Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1497933

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 18 lutego 2014 r.
II OSK 2231/12
Postępowanie legalizacyjne na gruncie art. 37 p.b. z 1974 r.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl.

Sędziowie: NSA Jerzy Stelmasiak, del. WSA Mariola Kowalska (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. S. i S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 322/12 w sprawie ze skargi D. S. i S. S. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia (...) stycznia 2012 r. nr (...) w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki oraz określonych robót budowlanych oddalono skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r. po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi D.S. i S. S. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia (...) stycznia 2012 r., nr (...) w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki oraz określonych robót budowlanych oddalił skargę.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia (...) listopada 2011 r., Nr (...), wydaną na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) nakazał P. S. rozbiórkę części kuźni zlokalizowanej na działce nr (...), w miejscowości K. do linii zabudowy zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia (...) lipca 2010 r., Nr (...) wydaną przez Wójta Gminy D.; zamurowanie otworów okiennych od strony granicy z działką (...); wykonanie rynien i obróbek blacharskich dachu oraz naprawę i malowanie elewacji w terminie do dnia (...) marca 2012 r.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli S. S. i D. S. domagając się jej uchylenia.

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia (...) stycznia 2012 r., nr (...), utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. był samowolnie wybudowany budynek kuźni, zlokalizowany na działce nr (...) w miejscowości K., a zaskarżoną decyzją nakazano P. S. rozbiórkę części zadaszonej wspartej na słupach budynku kuźni zlokalizowanego na tej działce, do linii zabudowy - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, zamurowanie otworów okiennych od strony granicy z działką nr (...), wykonanie rynien i obróbek blacharskich dachu, oraz naprawę i malowanie elewacji, w terminie do dnia (...) marca 2012 r.

Uwzględniając, że budowy przedmiotowego obiektu dokonano w 1983 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, organ stwierdził, że przyjęta koncepcja rozpoznania sprawy w oparciu o przepisy art. 37 bądź art. 40 i 42 ustawy z 1974 r. - Prawo budowlane, zasługuje na akceptację. Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na wyeliminowanie dwóch negatywnych przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. przepisu, a zatem możliwe jest skuteczne przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, i w konsekwencji wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w stosunku do samowoli budowlanej.

Dalej organ wskazał, że ze względu na konieczność doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami zasadnym było nałożenie zaskarżoną decyzją określonych obowiązków. W ocenie organu odwoławczego rozebranie części zadaszonej obiektu do linii zabudowy, określonej w załączniku graficznym do decyzji z dnia (...) lipca 2010 r. Wójta Gminy D. ustalającej warunki zabudowy, a także zamurowanie otworów okiennych od strony granicy z działką (...), wykonanie rynien i obróbek blacharskich dachu oraz naprawa i pomalowanie elewacji spowoduje, że obiekt zostanie doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami i w konsekwencji będzie mógł zostać dopuszczony do użytkowania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli D. S. i S. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, iż skarga nie jest zasadna.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie niekwestionowaną przez żadną ze stron postępowania okolicznością jest to, że sporna kuźnia powstała w 1983 r., zatem pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) i jako samowolnie zrealizowany obiekt budowlany podlega, jak wynika ze wskazanych na wstępie regulacji prawnych, unormowaniu przewidzianemu w art. 37 ust. 1 tej ustawy, w myśl którego obiekt taki podlega obligatoryjnie rozbiórce jeżeli spełnione zostały przesłanki wymienione we wskazanej normie prawnej. Do wykonania rozbiórki takiego obiektu zobowiązany jest inwestor, właściciel lub zarządca (art. 38 ust. 1 ustawy). Wykluczenie przesłanek przymusowej rozbiórki określonych w art. 37 ust. 1 ustawy, otwiera drogę do legalizacji obiektu - po ewentualnym dokonaniu zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Wobec tego rozważenia wymaga analiza przesłanek obligatoryjnej rozbiórki wymienionych w art. 37 ust. 1 tejże ustawy.

W powyższym zakresie Sąd zgodził się z organami nadzoru budowlanego, iż ze względu na treść decyzji Wójta Gminy D. z dnia (...) lipca 2010 r., Nr (...) o ustaleniu sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy, legalizacja spornej samowoli budowlanej ze względu na niespełnienie przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 jest możliwa. Inwestor P.S.- w sytuacji gdy Gmina D. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - legitymuje się bowiem ostateczną decyzję o warunkach zabudowy przedmiotowego obiektu. Tym samym właściwy do tego organ administracji potwierdził, iż przedmiotowy obiekt budowlany pozostaje w zgodzie z obowiązującymi na terenie inwestycji uregulowaniami z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Wobec brzmienia tej decyzji organy administracyjne obu instancji prawidłowo uznały, iż brak jest podstaw do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Podobnie na aprobatę, w ocenie Sądu, zasługiwało stwierdzenie organów, iż dodatkowo inwestor winien zamurować otwory okienne od strony granicy z działką nr (...), wykonać rynny i obróbki blacharskie dachu, a także naprawić i pomalować elewację budynku, co doprowadzi sporną kuźnię do stanu zgodnego z prawem i umożliwi uzyskanie pozwolenia na użytkowanie owego obiektu.

Nałożenie powyższych obowiązków, jak zasadnie wskazały organy obu instancji, wynika z tego, iż do spornego obiektu zastosowanie mają nie tylko przepisy ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., ale także akty wykonawcze do tejże ustawy, w tym przepisy rozporządzenia Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.). W myśl § 12 owego rozporządzenia budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych (ust. 1). Ponadto przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym, a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m (ust. 2). Nie ulega zatem wątpliwości, iż skoro budynek kuźni znajduje się w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, ścianą, w której są otwory okienne, jego posadowienie narusza wskazany przepis § 12 rozporządzenia.

Ponadto aby dokonać rozbiórki spornego obiektu budowlanego, niezbędne byłoby wykazanie, iż jego lokalizacja powodować będzie niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo spowoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych lub zdrowotnych dla otoczenia - stosownie do dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1974 r. Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił pogląd organów nadzoru budowlanego, iż w realiach niniejszej sprawy wykonanie nakazanych prac, w tym zamurowanie otworów okiennych od strony granicy z działką (...), wykluczy powstanie niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia.

Podobnie, w ocenie Sądu I instancji, nie sposób stwierdzić negatywnego wpływu spornego obiektu na warunki użytkowe lub zdrowotne dla otoczenia w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Żaden z argumentów przedstawionych przez skarżących w trakcie postępowania nie potwierdza istnienia owej przesłanki, a przyznanie, że obiekt nie jest użytkowany od około 10 lat jednoznacznie zaprzecza stawianym w tym zakresie tezom skargi. Na aktualne spełnienie owej przesłanki nie ma wpływu subiektywna oceny skarżących, iż sporny budynek użytkowany był z naruszeniem norm w zakresie oddziaływania na środowisko, gdyż nie posiada sieci kanalizacyjnej i szamba, że był nadmiernie hałaśliwy, jak też to, że w okresie użytkowania kuźni woda do studzenia wytwarzanych wyrobów była wylewana bezpośrednio na grunt orny powodując groźne dla zdrowia ludzkiego zanieczyszczenie gruntu metalami ciężkimi.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przez niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia należy rozumieć takie naruszenie wymogów prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Nadto podkreślić trzeba, iż do zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy nie jest wystarczające wykazanie jedynie, że obiekt lub jego część został wzniesiony z naruszeniem przepisów techniczno - budowlanych. Naruszenie warunków dotyczących sytuowania budynków od granicy i sąsiedniej zabudowy nie może być utożsamiane z "niebezpieczeństwem", które automatycznie skutkuje rozbiórką, albowiem przez "niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" należy rozumieć tylko takie naruszenie wymogów prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 omawianej ustawy, co w sprawie niniejszej, jak już wyżej wskazano, nie miało miejsca.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli D. S. i S.S.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez niezastosowanie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, pominięcie tego przepisu i nierozważenie możliwości jego zastosowania, mimo że istniały podstawy do dokonania subsumcji tego przepisu. Skarżący kasacyjnie podnieśli, iż za przymusową rozbiórką samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego przemawiają ważne interesy społeczne i słuszne prawa pozostałych właścicieli. Skarżący zarzucili także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 86 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Spowodowało to w ich ocenie bezzasadne oddalenie skargi, mimo że materiał dowodowy nie został należycie zebrany i rozpatrzony przez organ odwoławczy.

W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi celem ponownego jej rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Z przyjętych w zaskarżonym wyroku i niezakwestionowanych wniesioną skargą kasacyjną ustaleń wynika, iż przedmiot niniejszego postępowania stanowił samowolnie wzniesiony w 1983 r. budynek kuźni. Prawidłowo, organy administracyjne, jak i Sąd pierwszej instancji zgodnie przyjęły, iż skoro do popełnienia samowoli budowlanej doszło pod rządami ówcześnie obowiązującego prawa, to zastosowanie w sprawie winny znaleźć przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. (art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.).

Na podstawie ustawy stanowiącej materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie, w przypadku wzniesienia obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami prawa możliwym były dwa sposoby postępowania, normowane przepisami art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Pierwsze, najdalej idące rozwiązanie, przewidywało sankcję przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego z naruszeniem przepisów obowiązujących w okresie budowy w razie stwierdzenia, że obiekt budowlany, bądź jego część:

1)

znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, bądź

2)

powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Drugie z kolei rozwiązanie regulowane normą art. 40 cyt. ustawy, mające zastosowanie w razie braku okoliczności wskazanych w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., przewidywało wydanie decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Kolejnym etapem będzie ewentualne uzyskanie pozwolenia na użytkowanie danego obiektu, którego wydanie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem zdatności do użytkowania wykonanego obiektu (art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.). Tak więc, aby wydać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie organ powinien przeprowadzić postępowanie w którym wykluczone zostanie zaistnienie sytuacji określonej w art. 37 Prawa budowlanego 1974 r., ewentualnie zastosować art. 40 tej ustawy, a dopiero potem przeprowadzić legalizację wskazaną w art. 42 ustawy z 1974 r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 241/07, niepubl.).

W niniejszym postępowaniu kontrolowano decyzję wydaną w oparciu o art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odniósł się do przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Trafnie Sąd ten wykazał, iż w ocenianej sprawie żaden z przypadków ujętych w tym przepisie nie zachodzi. Oceny Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie podważa również skarga kasacyjna.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi kasacyjnej niezastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. podkreślenia wymaga, iż przepis ten nie stanowił podstawy wydania decyzji kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji. Zarzut ten mógłby być skuteczny jedynie w takim zakresie w jakim pozytywne wystąpienie przesłanek wymienionych w tym przepisie wykluczyłoby możliwość zastosowania art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w niniejszej sprawie.

Zgodnie z przepisem art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. właściwy organ może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Powyższy przepis ma charakter ocenny i daje organom możliwość orzekania o nakazie rozbiórki w przypadkach innych niż określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Ważne przyczyny, o których mowa w tym przepisie nie mogą być jednakże dowolne. W orzecznictwie wskazuje się, iż do ważnych przyczyn o których mowa w tym przepisie należy zaliczyć w szczególności naruszenie poprzez samowolną zabudowę wartości chronionych prawem jak zabytki czy też elementy przyrodnicze środowiska, np. budowa na terenie parku krajobrazowego. Ważną przyczyną będzie również naruszenie norm obowiązujących w prawie wodnym, np. zakaz budowy na terenie powodziowym (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. II OSK 647/07, wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. II OSK 333/12). Z powyższego wynika, iż przez "inną ważną przyczynę" w rozumieniu art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. należy rozumieć taką przyczynę, której ustalenie i ocena prawna mieści się w zakresie działania organów administracji właściwych w sprawach budownictwa.

Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest zatem to czy do ważnych przyczyn o których mowa w przepisie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. można zaliczyć również brak zgody wszystkich współwłaścicieli na prowadzenie postępowania legalizacyjnego. Wydaje się że odpowiedź na tak postawione pytanie powinna być negatywna. Brak zgody współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie robót budowlanych przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną w ramach postępowania legalizacyjnego, stanowi zagadnienie o charakterze cywilnym i nie ma wpływu na możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 37 i 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym przypadku możliwe jest dochodzenie ochrony prawnej przez współwłaścicieli na drodze powództwa cywilnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy dopuszczać uznaniowej ingerencji organu administracji, uznając okoliczności podlegające właściwości sądu powszechnego za ważne przyczyny, o których mowa w art. 37 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane, mogące uzasadniać rozbiórkę obiektu.

Sąd, rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną, podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 1991 r. sygn. akt IV SA 927/91 (OSP 1994, Nr 6, poz. 103), że udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r.), nie przesądza o prawie własności gruntu i nie ma bezpośredniego wpływu na ustalenie tych praw.

Obiekt budowlany bądź inne prace budowlane wykonane w ramach samowoli budowlanej, które nie spełniają przesłanek orzeczenia przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., podlegają wyłącznie rygorom przewidzianym w art. 40 tej ustawy, które umożliwiają legalizację niezależnie od tego, czy obiekt bądź prace budowlane zostały zrealizowane na gruncie w całości pozostającym w wyłącznej dyspozycji inwestora. Warunkiem legalizacji samowoli budowlanej ocenianej na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974 r. nie jest zatem uzyskanie zgody współwłaściciela gruntu bądź przedłożenie dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane przewiduje odmienne niż aktualnie obowiązujący w tym przedmiocie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przesłanki usankcjonowania samowoli inwestora (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt 1389/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II SA/Bd, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1286/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2007 r., sygn. akt SA/GL 328/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt SA/Wr 177/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 81/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 141/06).

W nawiązaniu do powyższych uwag, za pozbawiony podstaw Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut niezastosowania art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Jednocześnie prawidłowo w sprawie wykluczono przesłanki do wydania w trybie administracyjnym decyzji na podstawie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zasadnie zatem w tym stanie faktycznym i prawnym zastosowanie w sprawie znalazł art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Sąd I instancji nie naruszył również przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 86 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez nieuwzględnienie skargi.

Tak sformułowany zarzut nie został przy tym uzasadniony w skardze kasacyjnej, ponieważ powołane przepisy odnoszą się do kilku zasad ogólnych postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. W zakresie naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie przytoczono w skardze konkretnych argumentów, wobec czego w tym zakresie nie ma podstaw do rozważania ich zasadności przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie wymagane elementy uzasadnienia znalazły się w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z powołanego art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie prawidłowo został zastosowany przepis art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.