II OSK 2257/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2769560

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2019 r. II OSK 2257/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.).

Sędziowie: NSA Małgorzata Masternak-Kubiak, del. WSA Małgorzata Jarecka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 265/17 w sprawie ze skargi P. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie nieuzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 265/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Poznaniu oddalił skargę P. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w (...) z dnia (...) listopada 2016 r., nr (...), w przedmiocie nieuzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika to z ustaleń sądu wojewódzkiego, Starosta (...) postanowieniem z dnia (...) września 2016 r., nr (...), wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm., Upzp), art. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909 z późn. zm., Uogrl) oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., k.p.a.), w związku z wystąpieniem Burmistrza Miasta i Gminy (...), postanowił nie uzgodnić projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na działkach oznaczonych nr ewid. (...), (...), w obrębie geodezyjnym (...), gmina (...).

W wyroku przytoczono dalej, że pismem z dnia 22 lutego 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy (...) zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych do Starosty (...). Przedmiotowy projekt decyzji dotyczy inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na działkach oznaczonych nr ewid. (...), (...), w obrębie geodezyjnym (...), gmina (...).

Postanowieniem znak: (...) z dnia (...) marca 2016 r. Starosta (...) odmówił uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy (...).

P. O. złożył zażalenie na ww. postanowienie Starosty (...). SKO w (...) postanowieniem z dnia (...) czerwca 2016 r. uchyliło ww. postanowienie Starosty w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność przeanalizowania sprawy pod kątem spełnienia warunków, o których mowa w art. 7 ust. 2a Uogrl.

Jak wynika z motywów zaskarżonego wyroku Starosta (...) opisanym na wstępie postanowieniem z dnia (...) września 2016 r., postanowił nie uzgodnić projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na działkach oznaczonych nr ewid. (...), (...), w obrębie geodezyjnym (...), gmina (...).

Starosta w ww. postanowieniu wskazał, że według ewidencji gruntów i budynków na działce o nr ewid. (...) obręb (...) o pow. całkowitej (...) ha występują grunty orne (...) o powierzchni (...) ha, które podlegają ochronie, a także na działce o nr ewid. (...), obręb (...) o powierzchni całkowitej (...) ha występują grunty orne (...) o powierzchni (...) ha, które podlegają ochronie. Z załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, że projektowana inwestycja ingeruje w grunty chronione klasy Rlllb. Przedmiotowe uzgodnienie odnosi się do gruntów rolnych i leśnych w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm., Ugn).

Organ powiatowy wskazał, że w analizowanej sprawie całość powierzchni przewidzianej pod inwestycję zlokalizowana na gruntach chronionych nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy, a zatem nie jest spełniony warunek z punktu pierwszego, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 1 Uogrl. Zdaniem tego organu nie jest spełniony także warunek, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 2 Uogrl. Grunt klasy Rlllb wnioskowanej inwestycji, przekracza zakres 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej (działki o nr ewid. (...) i (...) obręb (...)), w rozumieniu przepisów Ugn.

Ponadto Starosta wskazał, że ulica (...) jest działką prywatną o powierzchni całkowitej (...) ha, która zawiera grunty rolne klasy Rlllb o powierzchni (...) ha oraz grunty rolne klasy RIVa o powierzchni (...) ha. Rada Miasta i Gminy (...) nie podjęła uchwały o zaliczeniu ul. (...) do kategorii dróg publicznych, w związku z tym najbliższą drogą publiczną dla działki o nr ewid. (...), obręb (...), jest ul. (...). Całość inwestycji położonej na gruntach chronionych Rlllb, położona jest w odległości większej niż 50 m od najbliższej drogi publicznej - ul. (...) (droga powiatowa klasy zbiorczej nr (...)) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, 774 i 870, u.d.p.), a więc nie jest spełniony warunek trzeci z art. 7 ust. 2a pkt 3 Uogrl.

W ocenie organu powiatowego spełniony jest warunek czwarty, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 4 Uogrl, gdyż powierzchnia gruntów klasy Rlllb wnioskowanej inwestycji na działkach o nr ewid. (...) i (...) obręb (...), nie przekracza 0,5 ha. W konkluzji swego postanowienia organ powiatowy stwierdził, że w analizowanej sprawie, inwestycja zlokalizowana w całości na gruntach klasy Rlllb, nie spełnia warunków, o których mowa w art. 7 ust. 2a pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 Uogrl.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. O. wnosząc o jego uchylenie i dokonanie uzgodnienia projektu ww. decyzji.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że SKO w (...) powołanym na wstępie postanowieniem z dnia (...) listopada 2016 r., utrzymało w mocy postanowienie Starosty (...).

Organ II instancji podał, że bezsporne jest, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie ma charakteru rolniczego. W ocenie Kolegium "terenem" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp oraz art. 7 Uogrl jest obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się bowiem do działki objętej wnioskiem, jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie zagospodarowana. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza bowiem co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze (nieleśne). Tym samym "teren" nie może być rozumiany, jako część działki, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zagospodarowana, ponieważ ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem, jako całości, a nie jej części. Przedstawiona wykładnia, wypracowana na tle art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 Uogrl w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (tj. przed 26 maja 2013 r.), zachowała swą aktualność także po tym dniu (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14, CBOSA). Z akt sprawy wynika, że grunty klasy III na terenie inwestycji (działek nr (...) i (...)) nie przekraczają 0,5 ha, zatem spełniony został warunek art. 7 ust. 2a pkt 4 Uogrl.

Organ II instancji wskazał, że zasadnie organ I instancji uznał, że w niniejszej sprawie budynki tworzące zwarte zabudowy położone są na działkach o nr ewid. (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...). Nadto budynki zlokalizowane na tych działkach posadowione są w odległości mniejszej niż 50 m od granic działek.

Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że zlokalizowane na terenie inwestycji (działki nr (...) i (...)) grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III, których dotyczyć będzie zmiana przeznaczenia, położone są także w odległości większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów Ugn, zatem nie jest spełniony warunek art. 7 ust. 2a pkt 2 Uogrl. Zdaniem organu II instancji określony przez ustawodawcę warunek stosownej odległości, wymaga aby całość terenu inwestycji, w sytuacji gdy stanowi on grunty klasy I - III, których przeznaczenie ulegnie zmianie w wyniku realizacji danej inwestycji, zlokalizowana była w wymaganej odległości 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej. W niniejszej sprawie działkami tymi są działki nr (...) i (...).

Ustosunkowując się do ponoszonych w zażaleniu zarzutów Kolegium wskazało, że gmina może nadać nazwę nie tylko drodze gminnej, ale także drodze wewnętrznej. Jednocześnie, wbrew twierdzeniu żalącego, ul. (...) nie stanowi ciągu drogi publicznej ul. (...), a jest oddzielną drogą w terenie przeznaczonym m.in. do zabudowy.

Skargę na powyższe postanowienie Kolegium wniósł do WSA w Poznaniu P. O., wnosząc o jego uchylenie w całości i zwrócenie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub dokonania uzgodnienia projektu ww. decyzji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego:

1. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez wybiórcze i niepełne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego;

2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wytłumaczenia w uzasadnieniu podstaw i przesłanek wydanego postanowienia;

3. art. 7 ust. 2a pkt 1-3 Uogrl poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż nie zaistniały przesłanki zawarte w tymże przepisie.

Zdaniem skarżącego postępowanie naruszało podstawowe zasady postępowania administracyjnego, ponieważ organ administracji dwukrotnie badał przedmiotową sprawę i najpierw wskazał na brak jednej z przesłanek, a po zwrocie sprawy do ponownego rozpatrzenia uznał, iż jednak nie zachodzą jeszcze inne przesłanki dla uzgodnienia. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentacje zawartą w zażaleniu.

Skarżący nie zgodził się z oceną Kolegium, że planowana inwestycja położona jest w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej. Nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, a odległość zarówno od ul. (...) jak i (...) jest mniejsza niż 50 m. Nawet więc jeśli uznać, iż ulica (...) nie ma charakteru drogi publicznej, to bezspornym jest fakt, że charakter taki ma ulica (...) zgodnie z art. 1 u.d.p. W ocenie skarżącego organ nienależycie zbadał przedmiotową sprawę.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki podzielił pogląd organu II instancji, że "terenem" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp oraz art. 7 Uogrl jest obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się bowiem do działki objętej wnioskiem, jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie zagospodarowana. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. Na tym etapie nie rozstrzyga się więc, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze (nieleśne). Tym samym "teren" nie może być rozumiany, jako część działki, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zagospodarowana, ponieważ ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem, jako całości, a nie jej części.

Sąd pierwszej instancji wywodził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 7 ust. 2a Uogrl, co jest warunkiem sine qua non brakiem konieczności uzyskania przez skarżącego zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie ww. działek na cele nierolnicze.

W ocenie tegoż sądu organ II instancji słusznie wskazał, że ustalony przez ustawodawcę sposób wyznaczania obszaru zawartej zabudowy uzależnił jego granicę od położenia budynków (o funkcji innej niż gospodarcza) lub granic działek zabudowanych.

W odniesieniu do przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 2 Uogrl sąd wojewódzki wskazał, że w przedmiotowej sprawie grunty położone są w odległości większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów Ugn. Skarżący błędnie interpretuje treść wskazanego przepisu. Faktycznie granica działek nr (...) i nr (...) znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od granicy działek nr (...) i nr (...), jednak ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 7 ust. 2a Uogrl, że wskazane przesłanki należy odnosić do całej powierzchni gruntów rolnych, a nie jedynie do granicy działek. W przedmiotowej sprawie część działki nr (...) znajduje się w odległości większej niż 50 m od granicy działki nr (...) i (...). Zatem w sprawie nie został spełniony warunek art. 7 ust. 2a pkt 2 Uogrl.

Zdaniem sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie spełniona została jedynie przesłanka z art. 7 ust. 2a pkt 4 Uogrl, ponieważ powierzchnia działek nr (...) i (...) wynosi łącznie (...) ha i nie przekracza 0,5 ha.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł P. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.

Sądowi pierwszej instancji strona zarzuca w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., p.p.s.a.) naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.:

* art. 7 ust. 2a pkt 1 Uogrl przez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

* art. 7 ust. 2a pkt 2 Uogrl przez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że inwestycja zlokalizowana jest na gruntach położonych w odległości większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej, w sytuacji gdy w odległości ok. 40 m znajdują się działki zabudowane domem jednorodzinnym, tj. działki (...) i (...),

* art. 7 ust. 2a pkt 3 Uogrl przez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że grunty na których zlokalizowana ma być inwestycja znajdują się w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej.

II. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik postępowania, tj.:

* art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego przez brak analizy map lub też wizji lokalnej pozwalającej stwierdzić rzeczywiste odległości od drogi publicznej, najbliższej działki budowlanej oraz wyznaczyć obszar zwartej zabudowy.

Zważywszy na powyższe strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że jeżeli gmina projektuje przeznaczanie danego terenu rolnego na cele nierolne, to obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie z produkcji rolnej dotyczy nie pojedynczych działek, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem lub jego zmianą, w ramach którego cele nierolne mogą być realizowane. Skoro więc istnieją budynki na działkach sąsiednich, to odmowa dokonania uzgodnień w niniejszej sprawie stanowi nadużycie.

Strona skarżąca kasacyjnie nie zgodziła się również ze stwierdzeniem, że ul. (...) nie ma charakteru drogi publicznej. Zdaniem tejże strony sąd pierwszej instancji oparł się wyłącznie na ustaleniach organu. Nie dokonano nawet weryfikacji terenu na mapie, nie wspominając już o przeprowadzeniu wizji lokalnej.

W odpowiedzi SKO w (...) na skargę kasacyjną sygnowanej przez Wiceprezesa Kolegium wniesiono o jej oddalenie. Organ ten podziela stanowisko sądu wojewódzkiego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Jak tam wskazał sąd pierwszej instancji, w wyznaczonym obszarze nie zawiera się "co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu", przewidzianej do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze. Zatem w sprawie nie został spełniony warunek art. 7 ust. 2a pkt 1 Uogrl, a skarżący błędnie interpretuje treść wskazanego przepisu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (aktualny tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a., jednoznacznie określając zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną.

W ocenie Sądu Naczelnego nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna była oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego przez brak analizy map lub też wizji lokalnej pozwalającej stwierdzić rzeczywiste odległości od drogi publicznej, najbliższej działki budowlanej oraz wyznaczyć obszar zwartej zabudowy. Przepisów k.p.a. nie stosował orzekający w sprawie sąd wojewódzki, przeto zarzut ich naruszenia rozumieć należy, jako niedostrzeżenie przez sąd wojewódzki ewentualnego ich naruszenia przez orzekające organy, w sytuacji gdy sąd ten nie był związany zarzutami i powołaną podstawą prawną, a co wynika ze wskazanego w podstawie kasacyjnej przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. W orzecznictwie nie budzi także wątpliwości, że nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2019 r., II OSK 1222/18, CBOSA.nsa.gov.pl), tymczasem skarga kasacyjna w istocie przez podniesienie zarzutu naruszenia powyższego przepisu, zdaje się dezawuować ustalenia faktyczne uczynione w sprawie przez orzekające organy obu instancji, tj. Starostę (...) i SKO w (...). W tym zaś aspekcie powyższa podstawa kasacyjna nie została rozwinięta.

Skarżący kasacyjnie zarzuca sądowi pierwszej instancji brak analizy akt sprawy w kontekście zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., choć w skardze kasacyjnej nie wyłuszczono na czym miałoby to polegać. Sąd orzeka - w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. - na podstawie akt sprawy, zarzutu naruszenia cyt. przepisu nie podniesiono. Akta zawierają zaś mapę w skali 1:1000, na której uwidoczniono przedmiotowe działki oraz zabudowę na działkach zlokalizowanych przy ul. (...), lektura uzasadnienia skarżonego wyroku przekonuje, że sąd wojewódzki dokonał analizy akt sprawy.

B. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiącego, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania", skarżący kasacyjnie nie uzasadnił w stopniu, który nakazywałby uwzględnić go w aspekcie treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut taki może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012). Naruszenie cyt. przepisu musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tymczasem skarżący kasacyjnie stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie sprecyzował w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym miałoby polegać naruszenie cyt. przepisu, co czyni ten zarzut nieskutecznym. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej sąd wojewódzki wskazał w sposób dostatecznie komunikatywny przyczyny, z powodu których ocenił skargę jako nieuzasadnioną i ją oddalił.

C. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 7 ust. 2a pkt 1 Uogrl polegający na przyjęciu, że co najmniej połowa powierzchnia każdej zwartej części gruntu nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. W istocie podnosząc ten zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalenia faktyczne. Prawidłowo jednak sąd wojewódzki ustalił, że działki nr (...) i (...) nie znajdują się w obszarze zwartej zabudowy. Pod tym pojęciem rozumieć należy - zgodnie z art. 4 pkt 30 Uogrl - "obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m". Rzecz jednak w tym - czego nie uwzględnia skarżący - że pod pojęciem "zwartej zabudowy" należy rozumieć "zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m" (art. 4 pkt 29 Uogrl). Na działkach nr (...) i (...) znajdują się łącznie dwa budynki, przeto działki te nie mogą stanowić dostatecznej podstawy, aby przyjmować, że względem działek nr (...) i (...) stanowią "obszar zwartej zabudowy".

D. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 7 ust. 2a pkt 2 Uogrl przez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że inwestycja zlokalizowana jest na gruntach położonych w odległości większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej. Sposób skonstruowania zarzutu wskazuje, że w istocie skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalenia faktyczne sądu wojewódzkiego. Te zaś nie są wadliwe przez przyjęcie, że część działki nr (...) znajduje się w odległości większej niż 50 m od granicy działek nr (...) i (...), a na co wskazuje wrysowana odległość na mapie (k. 72 akt administracyjnych).

E. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 7 ust. 2a pkt 3 Uogrl przez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że grunty na których zlokalizowana ma być inwestycja znajdują się w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej. Sposób skonstruowania zarzutu wskazuje, że w istocie skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalenia faktyczne sądu wojewódzkiego. Te zaś nie są wadliwe przez przyjęcie, że ul. (...) nie jest drogą publiczną, w ewidencji gruntów figuruje jako grunt klasy RIIIb. Ul. (...) nie leży w ciągu ul. (...), nie jest też drogą publiczną, co wyraźnie wynika z analizy wykonanej dla celów ustalenia warunków zabudowy, znajdującej się w aktach administracyjnych (k. 7). Przywoływanie na wsparcie swej argumentacji w skardze kasacyjnej przez P. O. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 633/11, jest o tyle przeciwskuteczne, albowiem w tezie wyłuszczonej w cyt. wyroku wyraźnie opowiedziano się za dopuszczalną nadawania nazw także drogom niepublicznym za zgodą właścicieli tych terenów. Nie jest więc tak, jak zdaje się to wynikać z wywodu skarżącego, że nadanie nazwy ulicy (...) skutkuje przydawaniem jej cechy drogi publicznej. To zaś bezspornie przekonuje, że nie całość gruntów objętych postanowieniem Starosty (...) znajduje się w odległości wskazanej w art. 7 ust. 2a pkt 3 Uogrl (k. 72 akt administracyjnych).

F. Z powyższych względów uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.