Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2585885

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 28 listopada 2018 r.
II GW 29/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta A z dnia 10 września 2018 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta A a Prezydentem Miasta B w sprawie o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postanawia: odrzucić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 10 września 2018 r. - podpisanym przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w A - Prezydent Miasta A wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta A a Prezydentem Miasta B poprzez wskazanie, że organem właściwym w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń zdrowotnych K. O. jest Prezydent Miasta B.

Zarządzeniem z dnia 21 września 2018 r. wezwano wnioskodawcę do:

- nadesłania odpisu wniosku poświadczonego za zgodność z oryginałem - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku, wskazując w podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.),

- nadesłania oryginału lub odpisu pełnomocnictwa dla Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w A do reprezentowania Prezydenta Miasta A w postępowaniu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a.,

- uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł w kasie Sądu lub na wskazany rachunek Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a. oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

Wezwanie zostało doręczone prawidłowo w dniu 28 września 2018 r.

Wnioskodawca wskazanych braków nie uzupełnił.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Nieuiszczenie należnej opłaty od pisma obliguje sąd do skierowania do podmiotu składającego podanie wezwania do wpłacenia opłaty sądowej w wyznaczonym terminie, przy czym wpis stały od wniosku o wszczęcie postępowania, bez względu na przedmiot sprawy, wynosi 100 zł (§ 4 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość niewątpliwie jest wnioskiem, o którym mowa we wskazanym przepisie, a zatem wezwanie do uiszczenia opłaty w wysokości 100 złotych było prawidłowe.

Stosownie do treści art. 220 § 3 powołanej ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W myśl art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Takim wnioskiem jest wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość.

Z tych względów nieuiszczenie należnego wpisu - mimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu - skutkuje odrzuceniem wniosku.

Ponadto stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 w związku z powołanym wyżej art. 64 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę/wniosek w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych pisma w wyznaczonym terminie.

Trzeba mieć na uwadze, że uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, stwierdzono, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze/wnioskowi prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów pisma przez sąd. Wskazana uchwała w swojej sentencji zawiera wykładnię art. 49 § 1 i art. 47 § 1 p.p.s.a., która znajduje zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie, w myśl której nieprzedłożenie wymaganych przez art. 47 § 1 p.p.s.a. odpisów wniesionego pisma jest brakiem istotnym, tj. takim, który uniemożliwia nadanie danemu pismu dalszego prawidłowego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., II FZ 1988/14).

Dalej, odnosząc się do niezłożenia, mimo prawidłowego wcześniejszego wezwania Sądu kasacyjnego, oryginału lub odpisu pełnomocnictwa dla Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w A do reprezentowania Prezydenta Miasta A w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie ulega wątpliwości, że zgodnie z przepisem art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 z późn. zm.) wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Cytowany przepis nie przyznaje jednak uprawnienia dyrektorowi ośrodka pomocy społecznej do samodzielnego wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego/sporu o właściwość (tak też NSA postanowieniu z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt II GW 43/17). Organem uprawnionym do wystąpienia z takim wnioskiem jest, co wynika z treści art. 4 p.p.s.a., wójt, burmistrz, prezydent miasta jako organ jednostki samorządu terytorialnego. Z powyższego płynie wniosek, że brakiem formalnym wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego/sporu o właściwość jest również brak pełnomocnictwa udzielonego dyrektorowi ośrodka pomocy społecznej przez wójta, burmistrza czy też prezydenta miasta (por. postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OW 29/11; dostępne w CBOSA).

Wobec powyższych rozważań nie budzi wątpliwości, że złożony wniosek podlegał odrzuceniu. Mimo prawidłowego wezwania i pouczenia wniosek nie został bowiem opłacony i nie uzupełniono jego braków formalnych.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.