Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3034182

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 26 lutego 2020 r.
II OSK 1033/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.).

Sędziowie: NSA Zdzisław Kostka, del. WSA Bogusław Cieśla.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1707/17 w sprawie ze skargi K. P. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia

1. umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym;

2. zwrócić K. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda Kielecki decyzją z dnia (...) października 1978 r., nr (...), działając m.in. na podstawie art. 12 ust. 1, 2, 3, 4 oraz art. 9 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. Nr 3, poz. 13), zatwierdził projekt scalenia nieruchomości wsi (...), w gminie (...).

K. P. (dalej określana jako skarżąca) w piśmie z dnia 19 stycznia 2017 r. wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części dotyczącej nieruchomości należącej do J. W.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia (...) marca 2017 r., nr (...) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister postanowieniem z dnia (...) maja 2017 r., (...) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu, powołując się na art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2014 r. poz. 700, z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 908, z późn. zm.), wskazał, że z dniem 16 października 2013 r. wprowadzono regulację znoszącą możliwość weryfikacji w trybie nadzwyczajnych środków zaskarżenia ostatecznych decyzji dotyczących zatwierdzenia projektu scalenia lub wymiany gruntów.

Skarżąca wniosła skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie akcentując, że postępowanie scaleniowe prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z 1968 r., zatem ta ustawa powinna mieć zastosowanie w postępowaniu nieważnościowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., dalej określanej jako p.p.s.a.)

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera jedynie jeden zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zarzut ten podnosił naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 61a, art. 156 § 1 pkt 2 (w skardze kasacyjnej błędnie oznaczono tę jednostkę jako ustęp) k.p.a. i art. 33 ust. 2 ustawy wobec stosowania 5-letniego ograniczenia czasowego do decyzji scaleniowych wydanych na podstawie ustawy z 1968 r.

W oparciu o tę podstawę kasacyjną pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym za postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

W toku postępowania kasacyjnego skarżąca w piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2020 r. cofnęła skargę kasacyjną.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 193 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny uznał cofnięcie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie za dopuszczalne. Konsekwencją cofnięcia skargi kasacyjnej jest rezygnacja strony z kontynuowania postępowania kasacyjnego, zatem postępowanie takie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a.

Jednocześnie, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł uiszczonego na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.