II OSK 1011/17, Warunek dokładnego określenia podstawy kasacyjnej. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2657233

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2019 r. II OSK 1011/17 Warunek dokładnego określenia podstawy kasacyjnej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.).

Sędziowie: NSA Jerzy Stelmasiak, del. WSA Tomasz Świstak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 612/16 w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania

1. oddala skargę kasacyjną;

2. zasądza od W. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 612/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lutego 2016 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu (...) czerwca 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w (...) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia W. K. pozwolenia na broń palną sportową. W związku z tym, że strona zamieszkiwała w (...), zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wysłane pełnomocnikowi do doręczeń w postępowaniu w sprawie rozszerzenia uprawnień do posiadania broni palnej sportowej - M. Ś. M. Ś. zwrócił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji wskazane wyżej zawiadomienie informując jednocześnie, że został upoważniony przez W. K. wyłącznie do odbioru promesy na zakup jednej jednostki broni palnej sportowej. Natomiast we wszystkich pozostałych aspektach sprawy nie jest upoważniony do podejmowania jakichkolwiek czynności.

Organ ponowił próbę doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania przesyłając je ponownie na adres M. Ś., jednakże Ten zwrócił przesłaną korespondencję wskazując po raz drugi, że został upoważniony wyłącznie do odbioru promesy na zakup jednej jednostki broni palnej sportowej. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji przesłał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową bezpośrednio na adres W. K. w (...). Jednocześnie, w skierowanym do strony piśmie, wezwał do wskazania pełnomocnika do doręczeń na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w terminie 14 dni od doręczenia tego wezwania. Strona została pouczona także o treści art. 40 § 4 k.p.a. Organ wyjaśnił również, że w przypadku niewskazania pełnomocnika do doręczeń na terenie kraju, pisma kierowane do niej zostaną pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

W piśmie z dnia (...) sierpnia 2013 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...), W. K. zwrócił się o dokonywanie mu doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jednocześnie stwierdził, że wyraża zgodę na doręczanie mu pism w ten właśnie sposób oraz podał adres poczty elektronicznej do doręczeń.

Komendant Wojewódzki Policji w (...) decyzją z dnia (...) listopada 2013 r. cofnął W. K. pozwolenie na broń palną w celach sportowych. Na egzemplarzu decyzji dołączonym do akt postępowania, została zamieszczona adnotacja: "Dołączono do akt postępowania zgodnie z art. 40 § 4 k.p.a."

W. K. złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że o wydaniu decyzji z dnia (...) listopada 2013 r. dowiedział się w dniu (...) grudnia 2013 r. z innej korespondencji organu I instancji, tj. pisma, w którym został wezwany do rozliczenia się z posiadanej broni w związku z cofnięciem pozwolenia.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, postanowieniem z dnia (...) stycznia 2014 r. odmówił przywrócenia terminu.

W. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia (...) listopada 2013 r. cofającej mu pozwolenie na broń palną sportową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 1070/14 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania od decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku Komendant Główny Policji, postanowieniem z dnia (...) lutego 2016 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia (...) listopada 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że W. K., mimo skierowanego do niego wezwania, nie ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy, ani też pełnomocnika do doręczeń na terenie kraju. Decyzja cofająca pozwolenie na broń pozostawiona została w związku z tym w aktach sprawy. Termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu (...) listopada 2013 r. i upłynął w dniu (...) grudnia 2013 r. Ponadto organ podał, że powody, dla których nie jest możliwe wysyłanie korespondencji w postępowaniu administracyjnym drogą pocztową na adres zagraniczny oraz kwestia elektronicznego doręczania korespondencji były stronie wielokrotnie wyjaśniane.

Na powyższe postanowienie W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wnosił o przesyłanie mu korespondencji za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowe było działanie organu polegające na przesłaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania na adres zamieszkania skarżącego za granicą wraz z jednoczesnym pouczeniem go o treści art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. oraz wezwaniem do wskazania pełnomocnika do doręczeń w kraju. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie wskazał pełnomocnika do doręczeń w kraju, co spowodowało skutki określone w art. 40 § 5 k.p.a. Wszelka korespondencja kierowana do skarżącego, w tym decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) listopada 2013 r. cofająca pozwolenie na broń palną sportową, prawidłowo pozostawiana była w związku z tym w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Zasadnie w tej sytuacji organ uznał, że termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia (...) listopada 2013 r. upłynął w dniu (...) grudnia 2013 r. Skoro zaś odwołanie od decyzji zostało wniesione w dniu (...) grudnia 2013 r., to organ prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a. i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, w stanie faktycznym sprawy bez znaczenia był fakt, że skarżący posiadał miejsce zamieszkania na terenie Unii Europejskiej. W obowiązującym wówczas stanie prawnym istotne było to, że zamieszkiwał poza granicami Polski. Przepis art. 40 § 4 k.p.a. od tamtego czasu był bowiem dwukrotnie nowelizowany. Od dnia 1 listopada 2015 r. przepis ten stanowi, że strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce i nie działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Polsce pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W czasie, gdy wszczęte zostało postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową, oraz gdy wydawana była decyzja w tym przedmiocie, przepisy k.p.a. zobowiązywały stronę zamieszkałą za granicą lub mającą siedzibę za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, do wskazania pełnomocnika do doręczeń w kraju.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ nie mógł dokonywać skarżącemu doręczeń za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Możliwość taką przewidywał art. 391 § 1 k.p.a. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 maja 2014 r. stanowił, że doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania:

wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków.

Przepis art. 46 § 4 k.p.a. w ówczesnym brzmieniu stanowił zaś, że w celu doręczenia dokumentu w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej, z zastrzeżeniem § 6, przesyła na adres elektroniczny adresata informację zawierającą:

wskazanie, że adresat może odebrać dokument w formie dokumentu elektronicznego;

wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu;

pouczenie dotyczące sposobu odbioru dokumentu, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej oraz informacji o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Przepis art. 20a do dnia 7 października 2016 r. w ustępie 1 miał brzmienie: "Identyfikacja użytkownika systemów teleinformatycznych udostępnianych przez podmioty określone w art. 2 następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450, z późn. zm.), lub profilu zaufanego e-PUAP.". Sąd zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie, z ustaleń poczynionych przez organ wynika natomiast, że skarżący w dacie wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, nie posługiwał się ani podpisem elektronicznym ani profilem zaufanym e-PUAP. Nie spełniał zatem wymogów do doręczania mu pism za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W. K. zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia, a także zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił, w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA w Warszawie skargi w sytuacji, gdy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lutego 2016 r. zostało wydane z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 14 § 1, a także art. 391, art. 40 § 4 i 5, art. 46 § 4, art. 109 k.p.a., uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie licznych przepisów postępowania, uzasadniające uchylenie postanowienia, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.;

naruszenie art. 134 i 151 p.p.s.a., przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej kontroli legalności przez to, że nie zastosował prawidłowo art. 134 p.p.s.a., a ograniczył się tylko do skontrolowania wydanego postanowienia decyzji w kontekście części podniesionych przez skarżącego zarzutów, podczas gdy wskazany przepis nakazuje sądowi zbadanie zgodności zaskarżonego aktu w całości, tj. w granicach danej sprawy. Gdyby sąd dokonał oceny legalności zgodnie z art. 134 p.p.s.a., wówczas musiałby odnieść się do braku prawidłowego zastosowania przez organ do pozostałych przepisów, do którego wyłącznie odniósł się Sąd Wojewódzki, co w efekcie z uwagi na liczbę naruszeń i ich rażący charakter dawało podstawę do uchylenia postanowienia. Powyższe uchybienie procesowe ma istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ przez naruszenie art. 134 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 14 § 1, a także art. 391, art. 40 § 4 i 5, art. 46 § 4, art. 109 k.p.a., co w efekcie spowodowało zastosowanie przez sąd wadliwie art. 151 p.p.s.a. i doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi;

nieprawidłowe ustalenia w zakresie skuteczności doręczenia decyzji skarżącemu.

W motywach skargi podniesiono, że wbrew wyraźnemu i jasnemu brzmieniu przepisu art. 46 § 4 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji ani nie wskazał, że adresat może odebrać dokument w formie dokumentu elektronicznego, ani też nie wskazał adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu.

W ocenie skarżącego kasacyjnie przepis art. 46 § 3 k.p.a. jest konsekwencją regulacji art. 391 § 1 k.p.a. W zdaniu 1 tego przepisu wskazano podstawowy warunek skuteczności doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jest nim otrzymanie przez organ administracji publicznej potwierdzenia doręczenia pisma, jeżeli potwierdzenie to nastąpiło w terminie 7 dni od dnia wysłania pisma. Kodeks nie określa formy potwierdzenia doręczenia pisma. Ze względu na treść art. 46 § 5 k.p.a., należy ją ustalić w oparciu o przepisy ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Wydaje się, że potwierdzenie doręczenia pisma, o którym mowa w art. 46 § 3 k.p.a., nie musi mieć w każdym przypadku formy elektronicznej. Zastrzeżenie to dotyczy w szczególności sytuacji ewentualnych wadliwości w funkcjonowaniu systemu teleinformatycznego. Może ono wówczas nastąpić w każdej postaci przewidzianej przez kodeks. Użyte w przepisie pojęcie "skuteczności" doręczenia wpływa na ustalenie daty doręczania pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Za datę doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego, wysyłanego przez organ administracji publicznej uważa się dzień: "potwierdzenia doręczenia dokumentu". Nieotrzymanie potwierdzenia przez organ w terminie 7 dni od daty wysłania pisma oznacza bezskuteczność doręczenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Tylko taka sytuacja nakłada na organ obowiązek doręczenia pisma w sposób przewidziany w rozdziale 8 działu I Kodeksu, właściwy ze względu na adresata, z wyłączeniem przepisu art. 391 k.p.a. Tymczasem Komendant Wojewódzki Policji w (...) a także Komendant Główny Policji okoliczności te przemilczają.

Zdaniem autora skargi działanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) polegające na pozostawieniu w aktach sprawy decyzji z dnia (...) listopada 2013 r. nie miało podstawy prawnej i jako takie nie da się pogodzić z wymaganiami, które stawia praworządność. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia (...) maja 2015 r. oraz z dnia (...) lipca 2015 r. akceptująca taki stan rzeczy także dotknięta jest wadą.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Sąd ten, w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji, nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Weryfikuje natomiast zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku wystąpienia przesłanek powodujących nieważność postępowania sądowoadministracyjnego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zachodzą.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Stosownie zaś do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że złożona skarga kasacyjna, pomimo że została sporządzona przez adwokata, nie wypełnia wszystkich wymagań normatywnych dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia. W przedmiotowej skardze nie zawarto bowiem prawidłowego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Biorąc jednak pod uwagę stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09 oraz konstytucyjne prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), jej lektura pozwala na ustalenie intencji skarżącego kasacyjnie.

W obrębie podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 2 i art. 134 p.p.s.a. Powyższe zarzuty odnoszą się w istocie do niezgodnego z zasadami procedury działania Sądu pierwszej instancji, który - zdaniem skarżącego kasacyjnie, wydał błędne rozstrzygnięcie z tego powodu, że nie skontrolował wydanego postanowienia w granicach sprawy i nie dostrzegł naruszenia przez organ zasad i norm postępowania administracyjnego.

Wadliwe jest przytoczenie jako podstawy kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w kontekście zanegowania prawidłowości rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, oddalającego skargę na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Otóż przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Zarówno z treści zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jak i z uzasadnienia skargi nie wynika, że odmienność "zwykłego" i rażącego naruszenia prawa wyraża się w odmiennych skutkach procesowych. Skarżący zdaje się nie odróżniać instytucji uchylenia rozstrzygnięcia od stwierdzenia jego nieważności. W petitum skargi wprost podnosi, że postanowienie, ze względu na istotne naruszenie licznych przepisów postępowania, powinno zostać uchylone. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że o ile zwykłe naruszenie prawa skutkuje uchyleniem rozstrzygnięcia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a., o tyle rażące naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem przez sąd nieważności rozstrzygnięcia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy z wszystkimi tego konsekwencjami. Postawienie zatem zarzutu odmowy stwierdzenia nieważności aktu wymaga uzasadnienia, jakie przesłanki wymienione w art. 156 k.p.a. skutkowały stwierdzeniem nieważności postanowienia. Skarga nie zawiera uzasadnienia w powyższym zakresie. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały powody do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto mając na uwadze, że art. 156 k.p.a. dający podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, do którego wprost nawiązuje art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., traktowany jest jako przepis prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego, a nie naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nie wykazał argumentacyjnie, że w sprawie doszło do rażącego (kwalifikowanego) naruszenia prawa. Należy podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji, że skarżący w dacie wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, nie posługiwał się ani podpisem elektronicznym ani profilem zaufanym e-PUAP. Nie spełniał zatem wymogów do doręczania mu pism za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może też odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej naruszenia w zaskarżonym wyroku postanowień art. 134 p.p.s.a. Przede wszystkim należy podkreślić, że przepis ten składa się z określonych jednostek redakcyjnych, a mianowicie z dwóch paragrafów. W skardze kasacyjnej nie wskazano dokładnie konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu 134 p.p.s.a., która została naruszona przez Sąd pierwszej instancji. Postawiony zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. uchyla się zatem spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż Sąd ten może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie i precyzyjnie wskazane w skardze kasacyjnej, jako naruszone. Sąd kasacyjny nie może zastępować strony i precyzować, czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony, ani zobowiązany poszukiwać za stronę naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, gdyż składa się z paragrafów, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu i paragrafu kwestionowanego przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Odnotować należy, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym w związku z czym została obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie musi być precyzyjne. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, tj. wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie (por. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1426/11, z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 20/11, (w:) CBOSA).

W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.