Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722635

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 24 września 2019 r.
II GZ 180/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Gabriela Jyż.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 730/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. L. na pismo Starosty Będzińskiego z dnia (...) kwietnia 2016 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z 15 maja 2019 r. odrzucił zażalenie J. L. na postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 18 marca 2019 r., którym odrzucono skargę J. L. na pismo Starosty Będzińskiego z dnia (...) kwietnia 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych.

Sąd I instancji w motywach podał, że skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł zażalenie na wymienione postanowienie z dnia 18 marca 2019 r., odrzucające jego skargę na pismo organu z (...) kwietnia 2016 r.

Traktując pismo strony, nazwane zażaleniem, jako skargę kasacyjną Sąd I instancji stwierdził, że była ona niedopuszczalna. Nie została, wbrew wymogowi określonemu w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sporządzona przez osobę będącą adwokatem lub radcą prawnym. Sam Skarżący uprawnień takich nie posiada, zaś jego pełnomocnik do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie wniósł skargi kasacyjnej od postanowienia WSA z 18 marca 2019 r.

J. L. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu "naruszenie prawa materiałowego, procesowego, ustawowego, błędną interpretację, błędne ustalenie faktów, zapisów posługującej się ustawy, w tym zapisów Konstytucji oraz rozporządzeń przyjętych przez RP jakie zostały wydane przez Unię, a ratyfikowane przez Polskę, które to organy mają przestrzegać, co wyraźnie wynika, że nie czynią tego".

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem objętego zażaleniem postanowienia Sądu I instancji był środek zaskarżenia, jaki strona wniosła od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2019 r. którym odrzucono skargę strony na pismo Starosty Będzińskiego z dnia (...) kwietnia 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych.

Jak słusznie wskazał Sąd I instancji pismo strony zaskarżającego wymienione postanowienie o odrzuceniu skargi, z uwagi na charakter tegoż postanowienia, zawartego w nim orzeczenia oraz przysługujących w tym przypadku środków odwoławczych należało potraktować jako skargę kasacyjną.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2019 r. było orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. W jego podstawie prawnej wskazano art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Wobec tego, stosowanie do treści art. 173 p.p.s.a. stronie przysługiwała skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skoro strona postępowania przed sądem I instancji ma prawo wnieść środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej to ma również obowiązek zastosować się do wymogów szczególnych związanych z tym środkiem zaskarżenia, w tym do wymogu postawionego przepisem art. 175 p.p.s.a. Przepis ten w § 1 określa, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniami określonymi w § 2-3, nie mającymi zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Jak wynika z niewadliwie ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy i analizy dokumentów zgromadzonych w aktach, skarżący nie jest radcą prawnym, adwokatem, sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych.

W tej sytuacji chcąc zaskarżyć powołane postanowienie z 18 marca 2019 r. skarżący powinien był, przysługujący mu środek odwołania złożyć za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, czego nie uczynił. Pismo strony z dnia 16 kwietnia 2019 r., które jak już zauważono zostało słusznie uznanie przez Sąd I instancji za skargę kasacyjną, nie zostało sporządzone jak również nie zostało podpisane przez adwokata lub radcę prawnego, a przez samego skarżącego.

Powyższe czyni niedopuszczalnym tak wniesioną skargę kasacyjną.

Zauważyć przy tym należy, na co również trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, iż w przepisanym terminie nie wniósł skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu.

Zasadnie wobec tego Sąd I instancji odrzucił omawiane pismo na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

W takim stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.