego postanowienia może mieć wpływ na sposób wykonania nałożonego obowiązku, mimo upływu terminu wynikającego z decyzji z dnia (...) marca 1997 r. Postanowienie to zostało wydane w innym postępowaniu, ma inny zakres przedmiotowy, zatem nie może stanowić podstawy do zmiany terminu wykonania decyzji z (...) marca 1997 r. Niezasadny jest w związku z tym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2187 z późn. zm.). Zgodnie z art. 10a ust. 1 tej ustawy od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. W myśl art. 10a ust. 2 ustawy zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej na ich prowadzenie. Przepis ten obowiązuje od dnia 9 września 2017 r. Zaskarżona decyzja (...) Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej została wydana (...) lipca 2017 r., a więc przed wejściem w życie tego przepisu i przed dniem wszczęcia postępowania w sprawie wpisania do rejestru zabytków (zawiadomienie z dnia 19 marca 2018 r.). Poza tym strona nie wykazała, że obowiązki nałożone decyzją z dnia (...) marca 1997 r. (wyposażenie tunelu peronów i dróg ewakuacyjnych prowadzących na zewnątrz Dworca (...) w urządzenia do usuwania dymów i gazów pożarowych.) stanowią roboty budowlane lub inne działania, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku ((...)).

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7, 8 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego zbadania sprawy, wskazać należy, iż strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała jakie okoliczności faktyczne nie zostały w tej sprawie przez organy administracji ustalone lub które okoliczności zostały ustalone błędnie. To, że przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty nie uzasadniały wydania decyzji dla niej pozytywnej w tej sprawie nie oznacza, że jej stan faktyczny został błędnie ustalony.

Tym samym niezasadny jest również ogólny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji. Wyrok Sądu, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał w wyznaczonym terminie przeprowadzenia rozprawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.