Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1398102

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 października 2013 r.
II GZ 576/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Korycińska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 79/13 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) października 2012 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie przewozu drogowego postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. objętym zażaleniem postanowieniem odrzucił sprzeciw A. M. na postanowienie referendarza sądowego z dnia (...) czerwca 2013 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) października 2012 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie przewozu drogowego.

Sąd I instancji podał, że przesyłka zawierająca postanowienie z dnia 4 czerwca 2013 r. uznana została za doręczoną skarżącemu, zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), z dniem 1 lipca 2013 r.

Sprzeciw skarżącego od tego postanowienia został przez niego wniesiony w dniu 9 lipca 2013 r. za pośrednictwem poczty.

W tym stanie sprawy Sąd stwierdził, że sprzeciw wniesiony został z uchybieniem terminu określonego w art. 259 § 1 p.p.s.a. wynoszącego siedem dni od dnia doręczenia postanowienia referendarza o odmowie przyznania prawa pomocy, gdyż skuteczny termin od dokonania tej czynności upływał z dniem 8 lipca 2013 r. Wobec tego podlegał on na mocy art. 259 § 2 p.p.s.a. odrzuceniu.

II

W zażaleniu A. M. wniósł o uchylenie postanowienia Sądu I instancji oraz uznanie wniesionego w dniu 9 lipca 2013 r. sprzeciwu za wniesiony w terminie.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd I instancji błędnie obliczył termin doręczenia zastępczego uznając, że nastąpiło ono w dniu 1 lipca 2013 r. podczas gdy powinien był uznać, że nastąpiło w dniu 2 lipca 2013 r. Podważając skuteczność doręczenia korespondencji w trybie awiza, skarżący podał, że został on bez swojej winy pozbawiony możliwości jej odbioru na poczcie z uwagi na niewłaściwą awizację przesyłki dokonaną przez operatora pocztowego. Powołując się na treść przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277, dalej: rozporządzenie z 12 października 2010 r.) wskazał, że przy pierwszej awizacji przesyłki wyznacza się siedmiodniowy termin jej odbioru liczony od dnia następnego po pozostawieniu awiza. Dopiero po upływie tego terminu operator pocztowy sporządza drugie awizo wyznaczające kolejny siedmiodniowy termin liczony od dnia następnego po dniu zostawienia awiza. Wobec tego, zdaniem skarżącego termin uznania przesyłki za doręczoną nie wynosi czternaście dni od daty pierwszej awizacji tylko piętnaście dni.

III

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Stanowisko skarżącego wyrażone w uzasadnieniu zażalenia odnośnie przyjęcia przez Sąd I instancji domniemania doręczenia postanowienia z dnia 4 czerwca 2013 r. w przedmiocie prawa pomocy, oparte na przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r., a sprowadzające się do twierdzenia, że termin uznania awizowanej przesyłki za doręczoną nie powinien wynosić czternaście dni, lecz piętnaście nie znajduje oparcia w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczących doręczeń.

Zgodnie, bowiem z treścią art. 73 tej ustawy, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, więc za pomocą poczty, pracownika poczty lub innego upoważnionego przez sąd organu, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 tego przepisu. Przepis § 2 i 3 art. 73 p.p.s.a. określa natomiast, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia powiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej. W przypadku niepodjęcia pisma pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni do dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Artykuł 73 ust. 3 p.p.s.a. określa natomiast, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa a § 1, czyli z upływem okresu czternastu dni, na jaki przesyłka została złożona w placówce pocztowej.

W tej sprawie, co wynika z analizy adnotacji oraz odcisków stempli uwidocznionych na przesyłce zawierającej postanowienie z dnia (...) czerwca 2013 r., pierwszego awizowania tejże przesyłki dokonano w dniu 17 czerwca 2013 r., zatem zgodnie z przywołanym art. 73 ust. 4, dzień z upływem, którego doręczenie mogło zostać uznane za dokonane, przypadał na 1 lipca 2013 r. Brak jest zatem podstaw do uznania aby domniemanie doręczenia przesyłki skarżącemu dokonane zostało błędnie lub z naruszeniem przepisów o doręczeniach określonych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tym stanie sprawy, wobec prawidłowego uznania doręczenia postanowienia z dnia (...) czerwca 2013 r., z dniem 1 lipca 2013 r., wniesienie przez skarżącego sprzeciwu od tego postanowienia w dniu 9 lipca 2013 r. nastąpiło z uchybieniem siedmiodniowego terminu do dokonania tej czynności, określonego, w art. 259 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji skutkowało prawidłowym zastosowaniem przez Sąd I instancji art. 259 § 2 p.p.s.a. nakazującym sądowi odrzucenie sprzeciwu wniesionego po terminie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.