Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1398160

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 3 października 2013 r.
II OSK 2300/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. S.A. z siedzibą w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Po 446/13 w sprawie ze skargi D. S.A. z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) stycznia 2013 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia lub uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Po 446/13, odrzucił skargę D. S.A. z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) stycznia 2013 r.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 15 marca 2013 r. skarżąca uiściła kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi. W związku z faktem, że wpis od przedmiotowej skargi wynosił 200 zł (Sąd powołał się przy tym na § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), w dniu 25 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej Spółki został skutecznie wezwany do uzupełnienia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Termin do wykonania tej czynności upływał skarżącej z dniem 2 maja 2013 r. W wymienionym terminie skarżąca nie uiściła jednak wpisu od skargi w prawidłowej wysokości. W tym stanie rzeczy, wobec nie opłacenia w wyznaczonym terminie skargi, Sąd skargę odrzucił.

Skargą kasacyjną D. S.A. z siedzibą w R. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1)

art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na błędnym przyjęciu, że od skargi do WSA powinien być uiszczony wpis w kwocie 200 zł, co skutkowało odrzuceniem skargi jako nieopłaconej;

2)

art. 144 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi przez przytoczenie błędnej podstawy prawnej w postaci § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sytuacji, gdy skarżąca była uprzednio wzywana do uiszczenia wpisu w oparciu o inny przepis, tj. § 2 ust. 5 ww. rozporządzenia, co skutkowało odrzuceniem skargi jako nieopłaconej;

3)

§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. polegające na niezastosowaniu tego przepisu, zgodnie z którym wysokość wpisu wynosi 100 zł, co skutkowałoby uznaniem, że skarga została opłacona prawidłowo.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie jest konsekwentny w swoich rozstrzygnięciach procesowych i najpierw żąda uiszczenia wpisu w oparciu o § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., a następnie odrzuca skargę powołując się na zupełnie inny przepis § 2 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia. Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki, w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, który określa wpis od skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na kwotę 100 zł, gdyż w niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na postanowienie SKO w P. z dnia (...) stycznia 2013 r.

W skardze kasacyjnej zwrócono także uwagę, iż przepisy przedmiotowego rozporządzenia są bardzo niejasne i trudne do stosowania, czego przykładem jest niepewność samego WSA w Poznaniu, o której mowa wyżej. W tej sytuacji przepisy te należy interpretować na korzyść skarżącej, aby umożliwić jej uzyskanie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nie jedynie orzeczenia formalnego zamykającego jej drogę do poddania kontroli legalności działań organów administracji publicznej. Powołano się przy tym na postanowienie NSA z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1817/12.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie R. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej Spółki kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 257 zł.

O oddalenie skargi kasacyjnej w całości wniosło także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w piśmie z dnia 29 lipca 2013 r.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie.

Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.)

Przedmiotową skargą skarżąca Spółka zaskarżyła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) stycznia 2013 r. Nr (...), wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia lub uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie natomiast do brzmienia § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sprawach dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł. Zatem za prawidłowe należy uznać działanie Sądu I instancji, który na podstawie ww. przepisu prawidłowo obliczył wysokość należnego w sprawie wpisu a następnie zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2013 r. (doręczonym Spółce 25 kwietnia 2013 r.) wezwał pełnomocnika skarżącej Spółki do jego uzupełnienia o brakującą kwotę 100 zł. Skierowane do pełnomocnika zarządzenie z dnia 15 kwietnia 2013 r. w sposób jasny i precyzyjny określało, że pełnomocnik wzywany jest do uzupełnienia wpisu w wysokości 100 zł a nie do wniesienia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Zarządzenie zawierało również wskazaną podstawę prawną o wysokości wpisu (§ 2 ust. 5 rozporządzenia) a zatem jeśli profesjonalny pełnomocnik skarżącej Spółki miał wątpliwości co do czynności do jakich wzywa go Sąd powinien po otrzymaniu wezwania skontaktować się z Sądem w celu wyjaśnienia nieprawidłowości a nie tylko ograniczać swoje działania do przesłania wcześniej złożonego wraz ze skargą potwierdzenia wniesienia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, tym bardziej, że wezwanie zawierało pouczenie, iż nieuiszczenie wskazanej kwoty w terminie 7 dni od dnia doręczenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.

Słusznie więc, w związku z nieuzupełnieniem przez skarżącą Spółkę w wyznaczonym terminie wpisu od skargi, Sąd I instancji odrzucił ją postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r. Nie doszło zatem w niniejszej sprawie do naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. a także § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. bowiem, jak wykazano powyżej, zastosowanie w niniejszej sprawie miał § 2 ust. 5 ww. rozporządzenia.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 144 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. również nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Istotnie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędnie powołał § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Uchybienie to jednak - mając na uwadze to, co wyżej zostało powiedziane - nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada bowiem prawu (art. 184 p.p.s.a.).

Odnośnie przywołanego w skardze kasacyjnej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1817/12, wskazać należy, iż zostało ono wydane w zupełnie innych okolicznościach faktycznych sprawy.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ brak jest podstaw prawnych w tym przedmiocie. W art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. Żaden jednak z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie WSA kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.