Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1667949

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 27 lutego 2015 r.
II OSK 1796/13
Strona w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.).

Sędziowie NSA: Zofia Flasińska, Aleksandra Łaskarzewska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "(...)" sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2432/12 w sprawie ze skargi "(...)" sp. z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

1.

oddala skargę kasacyjną,

2.

zasądza od "(...)" sp. z o.o. w Ł. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2432/12 oddalił skargę (...) Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2012 r. znak: (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej: "organ odwoławczy") ww. decyzją z dnia (...) sierpnia 2012 r. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Wojewody Ś. (dalej: "organ I instancji") z dnia (...) maja 2012 r., znak: (...), umarzającej wszczęte na wniosek M. R. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2005 r., Nr (...), znak: (...); zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej (...) S.A. z siedzibą w K., pozwolenia na budowę centrum handlowego, w skład którego wchodzić będą: hipermarket spożywczo-przemysłowy, pasaż z ok. 40 mniejszymi sklepami, supermarket dom i ogród, drogi wewnętrzne, place manewrowe, ukształtowanie terenu, ogrodzenie, parking na 698 miejsc postojowych, pylon reklamowy, wał ziemny od ul. (...) o wys. ok. 170 cm pokryty zielenią, 2 zjazdy: z ul. (...) i (...), przyłącza: wod.-kan., energet. gazowe, przebudowa magistrali wodoc. Ø 800 w ul. (...), Ø 500 w ul. (...), kanalizacja deszczowa, instal. wewn.: wod-kan., co., elektr. gazowa, wentylacji i klimatyzacji, p. poż., teletechniczna, na działkach nr ew.... (...)...; obr. (...) przy ul. (...), (...), (...) w K. - uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 8 lutego 2012 r. M. R. wystąpił do Wojewody Ś. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2005 r. M. R. podniósł, iż jest właścicielem działek sąsiadujących (nr (...), (...) i (...)) z ww. inwestycją i w oparciu o powyższe wniósł o uznanie za stronę postępowania i stwierdzenie nieważności wskazanej we wniosku decyzji. Podniósł, iż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to jest art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Wskazał, że inwestycja nie spełnia wymogów określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż bezprawnie został ograniczony pas zieleni do ok. 2 m, podczas gdy załącznik graficzny do tego planu określa, iż należy od strony ul. (...) urządzić 11 metrowy pas zieleni izolacyjnej.

Organ I instancji rozpoznając złożony wniosek powołał treść art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz orzecznictwo sądów administracyjnych i wskazał, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu jest wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości. Jedynie wskazanie uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej może być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę. Z powyższego organ I instancji wywiódł, iż stronami w takim postępowaniu mogą być jedynie inwestor oraz ww. osoby. Jeżeli strefa oddziaływania obiektu mieści się w granicach nieruchomości, której właścicielem jest inwestor, to tylko on uczestniczy w tym postępowaniu. Stronami postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji są strony postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, oprócz tych osób w charakterze stron postępowania mogą występować inne osoby, które wykażą swój interes prawny lub obowiązek. Wyjaśniając pojęcie charakteru prawnego lub faktycznego interesu lub obowiązku organ I instancji dokonał ustaleń co do przeznaczenia działek objętych pozwoleniem na budowę i działek należących do M. R. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podniósł, że inwestycja wymagała sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, z którego wynika, iż uciążliwości od ocenianego przedsięwzięcia nie wykroczą poza granice terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny. Wskazano jednocześnie, że z raportu wynika również, iż inwestycja nie wymagała utworzenia strefy ograniczonego użytkowania, wynikającej z Prawa ochrony środowiska. Tym samym obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działek, na których inwestycja została zaprojektowana i nie spowoduje ona wprowadzenia ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek nr (...), (...) i (...) będących własnością M. R. Organ wskazał jednocześnie, że interesu prawnego nie można wywieść ze służebności przejazdu i przechodu wynikającej z aktu notarialnego Rep A Nr (...), zaś M. R. posiada interes faktyczny, wywiedziony z ograniczonego prawa rzeczowego - służebności gruntowej. Wobec tego, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wystąpił podmiot, który nie był stroną postępowania zwykłego, i który wywodzi własny interes prawny w przedmiotowej sprawie, jednocześnie nie jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania centrum handlowego, organ I instancji stwierdził, iż M. R. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2005 r. Z tych względów Wojewoda Ś. zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. decyzją z dnia (...) maja 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2005 r.

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania M. R. uznał, że zasługuje ono na uwzględnianie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazano, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowe w dwóch przypadkach: braku decyzji, której nieważność miałaby być stwierdzona oraz niedopuszczalności weryfikacji decyzji w tym trybie. Niedopuszczalność ta może wynikać z braku właściwości organu administracji publicznej do rozpatrzenia sprawy, bądź mieć charakter podmiotowy, gdy podanie pochodzi od podmiotu niebędącego stroną.

Przywołując przepis art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy podniósł, że jak wynika ze znajdującej się w aktach umowy sprzedaży (Rep. A Nr (...)) - § 5, odwołujący się dysponuje prawem własności działek nr ew. (...), (...) oraz (...), dla których Sąd Rejonowy w K. (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr (...); w której, w Dziale I- SP ujawnione zostało ograniczone prawo rzeczowe (służebność przejazdu i przechodu) przez działki nr ew.... (...)... (obszar objęty służebnością wyznaczają litery ADEFGH na załączniku graficznym do protokołu uzgodnień), na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. (...), (...) oraz (...). W Dziale III ww. księgi wieczystej ujawniony jest wpis dotyczący ograniczonego prawa rzeczowego (służebności przejazdu i przechodu) na rzecz każdoczesnego właściciela działek inwestycyjnych, w pasie szerokości 5 (pięć) metrów wzdłuż południowo-zachodnich granic nieruchomości stanowiących własność Gminy K., położonych w K., przy ul. (...) i (...), oznaczonych jako działki nr ew. (...), (...), (...) (obszar objęty służebnością wyznaczają litery ABCD na załączniku graficznym do protokołu uzgodnień). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołujący się nie może skutecznie wywodzić swego interesu prawnego z faktu ustanowienia na jego rzecz ograniczonego prawa rzeczowego (służebności gruntowej) na działkach nr ew.... (...).... Jednocześnie analizując dokumentację projektową organ uznał, że fragment inwestycji (droga dojazdowa do strefy dostaw) zaprojektowany został m.in. na działkach nr ew. (...), (...) i (...). W tych okolicznościach w ocenie organu odwoławczego przymiot strony odwołującego się wynika z faktu usytuowania spornego zamierzenia inwestycyjnego na nieruchomości stanowiącej własność M. R. Na tę ocenę pozostaje bez wpływu okoliczność obciążenia działek nr ew. (...), (...) oraz (...) służebnością gruntową, gdyż powyższe, jak i przepisy ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) nie pozbawiają właściciela przysługującego mu prawa. Zauważono jednocześnie, iż droga dojazdowa do strefy dostaw zaprojektowana została z 2% spadkiem w kierunku nieruchomości odwołującego się oraz odniesiono do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, z uwagi na błędne stwierdzenie braku przymiotu strony wnioskodawcy, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Wojewody Ś. z dnia (...) maja 2012 r., wydana została z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego należało uchylić ww. rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, ze wskazaniem, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji zobowiązany będzie do zajęcia merytorycznego stanowiska w stosunku do zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi (...) Sp. z o.o. w Ł., stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa i brak jest podstaw do jej uchylenia. Sąd zgodził się z oceną organu odwoławczego, iż brak jest niniejszej sprawie podstaw do odmówienia M. R. przymiotu strony we wszczętym przez organ I instancji postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2005 r. dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej w decyzji inwestycji na wskazanych w tej decyzji działkach oraz w konsekwencji umorzenia postępowania w sprawie w oparciu o treść art. 105 § 1 k.p.a.

Sąd powołał treść art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i wskazał, że poszukiwanie okoliczności wskazujących na to, iż nieruchomość, której właściciel domaga się uznania za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (zwykłym czy też nieważnościowym) znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu jest konieczne, gdy podmiot ten jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości w stosunku do nieruchomości, na której znajduje się obiekt. Wątpliwości co do istnienia interesu prawnego nie ma, gdy o status strony w postępowaniu ubiega się właściciel nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 1998 r. IV SA 1106/97, LEX nr 43360). Tym samym brak jest też podstaw do dokonywania oceny czy nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Sąd zwrócił uwagę, że działki, których właścicielem jest M. R., to jest działki nr (...), (...) i (...), zostały wymienione w decyzji prezydenta Miasta K. Nr (...) z dnia (...) września 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jako działki, na których inwestycja jest zlokalizowana. Z tych względów Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego co do tego, iż fakt usytuowania inwestycji, zgodnie z kwestionowaną decyzją obejmującej także działki należące do M. R. pozwala na stwierdzenie istnienia u M. R. przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Powyższe sprawia, że brak jest z tego powodu podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., a konieczne jest merytoryczne odniesienie się do zarzutów wnoszącego o stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji. W ocenie Sądu w tej sytuacji nie jest istotne, jaka część inwestycji na działkach M. R. została zlokalizowana zgodnie z decyzją, a także zrealizowana w rzeczywistości, jak również to czy realizacja części obiektu na tych działkach wynikała z ustanowionej służebności przejazdu i przechodu. Tym samym zdaniem Sądu brak jest podstaw do postawienia organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez braki w ustaleniach faktycznych i ich prawidłowej ocenie wskazywanego w punkcie 1 skargi. Posłużenie się przez organ odwoławczy kopią załącznika graficznego do protokołu uzgodnień ilustrującego przebieg ustanowionej służebności gruntowej przejazdu i przechodu, której zgodność z oryginałem nie została poświadczona w sposób wskazany w art. 76a § 1-3 k.p.a. nie stanowi naruszenia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej "p.p.s.a."), w szczególności, że skarżąca poza zgłoszeniem powyższego zarzutu nie wskazuje, iż treść kopii, o której mowa jest inna niż oryginał załącznika graficznego do protokołu uzgodnień. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 81 k.p.a., albowiem dokumenty zgromadzone przez organ odwoławczy nie doprowadziły do odmiennych ustaleń, niż to wynikało z wcześniej zgromadzonych dowodów i wskazywane przez skarżącą uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie dopuścił się naruszeń, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przeciwnie, oparł się na dowodach niezbędnych do dokonania prawidłowych ustaleń, dokonał wszechstronnej i nie budzącej wątpliwości oceny tych dowodów oraz prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie i wyprowadził z nich prawidłowe wnioski. Powyższe znalazło wyraz w decyzji i jej uzasadnieniu, które zostały sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła (...) Sp. z o.o. w Ł., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu za organem II instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na jego bezprzedmiotowość, co doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia skargi;

b)

naruszenie art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego przeanalizowania materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności pominięcie faktu, że pozwolenie na budowę, którego stwierdzenia nieważności dochodzi wnioskodawca, w żaden sposób nie ogranicza wnioskodawcy w jego prawach względem swojej nieruchomości, co uniemożliwiło WSA należytą ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji;

2.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że M. R. jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2005 r., nr (...), znak: (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej (...) S.A. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę centrum handlowego na nieruchomościach przy ul. (...), (...), (...) w K., bez konieczności ustalenia okoliczności dotyczących jakiegokolwiek oddziaływania obiektu budowlanego na nieruchomości wnioskodawcy, podczas gdy obowiązek taki wynika z powołanych wyżej przepisów.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o:

1.

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,

2.

ewentualnie, na wypadek gdyby w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, na podstawie art. 176 w związku z art. 188 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła także (...) S.A. z siedzibą w K., wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zasadniczą kwestię w rozpoznawanej sprawie stanowi zagadnienie, czy M. R. był podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Poza sporem pozostaje okoliczność, że M. R. był właścicielem działek o nr (...), (...) i (...) i działki te zostały wymienione w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jako działki, na których zlokalizowana jest inwestycja. Wobec tego, skoro inwestycja miała być realizowana również na działkach stanowiących własność M. R., to posiadał on przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zezwalającej na realizację niniejszej inwestycji. Wprawdzie w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który ma zastosowanie również przy ustalaniu stron postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, mowa jest wyłącznie o właścicielu lub użytkowniku wieczystym nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, to prawo do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w charakterze strony mają również niebędący inwestorami właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której ma być zrealizowana inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę. Należy mieć bowiem na względzie, że skoro prawo do wypowiadania się w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę mają zagwarantowane "sąsiedzi inwestycji", których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, to tym bardziej powinien je mieć właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, który nie jest jednocześnie inwestorem. Posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wyklucza udziału w postępowaniu właściciela nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym (zob. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II OSK 763/08, CBOIS). W takiej sytuacji trudno uznać, aby nieruchomość objęta zamierzeniem inwestycyjnym nie znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu, stanowiącego przedmiot pozwolenia na budowę.

Uwzględniając powyższe stanowisko należało stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Niezasadny zatem jest, kluczowy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zarzut niewłaściwego zastosowania art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W konsekwencji brak jest podstaw do stawiania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Jednocześnie nie można uznać za zasady zarzutu naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy rzeczą Sądu nie było dokonywanie analizy zgromadzonego w toku postępowania nadzwyczajnego materiału pod kątem oddziaływania obiektu na nieruchomości stanowiące własność M. R.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.