Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2014646

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 10 marca 2016 r.
II GZ 224/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zabłocka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3876/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3876/15 odmówił J.M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) lipca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

J.M. (dalej: skarżący lub strona) zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W ocenie skarżącego, na mocy zaskarżonej decyzji został bezpodstawnie nałożony na niego obowiązek zapłaty kwoty 36.000 zł i jest niewątpliwe, że zapłata kary we wskazanej wysokości wpłynie na sytuację finansową jego rodziny. Wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ pozbawi rodzinę skarżącego środków koniecznych do codziennej egzystencji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd I instancji stwierdził, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim skarżący nie przedłożył dokumentów na potwierdzenie zaistnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.)

Zdaniem Sądu nie jest wystarczające dla oceny okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzenie, iż zapłata kary w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji niewątpliwie wpłynie na sytuację finansową rodziny i pozbawi ją środków koniecznych do codziennej egzystencji, jeżeli wnioskodawca nie uzasadni, dlaczego wykonanie obowiązku finansowego nałożonego w decyzji spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu I instancji z tak sformułowanego wniosku nie można było stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji.

J.M. w zażaleniu na powyższe postanowienie na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. wniósł o jego zmianę w całości poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób wywierający istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy skarżący spełnił przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wykonanie decyzji pozbawi skarżącego niezbędnych środków utrzymania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 36 000 zł.

Powodem odmowy wstrzymania przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji był brak udokumentowania przez skarżącego aktualnej sytuacji finansowej jego rodziny co uniemożliwiło WSA ocenę, czy w sprawie wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że nie jest możliwa ocena, czy ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie przedłożył bowiem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia dokumentów dotyczących m.in. jego aktualnej sytuacji materialnej i rodzinnej (np. wykazu dochodów osiąganych przez małżonkę, konieczności ponoszenia kosztów utrzymania całej rodziny, wysokości tych kosztów w relacji do osiąganych przez skarżącego przychodów). Informacje takie pozwoliłyby bowiem na weryfikację, czy nałożenie kary w kwocie 36 000 zł stwarza rzeczywiste zagrożenie wystąpienia sytuacji warunkujących skorzystanie z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy przy tym podkreślić, że Sąd nie ma obowiązku domyślać się jakie dowody strona chciałaby przedstawić, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 13/12).

Ponadto samo gołosłowne twierdzenie strony, iż zapłata kary wpłynie na sytuację finansową rodziny skarżącego i pozbawi ją środków koniecznych do codziennej egzystencji jest niewystarczające dla przyznania tymczasowej ochrony sądowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że w toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się kontroli legalności decyzji. Wobec tego bez znaczenia dla rozpoznania zażalenia, jak i bez znaczenia dla kwestii zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są okoliczności podniesione w zażaleniu dotyczące braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych.

Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

PM

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.