Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1963512

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 11 kwietnia 2012 r.
II OSK 111/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur.

Sędziowie NSA: Małgorzata Dałkowska-Szary, del. Jerzy Stankowski (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.B. i M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 785/10 w sprawie ze skargi J.B. i M.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy

1.

uchyla zaskarżony wyrok oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Zgierza z dnia (...) marca 2010 r. nr (...);

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz J.B. i M.B. solidarnie kwotę 737 (słownie: siedemset trzydzieści siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 października 2010 r. sygn. II SA/Łd 785/10 oddalił skargę J.B. i M.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych:

Postanowieniem Prezydenta Miasta Zgierza z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) uzgodniony został projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku garażowego przewidzianego do realizacji na terenie nieruchomości, położonej w Zgierzu przy ul. M. (dz. Nr 6). Organ postanowienie swoje oparł na treści art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 - dalej jako: ustawa o drogach publicznych) wskazując na możliwość włączenia do drogi ruchu spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu w sposób wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy.

Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli J. i M. małż. B., którzy stwierdzili, iż brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji wobec "niezgodności ze stanem faktycznym sprawy w sytuacji budowy budynku garażowego - jak wskazano - zrealizowanego już, bezprawnie". W treści pisma przywołano orzeczenia sądów administracyjnych, wskazując, iż wydane postanowienie jest z nimi niezgodne. Zarzucono również, że w sprawie doszło do tego, że jeden i ten sam organ wydaje decyzje o warunkach zabudowy oraz je uzgadnia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...), po rozpatrzeniu zażalenia J. i M. małż. B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 106 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. - dalej jako: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Zgierza nr (...) z dnia (...) marca 2010 r. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podzieliło stanowisko zarządcy drogi o możliwości uzgodnienia projektu decyzji. Nadto, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Organ odwoławczy wskazał także, że omawiane uzgodnienie dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. i jest formą zajęcia stanowiska (wyrażenia zgody na konkretną treść rozstrzygnięcia) przez inny organ w postępowaniu w sprawie wydania decyzji administracyjnej i dotyczy zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia.

Kolegium uznało też, że jeżeli organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest równocześnie organem właściwym do wyrażenia stanowiska w tym konkretnym zakresie, to i tak konieczne staje się współdziałanie, o którym mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

J. i M. małż. B. zaskarżyli powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ponawiając argumentację zawartą w zażaleniu oraz zarzucając Kolegium, iż abstrahowało od tego, że uzgodnienie nastąpiło między tym samym organem oraz, że uzgodniono wydanie decyzji o zabudowie, która to zabudowa - jak podkreślono - jest już dawno wykonana i pozbawia skarżących dostępu do drogi publicznej z ich własnej nieruchomości. Nadto, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, orzeczenie o wyłączeniu Prezydenta Miasta Zgierza z dalszego załatwiania tej sprawy i przekazanie tejże sprawy do załatwienia Prezydentowi Miasta Łodzi, względnie Miasta Pabianic, celem jej ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę wskazał, że-badając legalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Zgierza nr (...) z dnia (...) marca 2010 r. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - doszedł do wniosku, że przy wydaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skutkować winno jego uchyleniem.

Następnie Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w myśl art. 60 ust. 1 tej ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z zastrzeżeniem wyjątków) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W szczególności - jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnienie wymagane jest od właściwego zarządcy drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego i dokonuje się go w trybie art. 106 k.p.a.

Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wykorzystuje znaną w prawie administracyjnym instytucję współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwienia sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślono, że uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Natomiast treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne. Zatem, jak podkreślono, organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą załatwienia sprawy.

W następnej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Organ uzgadniający, wydając zarówno postanowienie o uzgodnieniu jak i jego odmowie, opierać się musi na stosownych przepisach normujących tak formę procesową, jak i przedmiotowy zakres uzgodnienia. Wskazanie przez ustawodawcę normy prawnej - w ocenie Sądu I instancji - przesądza, iż uzgodnienie takie musi mieć formę postanowienia (art. 106 § 5 k.p.a.). Podkreślono, iż to stanowisko organu uzgadniającego nie załatwia sprawy administracyjnej w sprawie o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie rozstrzyga o jej istocie, ani jej nie kończy w instancji administracyjnej, przy czym konstatacja taka ma swoje oparcie w przepisie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na mocy którego organ współdziałający nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej, jest zaś powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji stwierdził, że organy administracji procedowały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jak wyjaśniono, w związku ze złożonym wnioskiem Prezydent Miasta Zgierza prawidłowo wystąpił do zarządcy drogi o wydanie stosownego postanowienia. Zarządca drogi - jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, uzgadnia zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - lecz tylko w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego. W następnej kolejności wskazano, że zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, a zarządcą dróg gminnych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) (art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych). Właśnie przywołany przepis - jak wskazał Sąd I instancji - stanowił o tym, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym Prezydent Miasta Zgierza był właściwy do uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zawisłej przed Prezydentem Miasta Zgierza. Z tego też względu bezzasadne, w ocenie Sądu I instancji, są zarzuty skargi dotyczące rażącego naruszenia prawa wskutek dokonania uzgodnienia z "sobą samym".

Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wnieśli J. i M. małż. B. podnosząc zarzuty naruszenia: przepisu art. 106 § 1-5 k.p.a., art. 29a ustawy o drogach publicznych, a także art. 30 ustawy o drogach publicznych i art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz przepisów art. 53 pkt 4 ust. 9 i art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że Prezydent Miasta Zgierza nie pierwszy raz wydał postanowienie o uzgodnieniu ze sobą samym projektu decyzji o budowie już zbudowanego budynku garażowego. Było to już kolejne postanowienie o tej samej treści i wydane w tych samych warunkach prawnych i faktycznych. Podkreślono, że wszystkie poprzednie postanowienia wydane w tym samym przedmiocie, zostały uchylone. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 844/07, który uchylił decyzję Prezydenta Miasta Zgierza z dnia (...) września 2005 r. w wyniku czego - jak wskazano - wykonana budowa budynku garażowego zrealizowanego w Zgierzu przy ul. M. stała się bezprawiem. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że powyższe stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi potwierdził w całej rozciągłości Naczelny Sąd Administracyjny utrzymując wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r. w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Strona składająca skargę kasacyjną podniosła, że mimo tego oczywistego stanu prawnego Prezydent Miasta Zgierza, całkowicie ignorując orzecznictwo sądów administracyjnych obu instancji, wydał następne postanowienie o uzgodnieniu warunków zabudowy, o tej samej treści, co uchylone poprzednio postanowienie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zasadności zarzutów podniesionych w złożonej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje ponownie legalności zaskarżonego aktu lub czynności w takim zakresie, w jakim może i powinien to czynić Sąd I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej jako: p.p.s.a.) NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują, kierunek badawczej działalności tego sądu determinują przytoczone podstawy kasacyjne. NSA nie może zastępować stron i w jakikolwiek sposób uzupełniać czy modyfikować za nie podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony do podjęcia własnej inicjatywy w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia. Rola tego Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów autora skargi kasacyjnej.

Analiza wskazanych w niniejszej sprawie podstaw skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że złożona skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Ustosunkowując się zatem do przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - dalej jako: k.p.a.), a także art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. - dalej jako: upzp) w pierwszej kolejności wskazać należy, że trafnie jej autor podnosi naruszenie przepisu art. 106 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie - co pozostaje kwestią bezsporną - właściwym do wydania zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i postanowienia uzgodnieniowego w zakresie określonym w upzp był ten sam organ administracji publicznej - Prezydent Miasta Zgierz. W takim przypadku, jak słusznie podnosi autor skargi kasacyjnej, uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a. było niedopuszczalne, gdyż z istoty tej instytucji wynika, iż ma ona zastosowanie w razie - współdziałania różnych - organów. Należało w związku z tym uznać, że art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp nie zawiera obowiązku uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy, gdy w myśl art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 - dalej jako: ustawa o drogach publicznych) prezydent miasta wykonuje jednocześnie funkcję zarządcy dróg gminnych w granicach tego miasta. Fakt ten nie powinien był budzić wątpliwości Sądu I instancji. Wskazać, bowiem należy, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej w okolicznościach niniejszej sprawy inwestycji toczy się od 2005 r. Jak słusznie wskazuje autor skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 24 marca 2006 r. o sygn. II SA/Łd 49/06 uchylił obie decyzje ustalające warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, a Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania (wyrok z 20 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 922/06) wskazał, że przepis art. 106 k.p.a. nie ma zastosowania w tych przypadkach, gdy do wydania decyzji w postępowaniu głównym jak i wydania uzgodnienia (zajęcia stanowiska) uprawniony jest ten sam organ. Jak wyjaśnił NSA, w przypadku, gdy zachodzi tożsamość organu rozstrzygającego w sprawie głównej i organu uzgadniającego nie dochodzi do wydania postanowienia w oparciu o przepis art. 106 k.p.a., a organ prowadzący postępowanie w sprawie głównej w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty zamieszcza motywację obejmującą zakres uzgodnienia w takim zakresie aby mogła być ona poddana kontroli organu odwoławczego, a następnie właściwego sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny przekazując sprawę do ponownego rozpoznania zwrócił uwagę na potrzebę dokonania oceny czy opinia Wydziału Infrastruktury Miejskiej dotycząca uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy może być uznana za postanowienie uzgadniające w rozumieniu art. 106 k.p.a., czy też jest to wyłącznie stanowisko komórki organizacyjnej organu głównego, w którego kompetencjach leżało zajęcie stanowiska w zakresie przewidzianym w art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp i w związku z tym brak było przesłanek dla wydawania odrębnego postanowienia uzgadniającego po myśli art. 106 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę - jak słusznie wskazuje autor skargi kasacyjnej - organ prowadzący postępowanie, tj. Prezydent Miasta Zgierza - wbrew wytycznym zawartym w wyroku NSA z 20 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 922/06 - wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy do (swojego własnego) Wydziału Infrastruktury Miejskiej. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Kolegium i stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem - skargę oddalił. Stanowisko to nie tylko jest niezgodne ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w wyroku z 20 czerwca 2007 r., ale ja trafnie wywodzi autor skargi kasacyjnej, dokonana przez organy i Sąd I instancji wykładnia art. 106 k.p.a. jest błędna. Natomiast stanowisko prezentowane przez autora skargi kasacyjnej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 6 maja 2009 r., sygn. II OSK 943/08, wyrok NSA z 11 maja 2007 r., sygn. II OSK 739/06, wyrok NSA z 6 września 2007 r., sygn. II OSK 776/07). Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji przytoczonej na poparcie zasadności podniesionych zarzutów zgodzić należy się ze stroną składającą skargę kasacyjną, iż zaskarżony wyrok wydano z naruszeniem art. 106 k.p.a. w zw. art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp, a także z naruszeniem art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, bowiem nie można mówić o istnieniu obowiązku uzgodnienia decyzji w sytuacji gdy organ prowadzący postępowanie główne i organ uzgadniający to ten sam organ. Z tego też powodu uznać należało zasadność złożonej skargi kasacyjnej.

Przechodząc natomiast do oceny zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że jej autor upatruje naruszenia art. 29a ustawy o drogach publicznych, a także art. 30 tej ustawy.

Mając na uwadze przedmiot sprawy, która podlegała rozpoznaniu przez Sąd I instancji wskazać należy na niezasadność tak sformułowanych zarzutów. Zwrócić, bowiem należy uwagę, że przedmiotem kontroli sądowej stało się postanowienie uzgodnieniowe wydane w toku postępowania wpadkowego, w ramach toczącego się postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 29a ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż za wybudowanie lub przebudowę zjazdu: bez zezwolenia zarządcy drogi (pkt 1) o powierzchni większej niż określona w zatwierdzonym projekcie budowlanym zjazdu (pkt 2) - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną. Jednocześnie karę tę zarządca drogi wymierza również za użytkowanie zjazdu po terminie określonym w zezwoleniu zarządcy drogi (ust. 2), przy czym termin płatności kary wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna (ust. 3). Zwrócić zatem należy uwagę, że aby nałożyć karę o której mowa w art. 29a, musiałoby uprzednio zostać wszczęte odrębne postępowanie administracyjne, w sprawie wybudowania lub przebudowy zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi lub o powierzchni większej niż określona w zatwierdzonym projekcie budowlanym zjazdu. Natomiast postępowanie, którego dotyczy skarga złożona w niniejszej sprawie toczy się w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiot kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stanowiło zatem postanowienie uzgodnieniowe. Nie można zatem zasadnie zarzucić organom orzekającym w tej sprawie naruszenia art. 29a ustawy o drogach publicznych, z tego tylko powodu, że zamierzenie zostało już zrealizowane. Jeżeli jednak, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 29a możliwe jest zwrócenie się do zarządcy drogi o podjęcie stosownych czynności z urzędu, a zatem o wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie wybudowania zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi.

Podkreślić należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 29a i art. 30 ustawy o drogach publicznych nie mogły odnieść skutku zważywszy na fakt, że dokonując kontroli legalności postanowień wydanych w toku postępowania uzgodnieniowego Sąd nie stosował ani art. 29a, ani art. 30 ustawy o drogach publicznych, stosownie do treści, którego utrzymywanie zjazdów, łącznie ze znajdującymi się pod nimi przepustami, należy do właścicieli lub użytkowników gruntów przyległych do drogi.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 upzp, zwrócić należy uwagę, że przepis ten uległ zmianie w lipcu 2010 r. Dlatego dokonując oceny zasadności zgłoszonego zarzutu, Sąd miał na uwadze jego treść w brzmieniu, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Zważywszy jednak na przedmiot regulacji objętej wskazanym przepisem podniesiony zarzut uznać należało za bezzasadny. Zauważyć, bowiem należy, że przepis artykułu 51 upzp normuje kwestie właściwości organu w sprawie - ustalenia lokalizacji celu publicznego. W dacie wydawania zaskarżonego do Sądu I instancji postanowienia przepis ten regulował współdziałanie marszałka województwa przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim. Postanowienie w niniejszej sprawie wydane zostało w ramach postępowania uzgodnieniowego w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, a nie inwestycji celu publicznego, której dotyczy art. 51 ust. 1 pkt 1 upzp. Uwadze Sądu nie umknęła przy tym treść art. 64 upzp, jednak zważywszy na jego brzmienie nie sposób przyjąć, aby art. 51 ust. 1 pkt 1 upzp znajdował odpowiednie zastosowanie w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy.

Reasumując, trafnie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa, bowiem - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - do dokonania uzgodnienia nie miał z oczywistych względów zastosowania przepis art. 106 k.p.a., albowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy wydanie decyzji jest uzależnione od zajęcia stanowiska przez inny organ (organ współdziałający) niż organ właściwy do wydania decyzji. Stąd też błędnie Sąd I instancji przyjął, iż zaskarżone postanowienie Kolegium i poprzedzające ją postanowienie odpowiadają wymogom prawa.

Z powyższych względów, zważywszy na okoliczności rozpoznawanej sprawy, zasadnym stało się orzeczenie przez NSA w trybie art. 188 p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 188 i 193 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a.

J. Stankowski W. Mazur M. Dałkowska-Szary

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.