II OSK 2973/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2527594

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2018 r. II OSK 2973/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny.

Sędziowie NSA: Roman Hauser, Tomasz Zbrojewski (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2017 r., sygn. II SA/Kr 168/17 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) 2016 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 lipca 2017 r., sygn. II SA/Kr 168/17, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) 2016 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych - oddalił skargę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...), w związku z pismem J. D. z dnia 19 marca 2016 r., przeprowadził w dniu 26 kwietnia 2016 r. czynności kontrolne stwierdzając, że na działce nr ewid. (...), na podstawie decyzji Starosty (...) z dnia (...)2016 r., znak (...), została wybudowana słupowa stacja transformatorowa. Inwestycja jest zgoda z treścią ww. decyzji oraz projektu budowlanego, a w dniu kontroli nie prowadzono robót budowlanych.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budowie ww. stacji transformatorowej, jednocześnie informując o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W dniu 6 maja 2016 r. J. D. zapoznał się z aktami sprawy oraz wniósł uwagi w piśmie z dnia 7 maja 2016 r.

W tak ustalonym stanie faktycznym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z dnia (...) 2016 r. umorzył w całości postępowanie w sprawie prowadzonych robót budowlanych przy budowie stacji transformatorowej.

W odwołaniu od tej decyzji J. D. wniósł o jej uchylenie.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia (...) 2016 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji, J. D. podniósł, że decyzja Starosty (...) została wydana w postępowaniu prowadzonym bez jego udziału oraz że został on pozbawiony prawa do wniesienia odwołania. Skarżący zarzucił, że działka nr ewid. (...) została mu zrabowana. Organ powiatowy przeprowadził w sposób nieprawidłowy czynności kontrolne, a decyzje wydane przez Starostę oraz organy obu instancji naruszają interes osób trzecich oraz przepisy prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu organ przytoczył treść księgi wieczystej nr (...), z której wynika, że właścicielem działki jest Miasto (...), będące jednocześnie inwestorem stacji transformatorowej. Roboty budowlane prowadzone były w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Sprawy wywłaszczenia nieruchomości nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego.

W piśmie z dnia 7 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała nie tylko okoliczność zgodności budowy z projektem i decyzją o pozwoleniu na budowę, ale nadto kwestia prawidłowości prowadzonych prac z punktu widzenia bezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska, posiadania uprawnień przez osoby prowadzące budowę, a także stosowania odpowiednich środków budowlanych. W tym celu organ powinien był przeprowadzić stosowną kontrolę na miejscu budowy wraz z weryfikacją całokształtu dokumentacji. Dopiero posiadając taki pełny ogląd na sprawę organ mógł w razie braku podstaw materialnych do wydania decyzji, umorzyć postępowanie. W sprawie tak się jednak nie stało.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, przywołanym na wstępie wyrokiem, oddalił skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd Wojewódzki opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, że podstawą prawną umorzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego był art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."). Organy orzekające w sprawie umorzyły postępowanie z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Podczas wszczętego postępowania oraz kontroli budowy przeprowadzonej przez organ powiatowy stwierdzono, że inwestycja jest realizowana na podstawie pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego. W toku kontroli nie stwierdzono naruszenia warunków i ustaleń pozwolenia na budowę oraz projektu budowlanego.

Sąd uznał zatem, iż w sprawie brak było podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego na podstawie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), regulujących procedurę naprawczą, a zatem normujących sytuację, gdy inwestor realizuje inwestycję niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i udzieloną decyzją o pozwoleniu na budowę, na co wskazywał skarżący w piśmie inicjującym postępowanie. W ocenie Sądu I instancji, organ powiatowy podjął kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności w dniu 26 kwietnia 2016 r. przeprowadził oględziny z udziałem skarżącego oraz inwestora stwierdzając, że zrealizowany obiekt wykonany został zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz wydanym pozwoleniem na budowę. Ustalono również, że na działce nie są prowadzone roboty budowlane.

Z tego powodu - w ocenie Sądu I instancji - nie sposób podzielić zarzutów, iż organy nadzoru budowlanego nie podjęły działań mających na celu ustalenie okoliczności stanu faktycznego, w kontekście wystąpienia ewentualnych podstaw wszczęcia postępowania naprawczego. Inwestycja została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, co stwierdzono podczas oględzin.

W konsekwencji, wobec braku podstaw do nałożenia obowiązków na inwestora wynikających z uchybień bądź stwierdzonych wadliwości wykonanych robót budowlanych, Sąd za zasadne uznał umorzenie postępowania stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. Uwzględniając zebrany materiał dowodowy, Sąd nie miał wątpliwości, że brak było podstaw do wydania decyzji merytorycznej, co uzasadniało trafność podjętych przez organy rozstrzygnięć.

Nadto, jak podkreślił Sąd, z akt sprawy wynika, że inwestycja znajduje się na działkach nr ewid. (...) - stanowiących własność Gminy (...). Zatem ani organ nadzoru budowlanego, ani Sąd nie są władni oceniać zasadności podnoszonych przez skarżącego roszczeń odnośnie działki nr ewid. (...) i pozostają związani treścią księgi wieczystej, z której wynika, że właścicielem działki jest Gmina (...).

Ustosunkowując się do wskazanego przez pełnomocnika skarżącego zarzutu naruszenia art. 81 ust. 1 pkt 1, art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 105 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, iż jest on bezzasadny. W art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazano, że do działań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Ta kontrola skonkretyzowana została w art. 84a ust. 1 pkt 1 pr. bud., z którego wynika, że kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmuje kontrolę zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wspomniana kontrola odbywać się może tylko w granicach właściwości organów nadzoru budowlanego, co oznacza, że organy te w przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane wykonywane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę - nie mają podstaw do ingerencji i zobowiązane są do umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie legalności budowy.

O podjęcie czynności kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego może wystąpić każdy, kto dostrzega potrzebę zbadania stanu faktycznego pod kątem obowiązujących norm budowlanych. Pismo skarżącego z dnia 19 marca 2016 r., w którym zawarto żądanie podjęcia działań mających na celu zweryfikowanie prawidłowości przeprowadzonych robót budowlanych na nieruchomości sąsiedniej w istocie ma charakter interwencyjny (skargowy). Dla organu nadzoru budowlanego stanowiło bowiem z jednej strony skargę obywatela na niezgodną z prawem - jego zdaniem - realizację przedsięwzięcia budowlanego, z drugiej zaś - informację o konieczności podjęcia czynności kontrolnych (sprawdzających), zmierzających do zbadania zasadności skargi, które to czynności nie świadczą jeszcze o prowadzeniu postępowania. W przypadku czynności kontrolnych organu nadzoru budowlanego, podjętych wskutek pisemnej skargi obywatela, przepisy art. 48 i art. 50-51 Prawa budowlanego mają zastosowanie jedynie wtedy, gdy w wyniku tych czynności, organ stwierdza nieprawidłowości świadczące o naruszeniu norm prawa budowlanego. Z tych względów, jako nieskuteczny ocenił Sąd zarzut naruszenia przepisów określających kompetencje i zadania organów nadzoru budowlanego, tj. art. 81 ust. 1, art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 Prawa budowlanego.

Z opisanych powodów Sąd Wojewódzki oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J D, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu adw. P K. Autor skargi kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - zarzucił naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, a w konsekwencji niepodjęcie właściwego - przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - rozstrzygnięcia, a to w związku z naruszeniem przez ten organ przepisów prawa materialnego art. 81 ust. 1 pkt 1, art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pr. bud., poprzez ich błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego, iż roboty budowlane wykonywane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę zwalnia organ z badania zgodności budowy z przepisami prawa budowlanego, podczas gdy z brzmienia tych przepisów wynika, że zakres kontroli organów nadzoru budowlanego nie może ograniczyć się wyłącznie do weryfikacji zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, ale nadto obejmuje również weryfikację zgodności prowadzonych prac budowlanych z przepisami prawa budowlanego w zakresie odnoszącym się m.in. do prowadzenia prac budowlanych w sposób niepowodujący zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi, mienia bądź środowiska, weryfikacji uprawnień osób pełniących funkcje techniczne na budowie oraz weryfikacji stosowania na budowie wyrobów budowlanych dopuszczonych do obrotu. Takie działanie w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji niepodjęcie właściwego - przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - rozstrzygnięcia, a to w związku z naruszeniem przez ten organ przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., wynikającym z ograniczenia się organów nadzoru budowlanego w ramach prowadzonych czynności kontrolnych dotyczących budowy wyłącznie do weryfikacji prawidłowości prowadzonej budowy z dokumentacją w postaci projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na budowę przy zaniechaniu podjęcia czynności, mających na celu weryfikację zgodności prowadzonych prac budowlanych z przepisami prawa budowlanego podczas gdy w sprawie decyzja o umorzeniu winna być uchylona z uwagi na brak uprzedniego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, których zakres wyznaczały przepisy prawa budowlanego, a co w braku wypełnienia tego wymogu spowodowało przedwczesność decyzji o umorzeniu postępowania.

Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu, według norm prawem przewidzianych oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego, jednakże żaden z nich nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do analizy sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać trzeba, że wszystkie one zmierzają do zakwestionowania oddalenia skargi i wykazania, iż w sprawie skarga winna być przez Sąd I instancji uwzględniona. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki naruszył przepisy art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Rozwijając ten zarzut podniósł, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania administracyjnego, bowiem utrzymał w mocy decyzję organu I instancji (art. 138 § 1 pkt k.p.a.) zamiast ją uchylić (art. 138 § 2 k.p.a.), z uwagi na to, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna ich wykładnię. Następnie wskazał, że zarówno organy, jak i sąd błędnie zinterpretowały art. 81 ust. 1 pkt 1, art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pr. bud. W ocenie pełnomocnika skarżącego kasacyjnie, organy nadzoru budowlanego ograniczając się do stwierdzenia, że prace budowlane związane z budową stacji transformatorowej były zrealizowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i z poszanowaniem zapisów projektu budowlanego naruszyły wymienione wyżej przepisy prawa budowlanego. Zdaniem jego, organy powinny także ustalić, czy prace budowlane prowadzone były w sposób niepowodujący zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi, mienia bądź środowiska, zweryfikować uprawnienia osób pełniących funkcje techniczne na budowie i zweryfikować stosowanie na budowie wyrobów budowlanych dopuszczonych do obrotu.

Tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej nie jest w istocie zrzutem naruszenia przepisów postępowania lecz zarzutem naruszenia prawa materialnego, który wadliwie został sformułowany. Zarówno art. 145 § 1, art. 151 p.p.s.a. jak i art. 138 § 1 pkt 1 oraz 138 § 2 k.p.a. są tak zwanymi "przepisami wynikowymi", co oznacza, że ich zastosowanie uzależnione jest zawsze od wykazania naruszenia lub braku naruszenia przez sąd albo organ administracji innych przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego. Ponieważ, zdaniem autora skargi kasacyjnej, zarówno organy jak i sąd dopuściły się naruszenia wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało podjęciem na podstawie powołanych przepisów procesowych wadliwych orzeczeń, należy przede wszystkim ocenić, czy rzeczywiście przepisy materialnoprawne zostały naruszone. Sięgając do treści art. 81 ust. 1 pkt 1 pr. bud. należy dostrzec, że do podstawowych obowiązków organów nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego (art. 84 ust. 1 pkt 1 pr. bud.). Natomiast zgodnie z art. 84a ust. 1 pr. bud, kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmuje:

1)

kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę;

2)

sprawdzanie posiadania przez osoby pełniące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie właściwych uprawnień do pełnienia tych funkcji;

3)

sprawdzanie wyrobów stosowanych przy wykonywaniu robót budowlanych w zakresie zgodności z art. 10, w szczególności wyrobów budowlanych.

Wymieniony w powołanych przepisach w sposób ogólny zakres czynności kontrolnych, które mogą podejmować organy nadzoru budowlanego, należy doprecyzować uwzględniając przedmiot postępowania wszczętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...). Ponieważ inwestycja polegająca na budowie słupowej stacji transformatorowej została zrealizowana, a skarżący J. D. zakwestionował legalność robót budowlanych, powiatowy organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie zmierzające do ustalenie, czy zachodzą przesłanki do zastosowania w sprawie art. 50 i 51 pr. bud. Przesłanki wszczęcia postępowania naprawczego zostały określone w art. 50 ust. 1 pr. bud. Z uwagi na to, że roboty budowlane zostały przeprowadzone na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie zachodziły przesłanki określone w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 3 pr. bud. Nie zachodziła też konieczność badania, czy roboty budowlane powadzone były w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2 pr. bud.). Przesłanka ta materializuje się bowiem zasadniczo w trakcie prowadzenia robót budowlanych a nie po ich zakończeniu (chodzi tutaj o taką organizację robót budowlanych by przy ich wykonywaniu nie stwarzano zagrożenia dla wartości wymienionych w tym przepisie). Prawidłowo zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, przeprowadzając kontrolę zbadał, czy roboty budowlane zostały przeprowadzone zgodnie decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym (art. 50 ust. 1 pkt 4 pr. bud.). Odnosząc się do zarzutu braku sprawdzenia posiadania przez osoby pełniące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie właściwych uprawnień, to zauważyć należy, że o dopuszczeniu do wykonywania tych funkcji decydują organy samorządu zawodowego, które po przeprowadzeniu egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego stosowania wiedzy technicznej, dokonują w drodze decyzji administracyjnej wpisu do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane w różnych specjalnościach (art. 12 pr. bud.). Do akt sprawy załączone jest oświadczenie kierownika budowy o podjęciu obowiązków, z którego wynika, że posiada uprawnienia budowlane w zakresie sieci, instalacji, urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych o numerze (...), z dnia (...) 2009 r., wydane przez (...) Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa. Dokument ten był wystarczający do potwierdzenia uprawnień kierownika budowy a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) nie miał obowiązku jego dalszej weryfikacji. Mógł by podjąć takie działania, gdyby zakres posiadanych uprawnień przez kierownika budowy nie odpowiadał rodzajowi prowadzonych robót budowlanych. Przechodząc do kwestii weryfikacji stosowanych na budowie wyrobów budowlanych dopuszczonych do obrotu, to zauważyć należy, że stosownie do art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (t.j.Dz. U. 2016.1570), organami właściwymi w sprawach wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu lub udostępnianych na rynku krajowym, w zakresie uregulowanym w ustawie, oraz organami nadzoru rynku, w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, są wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Niezależnie od powyższego, w myśl art. 22 pkt 3c pr. bud. zapewnienie przy wykonywaniu robót budowlanych stosowania wyrobów zgodnie z art. 10 pr. bud. należy do podstawowych obowiązków kierownika budowy. Naruszenie tego obowiązku przez kierownika budowy prowadzić może do pociągnięcia go do odpowiedzialności zawodowej, cywilnej a także karnej. Kierownik budowy ma obowiązek czuwania nad tym, by wyroby budowlane o parametrach określonych w projekcie budowlanym były stosowane przy wykonywaniu robót budowanych. W tak ukształtowanym stanie prawnym, oświadczenie kierownika budowy zawarte w dzienniku budowy o wykonaniu robót budowlanych zgodnie z projektem budowlanym, było wystarczającym dowodem co do rodzaju użytych wyrobów budowlanych zważywszy, że użyte w trakcie budowy materiały budowlane w postaci kabli elektrycznych, złączy czy też transformatora, są materiałami produkowanymi seryjnie o określonych przez producenta parametrach technicznych a dobór ich został określony w projekcie budowlanym. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego należy zatem uznać za niezasadny.

Niezasadny jest także zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do stwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego, że brak było podstaw do wszczęcia postępowania naprawczego a tym samym należało umorzyć postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., co trafnie zaakceptował Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Konkludując, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należnego od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 p.p.s.a.), ponieważ orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy albo sąd w składzie jednego sędziego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.