Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1398154

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 8 października 2013 r.
II OSK 2232/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 34/12 w zakresie odrzucenia skargi K. L. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 31 lipca 2008 r. nr XXVII/345/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gubałówka I postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargi R. G., B. G. i K. L. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 31 lipca 2008 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gubałówka I oraz zwrócił skarżącej K. L. uiszczony wpis.

Podejmując powyższe rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż podstawową kwestią w sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę. W tym zakresie, cytując treść art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. poz. 270 z późn. zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd podał, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący kierowali przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego jakiekolwiek wezwanie w trybie tego ostatniego przepisu. W szczególności skarżący nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 7 października 2008 r. do Rady Miasta Zakopanego, w którym dokonali tego inni skarżący. Brak jest bowiem pod tym pismem podpisów skarżących. Z tych też przyczyn, Sąd pierwszej instancji uznał, że nie została spełniona przesłanka umożliwiająca wniesienie skargi na przedmiotową uchwałę. Skarga ww. osób została wniesiona bez wyczerpania, koniecznego przed jej wniesieniem trybu, tj. bez uprzedniego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego wywołanego zaskarżonym aktem.

Z powyższych względów, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę, jako z innych przyczyn niedopuszczalną, zaś na mocy art. 232 § 1 p.p.s.a. zwrócił K. L. uiszczony wpis.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła K. L., zaskarżając je w części dotyczącej odrzucenia jej skargi oraz zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.

naruszenie art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez wadliwe wykonanie ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie,

2.

naruszenie art. 52 § 4 p.p.s.a. i art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.)

poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż skarżąca nie wypełniła obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszeń,

3.

naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. dowodu wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszeń.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji co do istoty sprawy oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, powiększonych o opłatę skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa.

Jak podkreślono w uzasadnieniu kasacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nigdy nie wzywał skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie spełnienia warunku wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. i art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Tym samym, Sąd ten naruszył art. 49 § 1 p.p.s.a., a naruszenie to doprowadziło do uchybienia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną kasację.

Rozpoznając w tych granicach wniesioną skargę kasacyjną, zauważyć trzeba, iż zarówno treść jej zarzutów, jak i argumentacja przedstawiona w jej uzasadnieniu zmierza do podważenia prawidłowości oceny Sądu pierwszej instancji, jedynie z tej przyczyny, że skarżąca K. L. nie została wezwana do wykazania spełniania warunku z art. 52 § 1 p.p.s.a. i art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zaznaczyć przy tym wyraźnie należy, iż ani z twierdzeń przedstawionych w kasacji, ani też z jej załączników, czy innych dokumentów znajdujących się w aktach sądowych, nie wynika, aby przed złożeniem skargi skarżąca kasacyjnie dokonała takiego wezwania i że w tym zakresie przestawione przez Radę Miasta Zakopane akta są niekompletne. Twierdzenia kasacji stanowią jedynie oderwaną od okoliczności rozpoznawanej sprawy polemikę, czy w treści art. 49 § 1 p.p.s.a. mieści się obowiązek wezwania skarżącej przez Sąd do uzupełnienia braków skargi przez wykazanie spełnienia warunku dokonania skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia Tymczasem zauważyć trzeba, iż treść art. 49 § 1 p.p.s.a. odnosi się do "niezachowania warunków formalnych" pisma, a te zostały wskazane enumeratywnie w art. 46 p.p.s.a. (wymagania formalne dla każdego pisma strony) oraz w art. 57 § 1 p.p.s.a. (dodatkowe wymagania dla pisma będącego skargą). Żaden z tych przepisów nie wskazuje wymogu dołączenia do skargi dowodu wyczerpania środków prawnych, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a jeżeli środki takie nie przysługiwały - wymogu dołączenia wezwania skierowanego do organu o usunięcie naruszenia prawa (art. 52 p.p.s.a.). Z tych też przyczyn przyjąć należało, że czym innym są warunki formalne pisma będącego skargą, które o ile nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - art. 49 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a czym innym jest kwestia dopuszczalności skargi.

Przesłanką dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia o których mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., a jeżeli one nie przysługują wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadaministracyjne, Warszawa 2009, s. 418). Jeżeli więc okazałoby się, że w aktach administracyjnych przekazanych do Sądu przez organ administracji brak jest wcześniej złożonego do organu wezwania do usunięcia naruszenia dokonanego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to Sąd mógłby zażądać od strony skarżącej wyjaśnień w kwestii złożenia owego wezwania. W żadnym przypadku nie byłoby to jednak wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. obwarowane rygorem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Gdyby okazało się, że wezwanie takie nie zostało przed wniesieniem skargi złożone obowiązkiem Sądu będzie wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 7/10, LEX nr 578341).

Stwierdzić też trzeba, iż w rozpoznawanej sprawie strona wnosząca niniejszą kasację nawet nie twierdziła, aby przed wniesieniem skargi do Sądu pierwszej instancji skierowała do organu wezwanie w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia prawa.

Z tych też przyczyn, prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę K. L., w konsekwencji czego za bezzasadne należało uznać podniesione w rozpoznawanej kasacji zarzuty naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., art. 52 § 4 p.p.s.a. i art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił niniejszą skargę kasacyjną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.