II OSK 2385/20, Spełnienie wymogu kontynuacji funkcji zabudowy. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3148437

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2021 r. II OSK 2385/20 Spełnienie wymogu kontynuacji funkcji zabudowy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski.

Sędziowie NSA: Anna Łuczaj (spr.), Zygmunt Zgierski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 138/20 w sprawie ze skargi H.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) grudnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 138/20, oddalił skargę H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) grudnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia (...) października 2019 r. (znak: (...)) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu garaży (budynek A - 6 szt., budynek B - 10 szt., budynek C - 7 szt.) oraz dojazdu wewnętrznego, miejsc postojowych i ciągów pieszych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ew. geod. (...), (...), i (...), położonych w obrębie ewidencyjnym G., gmina G., woj. (...).

Uzasadniając oddalenie przywołanym na wstępie wyrokiem skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność wyeliminowania jej z porządku prawnego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna, jak i przyjęte w decyzji na jej podstawie ustalenia w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz ustalone w oparciu o wyniki tej analizy parametry planowanej zabudowy, nie naruszają przepisów prawa. Zdaniem Sądu trafnie wywiódł organ odwoławczy, że planowana inwestycja polegająca na budowie zespołu garaży oraz dojazdu wewnętrznego, miejsc postojowych i ciągów pieszych wraz z niezbędną infrastrukturą stanowi kontynuację funkcji względem istniejącej sąsiedzkiej zabudowy, w świetle zasady dobrego sąsiedztwa. Jak ustaliły bowiem organy w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna z towarzyszącą zabudową gospodarczo - garażową, a zatem dopuszczenie planowanej zabudowy - zespołu garaży w analizowanym obszarze stanowić będzie kontynuację zabudowy garażowej i uzupełnienie istniejącej w pobliżu zabudowy wielorodzinnej i nie naruszy ładu przestrzennego w tym terenie. Funkcja garażowa stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej jako jej uzupełnienie. Garaże są bowiem bezpośrednio związane z funkcją mieszkaniową, a zespoły garaży z zabudową mieszkaniową wielorodzinną. W tym zakresie istotne jest również, że przedmiotowa inwestycja projektowana jest na obszarze zabudowanym nie tylko domami jednorodzinnymi. Dane zawarte w dokumentacji z przeprowadzonej analizy terenu świadczą jednoznacznie, że planowana zabudowa garażowa ma być zrealizowana na terenie sąsiadującym także z wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym. Wyznacznikiem w tym zakresie jest zaś wszelka zabudowa istniejąca w obszarze poddanym analizie, a nie dominująca. Dlatego też zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Wystarczające jest, aby przynajmniej jedna działka miała funkcję tożsamą, a nawet zbliżoną, niekolidującą z planowaną, a ten wymóg - zdaniem Sądu - na tle badanej sprawy uznać należy za spełniony. W tej sytuacji fakt, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą zabudową gospodarczo - garażową, nie stoi na przeszkodzie domaganiu się wydania decyzji dla zabudowy garażowej stanowiącej uzupełnienie istniejącej w pobliżu zabudowy wielorodzinnej. Skoro istniejąca zabudowa zlokalizowana w granicach obszaru analizowanego pozwalała organowi na określenie uwarunkowań i wymagań dla planowanej inwestycji, to zaistniała przesłanka kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sądu na aprobatę nie zasługuje też zarzut braku wskazania linii zabudowy od strony działki skarżącej oznaczonej nr geod. (...) - zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że dla każdego wniosku inwestora ustala się tylko jedną linię zabudowy i to tylko od strony drogi publicznej. Chodzi tutaj o linię zabudowy ustalaną od frontu działki, a jej ustalenie służy zachowaniu odpowiedniego odstępu od drogi publicznej celem zapewnienia walorów ładu przestrzennego oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie ma zatem prawnie uzasadnionych względów do ustalania kilku linii zabudowy jak: "obowiązująca", "nieprzekraczalnej" czy też "w głębi zabudowy". Brak jest podstaw prawnych do wyznaczania takiej linii w stosunku do innych nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji niż nieruchomość, przez którą przebiega pas drogi dojazdowej. Sąd wskazał, że prawidłowe usytuowanie budynku od strony sąsiednich działek budowlanych, w tym m.in. działki skarżącej zapewniają natomiast przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Jeżeli chodzi natomiast o eksponowaną w skardze nadmierną bliskość planowanych budynków garażowych względem budynku skarżącej, to Sąd zgodził się z Kolegium, że przedmiotowy zarzut na obecnym etapie postępowania nie jest możliwy do zweryfikowania, a zwłaszcza nie da się w oparciu o dorozumiewaną odległość nowej zabudowy od zabudowy istniejącej odmówić ustalenia warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga bowiem o szczegółowym i precyzyjnym usytuowaniu nowych budynków - jest to materia oceniana dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę, zaś z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, bowiem stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej: u.p.z.p.), decyzja ta nie narusza prawa własności osób trzecich i innych praw tych osób. Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia także do wykonania inwestycji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza w tym zakresie żadnych przepisów odrębnych, a na etapie sporządzania projektu budowlanego jego autor będzie i tak miał obowiązek zapewnić, aby usytuowanie budynków było zgodne z warunkami technicznymi, jakim powinny one odpowiadać. Za bezzasadny Sąd uznał też zarzut naruszenia przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska z uwagi na konieczność wycinki drzew i krzewów rosnących na terenie planowanej inwestycji akcentując, że zaskarżona decyzja nie uprawnia, ani nie zobowiązuje do ich usunięcia. Ponadto skoro Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt decyzji na wniosek organu I instancji nie zgłaszając w tym zakresie żadnych obiekcji lub wymagań wynikających z regulacji mających chronić obszary w znaczącej wartości przyrodniczej, to organy nie miały podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy i zastosowały do niego normy prawa materialnego. Zebrany materiał dowodowy jest kompletny i został poddany kompleksowej oraz rzetelnej ocenie ze strony organów administracji dokonanej z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wyniki tychże ustaleń przedstawiono w motywach decyzji sporządzonych z uwzględnieniem zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Skargą kasacyjną H. G. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w szczególności art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, iż planowana inwestycja odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej aczkolwiek zabudowa ciągami garaży działek nr geod. (...),(...) i (...) odbiegać będzie od istniejącej zabudowy, gdyż położone w bezpośrednim sąsiedztwie działki w zdecydowanej większości są zabudowane jednorodzinnymi domkami mieszkalnymi, gdzie mieszkańcy mają miejsce garażowania na swoich działkach zaś budowa ciągu boksów garażowych w ilości 23 sztuk zakłóca istniejący ład architektoniczny;

2) art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez naruszenie prawnie chronionego interesu skarżącej i zasad dobrego sąsiedztwa skarżącej wskutek nieuwzględnienia znacznej uciążliwości związanej z posadowieniem w bezpośredniej bliskości jej domu mieszkalnego 23 garaży i narażenie ją przez to na znoszenie związanego z tą inwestycją zanieczyszczenia środowiska spalinami samochodowymi, kurzem, nadmiernym hałasem oraz odpływem ścieków związanych z myciem samochodów;

3) przepisów postępowania, a w szczególności art. 105 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) grudnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy mimo, iż wydanie takiej decyzji było bezprzedmiotowe wobec istnienia już ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Przede wszystkim nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (w petitum skargi kasacyjnej wskazano art. 61 ust. 1, zaś w uzasadnieniu tej skargi skonkretyzowano jako art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) tak przez jego błędną wykładnię jak i przez uznanie, iż planowana inwestycja odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy. Ratio legis postanowień art. 61 ust. 1 jest ochrona ładu przestrzennego. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych), zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji.

Przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy zespołu 23 garaży oraz dojazdu wewnętrznego, miejsc postojowych i ciągów pieszych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ew. geod. (...), (...), i (...), położonych w obrębie ewidencyjnym G., gmina G., woj. (...). Ze sporządzonej na potrzeby kontrolowanego postępowania administracyjnego przez mgr inż. arch. Macieja Citko analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji Wójta Gminy G. z dnia (...) października 2019 r. znak: (...), wynika, że w sąsiedztwie terenu przeznaczonego pod przedmiotową inwestycję znajdują się m.in.: od strony południowej - tereny mieszkaniowe zabudowane budynkiem wielorodzinnym (działka nr (...)), budynkiem garażowym (działka nr (...)) i budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym (działka nr (...)); od strony zachodniej - tereny mieszkaniowe zainwestowane budynkami jednorodzinnymi z towarzyszącą zabudową gospodarczo-garażową.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - mając na względzie powyższe ustalenia - należy się zgodzić ze stanowiskiem autora powyższej analizy, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z funkcją i dotychczasowym zagospodarowaniem terenu inwestycji i działek sąsiednich bowiem projektowana inwestycja - jak wynika z analizy urbanistycznej - stanowić będzie zarówno kontynuację zabudowy o funkcji garażowej jak i uzupełnienie istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że unormowany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymóg kontynuacji funkcji zabudowy sąsiedniej nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi. Wynikająca z tego przepisu ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze (zob. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 305/12, publ. CBOSA). Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jedną z istniejących funkcji lub wskazuje na uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. A zatem wbrew sformułowanym zarzutom skargi kasacyjnej zasada dobrego sąsiedztwa może obejmować dopuszczalność lokalizacji obiektów o funkcji garażowej pomiędzy zabudową mieszkaniową jednorodzinną/wielorodzinną, nawet jeżeli funkcja mieszkaniowa jest przeważająca na terenie objętym analizą urbanistyczno-architektoniczną. Zależy to bowiem od okoliczności konkretnej sprawy, tj. jakie funkcje występują na danym terenie, czy ustalona na tej podstawie funkcja dla nowej zabudowy nie koliduje z tymi, które już istnieją na danym terenie. W niniejszej zaś sprawie na analizowanym terenie występowała funkcja garażowa, jednorodzinna w połączeniu z funkcją gospodarczo-garażową i wielomieszkaniowa. Nie można zatem z przedstawionych powyżej względów stwierdzić w tej sprawie braku kontynuacji funkcji. Omawiany zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie mógł więc odnieść skutku zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej.

Ponadto nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez nieuwzględnienie przy orzekaniu uciążliwości związanych z lokalizacją przedmiotowej inwestycji w "bezpośredniej bliskości" od jej domu mieszkalnego. Decyzja o warunkach zabudowy ma na celu stwierdzenie, czy planowana inwestycja jest możliwa do zrealizowania w istniejącym ładzie urbanistycznym. Nie uprawnia ona do prowadzenia robót budowlanych, nie rozstrzyga kwestii usytuowania projektowanego obiektu na terenie nieruchomości, ani zagadnień techniczno-budowlanych. Konkretyzacja warunków realizacji inwestycji znajduje swój wyraz dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tym etapie procesu inwestycyjnego nie można stwierdzić, czy planowana inwestycja będzie wpływała negatywnie w jakikolwiek sposób na wykonywanie prawa własności przez skarżącą kasacyjnie w odniesieniu do należącej do niej działki o nr ew. (...). Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że w decyzji Wójta Gminy G. z dnia (...) października 2019 r. nałożono na inwestora wymóg zachowania wymagań w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich określonych ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), w tym m.in. wskazano, że projektowanie zamierzenie inwestycyjne i zagospodarowanie terenu nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, wód i gleb, a także takich uciążliwości jak hałas, wibracje czy zakłócenia elektryczne. Kwestie ewentualnych uciążliwości związanych z usytuowaniem spornych garaży inwestor będzie musiał zatem uwzględnić przy projektowaniu przedmiotowej inwestycji.

Podkreślić należy, iż ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym z przepisami szczególnymi i z tego też względu ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno - budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę. Należy mieć na uwadze odmienność postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz konieczność rozgraniczenia kompetencji organów administracji publicznej. Zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie.

Zarzuty strony skarżącej mające wynikać z posadowieniem planowanych garaży w bliskości jej domu - jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji - winny być podnoszone w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Na etapie ustalania warunków zabudowy są przedwczesne. Ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o warunkach zabudowy daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli inne warunki wymagane ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane są spełnione. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno - budowlany ocenia planowaną inwestycję także w aspekcie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (aktualnie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w tym w zakresie usytuowania garaży od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie - w ramach przysługujących mu kompetencji - jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w granicach przysługujących temu organowi kompetencji.

Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez nieuwzględnienie przy orzekaniu uciążliwości związanych z lokalizacją przedmiotowej inwestycji w "bezpośredniej bliskości" od domu mieszkalnego skarżącej na tym etapie postępowania nie może odnieść zamierzonego skutku.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, poprzez wydanie kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nie doszło też do naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Podnosząc okoliczność bezprzedmiotowości przedmiotowego postępowania, a zatem ziszczenia się przesłanki nakładającej na organy obowiązek jego umorzenia, skarżąca powołała się na potwierdzoną przez inwestora na rozprawie w dniu 25 czerwca 2020 r. okoliczność wydania przez Wójta Gminy G. decyzji ustalającej warunki zabudowy w postępowaniu, którego dotyczyła złożona na tej rozprawie przez pełnomocnika skarżącego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r., znak (...).

Odnosząc się do powyższego zarzutu w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przywoływane przez skarżącą uprzednie postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy, dotyczyło innej niż przedmiotowa inwestycji polegającej na budowie zespołu 20 boksów garażowych na działkach nr ew. geod. (...) i (...) oraz zjazdu z drogi gminnej ul. (...), nr ew. geod. (...)3, w obrębie ewidencyjnym G., gmina G. - w niniejszej sprawie decyzja dotyczy 23 garaży na działkach o nr ew. geod. (...), (...), i (...). Ponadto zgodnie z art. 63 ust. 1 u.p.z.p., w odniesieniu do tego samego terenu może być wydana decyzja o warunkach zabudowy więcej niż jednemu wnioskodawcy. W konsekwencji decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do tego samego terenu można wydać na rzecz nieograniczonej liczby wnioskodawców. Uzyskanie przez jednego z wnioskodawców takiej decyzji nie ogranicza zatem możliwości wydawania kolejnych decyzji o warunkach zabudowy na rzecz innych wnioskodawców. Decyzje te mogą dotyczyć różnych rodzajów inwestycji, ale ich przymiotem może być również ten sam typ inwestycji (zob. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2012 r., II OSK 2114/10 - publik. CBOSA). Możliwość wydania wielu decyzji o warunkach zabudowy oznacza, że podmiot, któremu wydano już decyzję o warunkach zabudowy danego terenu, jest uprawniony do ponownego ubiegania się o wydanie decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, ale w sprawie innej zabudowy, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Nie było zatem w niniejszym postępowaniu podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.