Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2778005

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 28 listopada 2019 r.
II OSK 2857/18
Spełnienie wymogów ustawowych warunkujących potwierdzenie statusu „osoby represjonowanej z powodów politycznych”.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron.

Sędziowie NSA: Leszek Kiermaszek, del. Anna Żak (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt: II SA/Lu 1157/17 w sprawie ze skargi J. C. W. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw (...) z dnia (...) września 2017 r., nr (...), w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 1157/17 oddalił skargę J. C. W. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw (...) z dnia (...) września 2017 r., nr (...), w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z (...) września 2017 r. Szef Urzędu do Spraw (...), działając na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 5 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 693 z późn. zm.; dalej także: ustawa), utrzymał w mocy decyzją własną z (...) lipca 2017 r., odmawiającą J. C. W. (dalej też: skarżący) potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący w okresie od 28 kwietnia 1981 r. do 12 kwietnia 1983 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową. Z akt tych nie wynika jednak, aby skarżący został powołany do służby wojskowej z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy. Organ podkreślił, że w aktach sprawy, oprócz lakonicznych twierdzeń skarżącego, brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających prowadzenie przez niego działalności opozycyjnej, która miałaby skutkować stosowaniem represji.

W skardze do Sądu skarżący zarzucił organowi niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Zdaniem skarżącego, organ nie odniósł się należycie do podnoszonej przez niego okoliczności, że pomimo orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej w P. z dnia (...) listopada 1981 r. uznającego, że z powodu złego stanu zdrowia podlega on zwolnieniu z czynnej służby wojskowej, po wprowadzeniu stanu wojennego został przymusowo wcielony do wojska.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Wskazał, że zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych zasady nabywania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych określone zostały w tej ustawie. W myśl art. 3 pkt 2 tej ustawy, osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r., przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy, status osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw (...) po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, że osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4 cyt. ustawy. Sąd stwierdził, że z akt administracyjnych wynika, iż skarżący wskazał jako okoliczność uzasadniającą przysługiwanie mu statusu osoby represjonowanej fakt, że w okresie od 29 kwietnia 1981 r. do dnia 12 kwietnia 1983 r. pełnił zasadniczą służbę wojskową, pomimo orzeczenia Wojskowej Komisji Lekarskiej o zwolnieniu go z czynnej służby wojskowej - w oparciu o pismo Zarządu X Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z (...) grudnia 1980 r. Ponadto skarżący wskazał, że przed powołaniem do służby wojskowej należał do (...) w R. Nadto po wyjściu z wojska zadeklarował dalszą przynależność do (...) i z tego tytułu był "niewygodnym pracownikiem pozbawionym przywilejów pracowniczych", a stan zdrowia i nieprzychylne warunki pracy zmusiły go do rozwiązania umowy o pracę (k. 37 akt administracyjnych). Mając na uwadze wskazane przez skarżącego okoliczności, organ przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie. Zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej o udostępnienie informacji odnośnie działalności skarżącego, a nadto w tym celu zwrócił się także do Archiwum Wojskowego w (...). Jak wynika z pisma Instytutu Pamięci Narodowej z (...).11. 2016 r., nie odnaleziono żadnych dokumentów w oparciu o które możliwe byłoby przygotowanie informacji o doznanych przez skarżącego represjach w okresie 1 stycznia 1956 r. - 4 czerwca 1989 r. lub o jego działalności opozycyjnej. Z treści pism Archiwum Wojskowego w (...) z (...) stycznia 2017 r. i z (...) stycznia 2017 r. oraz przedłożonych przez te archiwum dokumentów wynika, że w dokumentach archiwalnych odnaleziono dane osobowe skarżącego, wskazujące na daty wpisania i skreślenie skarżącego z ewidencji jednostek wojskowych - Książka Ewidencyjna (...). (...) oraz (...). Archiwum Wojskowego w (...) wskazało ponadto, że nie odnaleziono pisma Zarządu X Sztabu Generalnego WP z (...) grudnia 1980 r. Na podstawie tak zgromadzonych dowodów organ ustalił, że jakkolwiek skarżący w okresie od 28 kwietnia 1981 r. do 12 kwietnia 1983 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową, to jednak z dowodów tych nie wynika, aby do służby wojskowej został powołany z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, w rozumieniu art. 3 pkt 2 cyt. ustawy. Organ zauważył, że wbrew twierdzeniom skarżącego brak jest również jakichkolwiek dowodów potwierdzających prowadzenie przez niego działalności opozycyjnej, która miałaby spowodować stosowanie wobec niego represji. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skarżącego, organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że w organ z urzędu podjął działania w celu zweryfikowania twierdzeń skarżącego, zwracając się zarówno do Instytutu Pamięci Narodowej, jak i Archiwum Wojskowego w (...), jednakże pozyskane w tym trybie informacje i dowody z dokumentów w żadnej mierze nie potwierdziły twierdzeń skarżącego o jego zaangażowaniu w działalność w (...) i doznanych z tego tytułu represji. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut pominięcia przez organ orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w P. z (...) listopada 1981 r. (orzeczenie nr (...)), ponieważ co wynika z zaskarżonej decyzji, organ wziął pod uwagę ten dokument, jednak z jego treści nie wywiódł takich wniosków, które skarżący wskazywał, a mianowicie, że pomimo złego stanu zdrowia skarżącego i podleganiu zwolnienia z czynnej służby wojskowej, po wprowadzeniu stanu wojennego skarżący został przymusowo wcielony do wojska. W ocenie Sądu wskazany dokument nie był przydatny do udowodnienia tezy skarżącego, skoro jest oczywiste w sprawie, że skarżący odbywał zasadniczą służbę wojskową od dnia (...) kwietnia 1981 r., a więc powołanie do tej służby nie mogło - nawet potencjalnie - mieć związku z wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce (13 grudnia 1981 r.). Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej obowiązek obrony był powszechny, a więc podlegali mu wszyscy obywatele polscy zdolni ze względu na wiek i stan zdrowia do wykonywania tego obowiązku. Zgodnie zaś z art. 86 ust. 1 tej ustawy, czas trwania zasadniczej służby wojskowej - której podlegał skarżący - wynosił dwadzieścia cztery miesiące i nie został on w przypadku skarżącego przekroczony. Sam zaś fakt umieszczenia przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w P. w orzeczeniu z (...) listopada 1981 r. uwagi dotyczącej podleganiu zwolnienia z czynnej służby wojskowej (pkt 10 tego orzeczenia), w żadnej mierze nie stanowi dowodu zastosowania wobec skarżącego represji w rozumieniu art. 3 cyt. ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Zasadnie więc organ administracji uznał, że ten dowód, jak i pozostałe dowody w sprawie - oceniane przez organ łącznie - nie potwierdziły tezy, że skarżący do służby wojskowej został powołany z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce (art. 3 cyt. ustawy). Sąd uznał, że organ, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności w sprawie, czemu dał wyraz w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach decyzji. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. W. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata ustanowionego z urzędu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy to jest:

- art. 1, art. 3 p.p.s.a. przez niezbadanie czy organ administracji w toku rozpoznania sprawy i wydania decyzji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a;

- art. 1, art. 3 p.p.s.a. przez niezbadanie czy organ administracji w toku rozpoznania sprawy i wydania decyzji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przez zaniechanie ustalenia przyczyn przedłużenia skarżącemu służby wojskowej po 13 grudnia 1981 r. do 12 kwietnia 1983 r. pomimo orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w P. nr (...) z (...).11.1981 r. o zwolnieniu go z czynnej służby wojskowej ze względu na stan zdrowia, co mogło stanowić represję w rozumieniu ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a.;

- art. 145 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto powyższe zarzuty wskazując m.in., że Sąd nie dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego zebranego przez organ. Podniesiono, że dysponując oryginałem orzeczenia Wojskowej Komisji Lekarskiej, według którego skarżący podlegał zwolnieniu ze służby wojskowej organ powinien ustalić przyczyny, dlaczego orzeczenie to nie zostało wykonane i czy powodami, dla których nie zwolniono J. W. z czynnej służby wojskowej mogły być powody polityczne, zwłaszcza w kontekście stanu wojennego, który wprowadzono około 2 tygodnie po wydaniu orzeczenia przez Komisję Lekarską. Ponadto należało w sprawie odnaleźć pismo Zarządu X Sztabu Gen.WP z (...).12.1980 r., które miało raczej charakter powszechny i nie mogło odnosić się konkretnie do J. W., jak wynikało to z pisma organu zawierającego prośbę do Archiwum Wojskowego w (...) o jego nadesłanie. Dalej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazywano w jaki sposób organ powinien prowadzić postępowanie dowodowe w tej sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że nie są one usprawiedliwione.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 690), zwanej dalej ustawą z dnia 20 marca 2015 r.

W skardze kasacyjnej sformułowano tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sprowadzają się one do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów postępowania polegającego na przyjęciu błędnych ustaleń faktycznych, będących rezultatem niewłaściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego i wadliwym uznaniu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, iż przedłużenie skarżącemu o 16 miesięcy służby wojskowej, pomimo orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej o zwolnieniu ze służby wojskowej z powodów zdrowotnych, nastąpiło z przyczyn politycznych i nie może być podstawą uznania go za osobę represjonowaną w rozumieniu ustawy z dnia 20 marca 2015 r.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że jak wynika z akt sprawy skarżący domagał się potwierdzenia spełnienia przez niego przesłanki z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. wskazując, że był represjonowany, ponieważ po wprowadzeniu stanu wojennego był przymuszony do służby wojskowej, pomimo orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, że podlega zwolnieniu z powodu stanu zdrowia. Przed powołaniem do zasadniczej służby wojskowej należał do (...) w R. i z tego powodu został bezprawnie zatrzymany w wojsku na okres 16 miesięcy. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (k.78 akt adm.) podniósł ponadto, że powinien mu być przyznany status osoby represjonowanej w oparciu o art. 3, ponieważ na podstawie "dekretu z dnia (...) grudnia 1981 r. o stanie wojennym" został niesłusznie przymusowo przetrzymywany w wojsku przez okres 16 miesięcy, pomimo orzeczenia ww. Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia (...). 11.1981 r. przyznającej mu kat. A 3, co uzasadniało zwolnienie ze służby wojskowej w oparciu o pismo Zarządu X Sztabu Generalnego WP z dnia (...).12.1980 r.

Przechodząc do oceny postępowania dowodowego należy wskazać, że organ swoje rozstrzygnięcia oparł na treści art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r., który wprowadza definicję "osoby represjonowanej z powodów politycznych" statuując, że jest nią osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r. przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.

W niniejszej sprawie, co jest niesporne, skarżący na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. uzyskał decyzję Prezesa IPN, w której organ ten stwierdził, że skarżący nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa i w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Tym samym wobec skarżącego nie zachodziły przesłanki negatywne, które wykluczały już co do zasady przyznanie wnioskowanego statusu. Jednak status "osoby represjonowanej z powodów politycznych" może zostać potwierdzony przez właściwy organ wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę, w tej sprawie konkretnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja odmawiająca potwierdzenia statusu osoby represjonowanej jest zgodna z prawem.

W sprawie nie ma wątpliwości, że skarżący w okresie od dnia 29 kwietnia 1981 r. do 12 kwietnia 1983 r. obywał zasadniczą służbę wojskową (zaświadczenie Wojskowej Komendy Uzupełnień w P. z dnia (...) lipca 2016 r.), jednak orzekający w sprawie organ ma rację twierdząc, że postępowanie przeprowadzone w tej sprawie nie doprowadziło do wykazania, że do odbycia tej służby, albo jej przedłużenia doszło z powodu działalności skarżącego na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Skarżący odbył przewidzianą przepisami ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (Dz. U. 1979.18.111) zasadniczą służbę wojskową w przewidzianym w ustawie okresie 24 miesięcy.

W sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów, potwierdzających prowadzenie przez skarżącego działalności opozycyjnej. Nawet jednak przyjmując, że skarżący był faktycznie członkiem (...) w R. i prowadził działalność opozycyjną, to jednak nie powołał on żadnych konkretnych okoliczności świadczących o spełnieniu przesłanki z art. 3 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r., czyli dowodów potwierdzających, że pełnił zasadniczą służbę wojskową, do której odbycia został powołany z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (w brzmieniu obowiązującym na dzień rozpoczęcia służby przez skarżącego) obowiązek obrony był powszechny, a więc podlegali mu wszyscy obywatele polscy zdolni ze względu na wiek i stan zdrowia do wykonywania tego obowiązku. Zgodnie z art. 86 ust. 1 tej ustawy, czas trwania zasadniczej służby wojskowej - której podlegał skarżący - wynosił dwadzieścia cztery miesiące i nie został on w przypadku skarżącego przekroczony. Skarżący powołany został do odbycia zasadniczej służby wojskowej (...) kwietnia 1981 r., zatem nie mogło mieć ono związku z wprowadzeniem stanu wojennego w Polsce w dniu 13 grudnia 1981 r.

W tych okolicznościach umieszczenie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w P., w orzeczeniu z (...) listopada 1981 r. uwagi dotyczącej podleganiu zwolnienia z czynnej służby wojskowej w oparciu o pismo Zarządu X Sztabu Generalnego WP z dnia (...) grudnia 1980 r. (pkt 10 tego orzeczenia) nie stanowi dowodu zastosowania wobec skarżącego represji w rozumieniu art. 3 cyt. ustawy, tym bardziej, że równocześnie skarżący otrzymał grupę A3, co oznaczało zdolność do służby wojskowej (pkt 8 orzeczenia). Zasadnie więc organ administracji uznał, że zebrane w sprawie dowody nie potwierdziły tezy, że skarżący do służby wojskowej został powołany z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce (art. 3 cyt. ustawy), ani też, że doszło z tego powodu do "przedłużenia służby wojskowej" mimo treści orzeczenia lekarskiego.

Oczywistym jest, że organy administracji publicznej realizując zasadę prawdy obiektywnej, zawartą w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Powyższe jednak nie sprawia, że strona jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, gdyż zobowiązana jest ona przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu (por. wyroki NSA: z 27 czerwca 2019 r. I OSK 2168/17, z 18 grudnia 2018 r. I OSK 256/17, z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1560/10 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Na organie nie spoczywa nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów potwierdzających, że wnioskodawca spełnia przesłanki warunkujące przyznanie mu statusu osoby represjonowanej z przyczyn politycznych, zwłaszcza, że to strona w tym przypadku ma pełną wiedzę co do wszelkich okoliczności, od których przyznanie tego statusu uzależniają przepisy ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Z akt sprawy wynika, że organ zwracał się do skarżącego o przedłożenie wniosków dowodowych potwierdzających działalność opozycyjną w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. stanowiącą przyczynę podnoszonych przez skarżącego represji oraz o wyjaśnienie okoliczności utraty pracy po odbyciu służby wojskowej. W odpowiedzi, do akt sprawy złożono kserokopię dokumentu z dnia (...) maja 1988 r.p.n "Rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron", z którego wynika, że z dniem (...) czerwca 1988 r. ze skarżącym na mocy porozumienia stron rozwiązano umowę o pracę. Nadto skarżący pisemnie poinformował, że zakład pracy już nie istnieje, dlatego niemożliwe jest uzyskanie jakiejkolwiek dokumentacji. Żadnych innych dowodów skarżący nie powoływał, a data i sposób rozwiązania umowy o pracę nie wskazują na stosowanie represji wobec skarżącego z powód politycznych. Organ z urzędu zwracał się do Instytutu Pamięci Narodowej, jak i Archiwum Wojskowego w (...), jednak pozyskane w tym trybie informacje i dowody z dokumentów nie potwierdziły oświadczeń skarżącego o jego zaangażowaniu w działalność w (...) i doznanych z tego tytułu represji. Podsumowując, skoro organ podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a ze strony wnioskodawcy nie uzyskał dokumentów potwierdzających przesłanki, dla których miałby uzyskać on wnioskowany status, to nie sposób zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze za nieusprawiedliwiony należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania.

W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Wobec tego, że skarżący w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a organ administracji w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, NSA - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.