Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2506933

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 22 stycznia 2018 r.
II OSK 1301/17
Zgłoszenie sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron.

Sędziowie: NSA Zdzisław Kostka, del. WSA Piotr Broda (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1047/16 w sprawie ze skargi B.C. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia (...) 2016 r. nr (...) w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1047/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi B.C. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia (...) 2016 r. w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Łl z dnia (...) 2016 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W dniu 1 marca 2016 r. B.C. zawiadomiła Starostę Ł. o zamiarze przystąpienia do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr (...) położonej w Kraczkowej.

Decyzją z dnia (...) 2016 r. Starosta Ł. zgłosił sprzeciw do zgłoszenia wskazując, że objęta nim inwestycja narusza zakaz "wprowadzania do ziemi ścieków" na terenie aglomeracji Ł.

Od powyższej decyzji odwołała się B.C. wnosząc o ponowne rozpatrzenie jej wniosku. W jej ocenie zachowała wymogi dokonania zgłoszenia określone w art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290, dalej "P.b."): projekt zagospodarowania dla ww. inwestycji został wykonany zgodnie z warunkami technicznymi, zaś do zgłoszenia zostały dołączone opis techniczny i szkice. Z kolei działka, na której planowana jest inwestycja ma niski poziom wód gruntowych, w związku z czym nie istnieje zagrożenie zanieczyszczenia wód ściekami z drenaży rozsączających planowanej oczyszczalni, a przyłączenie do sieci wiąże się z koniecznością przedłużenia sieci z budową przepompowni i jest kosztowne.

Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia (...) 2016 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie wskazał, że budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 3 P.b. nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zgłoszenia właściwemu organowi. Wskazał również, że z decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na rzecz odwołującej wynika, że odprowadzenie ścieków sanitarnych z budynku mieszkalnego winno nastąpić do sieci kanalizacyjnej, na warunkach określonych przez dysponenta sieci kanalizacyjnej. Z kolei w § 17 pkt 2 lit. b Rozporządzenia nr 4/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły wprowadzono ograniczenie w korzystaniu z wód (dalej zwane rozporządzeniem), polegające na zakazie wprowadzania do ziemi ścieków, z wyłączeniem wód opadowych i roztopowych na obszarze aglomeracji, o których mowa w art. 43 ustawy z dnia Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 469, dalej "P.w."). Ograniczenie to zdaniem Wojewody dotyczy również przydomowej oczyszczalni z drenażem rozsączającym ścieki do ziemi, objętej zgłoszeniem w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z przywołaną regulacją aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2000 powinny być wyposażone w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, zgodnie z ustaleniami krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych. W ust. 2 pkt 1 ww. przepisu wskazano, że ilekroć jest mowa o aglomeracji - należy przez to rozumieć teren, na którym zaludnienie lub działalność gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków albo do końcowego punktu zrzutu tych ścieków. Działka odwołującej znajduje się w aglomeracji Ł. wyznaczonej uchwałą Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 28 stycznia 2013 r. nr XXIX/547/13 w sprawie likwidacji dotychczasowej aglomeracji Ł. oraz wyznaczenia nowej aglomeracji Ł. Zamierzona inwestycja narusza zatem § 17 pkt 2 rozporządzenia nr 4/2014, co obliguje organ do wniesienia sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. Ze wskazanych powyżej przyczyn nie może zostać uwzględniony zarzut dot. ekonomicznych przeszkód w przyłączeniu budynku do kanalizacji sanitarnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B.C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 6 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez wydanie decyzji sprzeciwiającej się budowie przydomowej oczyszczalni ścieków w sytuacji, gdy skarżąca spełniła wszelkie wymogi do rozpoczęcia inwestycji, a ta jest zgodna z przepisami prawa;

- naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej z uwagi na wydanie decyzji w sposób nieuzasadniony ograniczający prawa odwołującej się do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków;

- naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu odwołującej się w czasie wydawania zaskarżonej decyzji;

- naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. poprzez zgłoszenie sprzeciwu organu w sytuacji, gdy budowa objęta zgłoszeniem nie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, innych aktów prawa miejscowego lub innych przepisów.

W uzasadnieniu skarżąca wskazał, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie ma istniejącej sieci kanalizacyjnej, do której mogłaby podłączyć budynek mieszkalny, dlatego uważa, że organ zmierza do rozbudowy istniejącej sieci obejmującej także budowę przepompowni kosztem odwołującej się. Zwróciła uwagę, że dopóki na terenie objętym inwestycją nie zostanie zbudowana sieć kanalizacyjna, to nie można narzucać inwestorowi rozwiązań dotyczących odprowadzania ścieków sanitarnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie zaaprobował wykładni przepisów prawa miejscowego w postaci § 17 pkt 2 lit. b rozporządzenia dokonanej przez organy. Jednocześnie wskazał, że stanowione przez dyrektora DRZGW na mocy Prawa wodnego akty prawa miejscowego ustalające warunki korzystania z wód, nie mogą naruszać gwarantowanych przepisami ustawy uprawnień właściciela gruntu do korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie, czyli uprawnień do korzystania zwykłego o jakim mowa w art. 36 ust. 1 Prawa wodnego. W ramach uprawnień do zwykłego korzystania z wód mieści się wprowadzanie do wód lub do ziemi oczyszczonych ścieków, jeżeli ich łączna ilość nie jest większa niż 5 m3 na dobę. To szczegółowe uprawnienie zostało zagwarantowane właścicielowi nieruchomości mocą art. 36 ust. 3 pkt 4 Prawa wodnego. Norma ta oznacza, że w ramach zwykłego korzystania z wód wolnego od pozwolenia wodnoprawnego, mieści się wprowadzanie do ziemi oczyszczonych ścieków (art. 9 pkt 15 P.w.), jeżeli ich ilość nie jest większa niż 5 m3 na dobę. W przekonaniu WSA, użyte w przepisie § 17 pkt 2 rozporządzenia pojęcie ścieków odpowiada wyłącznie definicji ustawowej jaką wyraża art. 9 ust. 1 pkt 14 Prawa wodnego, a w konsekwencji nie obejmuje swymi granicami znaczeniowymi pojęcia ścieków bytowych, tj. pojęcie zdefiniowanego w art. 9 ust. 1 pkt 15 Prawa wodnego. Dyrektor decydując się na odróżnienie w ramach § 17 pkt 1 i 2 rozporządzenia ścieków oraz ścieków przemysłowych, pośrednio wypowiedział się także o ściekach bytowych, zupełnie tą kategorie pomijając a tym samym nie wprowadzając względem niej ograniczeń w korzystaniu ze środowiska. Dokonując wykładni norm aktu prawa miejscowego organy pominęły także znaczenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2015 r. poz. 250 z późn. zm.; zwana dalej u.cz.p.g.), który w swej treści wyraźnie przewiduje wyjątki od obowiązku przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej i oczyszczania ścieków przy pomocy przydomowej oczyszczalni ścieków. W świetle tego przepisu na właścicielu nieruchomości nie ciąży obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, a także wówczas jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych - art. 5 ust. 1 pkt 2 u.cz.p.g. Innymi słowy, akt prawa miejscowego jakim jest zastosowane w sprawie rozporządzenie, nie może przewidywać bardziej restrykcyjnych ograniczeń korzystania z wody, niż przewidują to przepisy o randze ustawy. W ocenie Sądu także powołany przez Wojewodę przepis art. 43 ust. 1 Prawa wodnego nie stanowił wystarczającej podstawy do zastosowania przepisów o sprzeciwie.

W skardze kasacyjnej Wojewoda Podkarpacki zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię tj.:

1.

§ 17 pkt 2 lit. b rozporządzenia Nr 4/2014 Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2014 r. poz. 317), w związku z art. 9 pkt 14 i 15 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że użyte w przepisie § 17 pkt 2 rozporządzenia pojęcie ścieków odpowiada wyłącznie definicji ustawowej jaka zawarta została w dyspozycji normy art. 9 ust. 1 pkt 14 Prawo wodne, a w konsekwencji nie obejmuje swymi granicami znaczeniowymi pojęcia ścieków bytowych, tj. pojęcia zdefiniowanego w art. 9 ust. 1 pkt 15 Prawo wodne, a co z kolei skutkowało stwierdzeniem przez Sąd, że organy I i II instancji naruszyły art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), poprzez nieprawidłowe wydanie decyzji o sprzeciwie, podczas gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa materialnego, uznając, że dokonane zgłoszenie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków narusza wskazany powyżej § 17 pkt 2 lit. b rozporządzenia i zasadnie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego orzekły w przedmiocie sprzeciwu.

2.

§ 17 pkt 2 lit. b rozporządzenia Nr 4/2014 Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły w związku z art. 9 pkt 14 i 15 i art. 43 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że w cyt. przepisie rozporządzenia celowo pominięto ścieki bytowe, podczas gdy z redakcji zapisów tego § rozporządzenia wynika, że dotyczy on wszelkiego rodzaju ścieków zdefiniowanych w art. 9 ustawy Prawo wodne a nie tylko ścieków przywołanych w art. 9 pkt 14 cyt. ustawy i na obszarze aglomeracji Ł. w pełni obowiązuje zakaz wprowadzania do ziemi oczyszczonych ścieków bytowych.

Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jednocześnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy w niniejszej sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Oceniając z kolei zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają on usprawiedliwionej podstawy.

W przypadku zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego właściwe powołanie tej podstawy kasacyjnej powinno sprowadzać się do wskazania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone.

Zdaniem Wojewody Podkarpackiego Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni § 17 pkt 2 lit. b rozporządzenia Nr 4/2014 r. Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły, który wprowadził na obszarze aglomeracji, o których mowa w art. 43 Prawa wodnego, zakaz wprowadzania do ziemi ścieków z wyłączeniem wód opadowych i roztopowych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa wodnego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowisko, uznając argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji za prawidłową. Nie ulega bowiem wątpliwości, że rozporządzenie zawierające sporny przepis zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 120 Prawa wodnego i nie zawiera w swojej treści definicji użytych w nim pojęć. Zatem zasadnie Sąd I instancji przyjął, że w tym zakresie należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie Prawo wodne. Zgodnie z art. 9 pkt 14 Prawa wodnego ilekroć w ustawie jest mowa o ściekach należy przez to rozumieć wprowadzane do wód lub do ziemi: wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze (lit. a), ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (lit. b), wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów (lit. c), wody odciekowe ze składowisk odpadów oraz obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, w których są składowane odpady wydobywcze niebezpieczne oraz odpady wydobywcze inne niż niebezpieczne i obojętne, miejsc magazynowania odpadów, wykorzystane solanki, wody lecznicze i termalne (lit. d), wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie (lit. e), wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych (lit. f), wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate albo innych organizmów wodnych, o ile produkcja tych ryb lub organizmów, rozumiana jako średnioroczny przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach cyklu produkcyjnego, przekracza 1500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów rybnych tego obiektu w jednym roku danego cyklu (lit. g). Powołana ustawa zawiera również definicję ścieków bytowych, przez które rozumie się ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej, powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące z tych budynków (art. 9 pkt 15) oraz definicję ścieków komunalnych, przez które rozumie się ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, odprowadzane urządzeniami służącymi do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kanalizacji i oczyszczania ścieków komunalnych (art. 9 pkt 16). W ustawie zawarto również definicję ścieków przemysłowych, którymi są ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu (art. 9 pkt 17).

Dokonując wykładni § 17 pkt 2 lit. b rozporządzenia Nr 4/2014 r. Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r. należy mieć na uwadze treść wskazanych powyżej ustawowych definicji poszczególnych rodzajów ścieków, zwłaszcza, że samo rozporządzenie różnicuje ich rodzaje wprowadzając jednocześnie ograniczenia w zakresie wprowadzania określonych rodzajów ścieków do ziemi. § 17 pkt 1 rozporządzenia Nr 4/2014 zawiera zakaz wprowadzania do ziemi ścieków przemysłowych, ale nie wszystkich tylko takich, które zawierają wskazane w nim substancje. Z kolei § 17 pkt 2 lit. b rozporządzenia zawiera zakaz wprowadzania do ziemi ścieków z wyłączeniem wód opadowych i roztopowych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.c. Zatem samo rozporządzenie odsyła do definicji ścieków zawartej w art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy Prawo wodne, która odnosi się tylko do jednego rodzaju ścieków opisanych w tym przepisie i nie dotyczy takich rodzajów ścieków jak: ścieki bytowe, ścieki komunalne i ścieki przemysłowe. Rację ma zatem Sąd I instancji wskazując, że użyte w przepisie § 17 pkt 2 lit. b rozporządzenia pojęcie ścieków, odpowiada wyłącznie definicji ustawowej jaką wyraża art. 9 ust. 1 pkt 14 Prawa wodnego, a w konsekwencji nie obejmuje swymi granicami znaczenia pojęcia ścieków bytowych zdefiniowanych w art. 9 ust. 1 pkt 15 Prawa wodnego. Zwrócić należy również uwagę, że definicja ścieków bytowych jest znacznie szersza i obejmuje nie tylko wody zużyte na cele bytowe, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a Prawa wodnego, ale wszelkie ścieki z budynków mieszkalnych powstające zarówno w wyniku metabolizmu ludzkiego jak i funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące z tych budynków.

Zasadność przyjętej przez Sąd I instancji wykładni § 17 pkt 2 lit. b rozporządzenia potwierdza również brzmienie art. 36 ust. 1 ustawy Prawo wodne, który stanowi, że właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie. Z kolei zgodnie z art. 39 ust. 3 pkt 4 ustawy nie stanowi zwykłego korzystania z wód wprowadzanie do wód lub do ziemi oczyszczonych ścieków, jeżeli ich łączna ilość jest większa niż 5 m3 na dobę. Z treści tych przepisów wynika, że przesłanką odróżniającą zwykłe korzystanie z wód od szczególnego korzystania z wód w postaci wprowadzania oczyszczonych ścieków do wód lub do ziemi, jest jedynie ilość wprowadzonych do ziemi oczyszczonych ścieków na dobę. Oczywistym jest natomiast w świetle art. 36 ust. 1 ustawy Prawo wodne, że właściciel gruntu ma prawo wprowadzać do ziemi na terenie należącej do niego działki oczyszczone ścieki w ilości do 5 m3 na dobę. Ponadto art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 250 z późn. zm.) dopuszcza możliwość wyposażenia nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, czyli dopuszcza możliwość wprowadzania do ziemi oczyszczonych ścieków bytowych, jeżeli służąca do tego instalacja spełnia wymagania określone w przepisach odrębnych.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej literalna wykładnia spornego przepisu nie potwierdza, że obejmuje on swoim zakresem wszystkie rodzaje ścieków, ponieważ posługuje się zarówno pojęciem ścieków, jak i ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych oraz ścieków przemysłowych. Gdyby rozporządzenie miało dotyczyć wszystkich rodzajów ścieków odprowadzanych do ziemi, nie wprowadzałoby ich rozróżnienia, a wprost zawierałoby regulację wprowadzającą zakaz dotyczący wszystkich ścieków. Jednak takich ograniczeń wskazane rozporządzenie nie zawiera. Skarżący kasacyjnie nie wykazał również, aby wykładnia celowościowa lub funkcjonalna spornego przepisu prowadziła do odmiennych wniosków.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.