Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 9 października 2007 r.
II GZ 141/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grabowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażaleń Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. oraz Ministra Sportu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 451/07 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.Z.T.S. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu z dnia 5 stycznia 2007 r., nr (...) w przedmiocie cofnięcia zgody na utworzenie związku sportowego postanawia:

1.

oddalić zażalenie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W.,

2.

oddalić zażalenie Ministra Sportu.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaskarżonym postanowieniem z 11 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 451/07, wstrzymał wykonanie decyzji Ministra Sportu z (...) stycznia 2007 r., nr (...), w przedmiocie cofnięcia zgody na utworzenie związku sportowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że pismem z 9 lutego 2007 r. P.Z.T.S. z siedzibą w W. (dalej jako: PZTS) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na ww. decyzję Ministra Sportu.

Powołując się na treść przepisu art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sąd uznał, że zachodzą przesłanki uzasadniające możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji powołał w uzasadnieniu art. 12 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) wskazujący na zadania, do których powołane są polskie związki sportowe. Zdaniem Sądu cofnięcie zgody na utworzenie PZTS doprowadziłoby do wystąpienia nieodwracalnych skutków o charakterze gospodarczym, ekonomicznym, jak i społecznym, likwidacja wiązałaby się z zaprzestaniem działania struktur Związku, ze zwolnieniem pracowników, a także z zerwaniem zawartych umów i porozumień, w tym także międzynarodowych.

Zażalenia na to postanowienie złożyli Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. oraz Minister Sportu.

Prokurator Prokuratury Okręgowej zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 28 § 1, art. 46 § 1 pkt 4, art. 49 § 2, art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i art. 61 p.p.s.a. poprzez:

-

rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znajdującego się w aktach sprawy niezaadresowanego do konkretnego adresata,

-

rozpoznanie wniosku niepodpisanego przez reprezentantów osoby prawnej, niepodpisanego przez osoby i w sposób, który wynika z Krajowego Rejestru Sądowego,

-

rozpoznanie takiego wniosku pomimo nieuzupełnienia jego braków w terminie wskazanym przez Sąd,

-

niewykazania przez skarżącego zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Prokurator wniósł o odrzucenie bądź oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Minister Sportu w swoim zażaleniu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu organ podniósł, że PZTS prowadzi szczątkową działalność w zakresie tańca sportowego, zrzeszając jedynie 9 klubów i przez to Związek ten nie jest w żaden sposób reprezentatywny dla polskiego tańca sportowego, dlatego nie może wykonywać prawidłowo działań, które nakłada na niego art. 12 ustawy o sporcie kwalifikowanym. W uzasadnieniu zażalenia Minister Sportu skupił się na uzasadnieniu prawidłowości swojej decyzji o cofnięciu zgody na utworzenie PZTS.

W odpowiedzi na zażalenia Prezes PZTS wniósł o odrzucenie zażaleń w całości oraz o zwolnienie z kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy odnieść się do zarzutów podniesionych w zażaleniu Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. Prokurator zarzucił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został zaadresowany do konkretnego adresata. Wskazać należy, że wnioskodawca nie umieścił na wniosku adresata, jakim był Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jednakże pismo to zostało wniesione po złożeniu skargi na przedmiotową decyzję. Pismo to zawierało wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., który to przepis ma zastosowanie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut braku właściwego zaadresowania pisma jest bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu braku podpisów właściwych osób na wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazać należy, że rzeczywiście nie zostało ono podpisane zgodnie z zasadą reprezentacji PZTS zawartą w Krajowym Rejestrze Sądowym, jednakże po wezwaniu Sądu wniosek ten został podpisany prawidłowo i nadesłany w terminie określonym w tymże wezwaniu.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania, jak i sytuacji społecznej. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., iż niezastosowanie ochrony tymczasowej doprowadziłoby do sytuacji wystąpienia nieodwracalnych skutków o charakterze gospodarczym, ekonomicznym i społecznym. W rezultacie niemożliwe by było przywrócenie stanu poprzedniego w wyniku ewentualnego uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Sportu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zażaleniu Ministra Sportu podniesione były argumenty zmierzające jedynie do wykazania, iż przedmiotowa decyzja jest zasadna i odpowiada prawu, nie skupiły się one natomiast na przesłankach wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy stwierdzić, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może przesądzać kwestii legalności zaskarżonego aktu i oceniać prawdopodobieństwa uwzględnienia skargi przez przyszły skład orzekający. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenia Ministra Sportu i Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. nie zdołały podważyć oceny zawartej w zaskarżonym postanowieniu Sądu I instancji.

Ze wskazanych powyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 p.p.s.a.