II GSK 985/20, Choroba pracownika a dotrzymanie terminu do złożenia wniosku o przedłużenie. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3106681

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2020 r. II GSK 985/20 Choroba pracownika a dotrzymanie terminu do złożenia wniosku o przedłużenie.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Cezary Pryca.

Sędziowie: NSA Andrzej Kuba (spr.), del. WSA Grzegorz Wałejko.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S., M. S., Ł. S., T. S., M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 950/20 w sprawie ze skargi T. S., M. S., Ł. S., T. S., M. S. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) stycznia 2020 r., nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 950/20 oddalił skargę T. S., M. S., Ł. S., T. S., M. S. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia (...) stycznia 2001 r. Urząd Patentowy dokonał rejestracji znaku towarowego "scorpion" zgłoszonego dnia (...) marca 1998 r. i wpisał do rejestru znaków towarowych pod numerem (...). Na skutek wniosku o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy z dnia (...) marca 2008 r. (data wpływu), Urząd Patentowy przedłużył prawo ochronne na następny okres dziesięcioletni, tj. do dnia (...) marca 2018 r.

Wnioskiem z dnia (...) października 2018 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) T. S. wystąpił o przywrócenie terminu przedłużenia ochrony znaku towarowego. We wniosku wskazał, że późną jesienią 2017 r. w wyniku wichury została zerwana część dachu w siedzibie firmy i zalaniu uległy pomieszczenia biurowe, w związku z czym dokumenty zostały przeniesione na parter budynku, natomiast te, które uległy zniszczeniu, były odtwarzane następnie na podstawie archiwum. Wnioskodawca stwierdził, że na skutek całej sytuacji przejrzystość prowadzonych zapisków związanych z terminowością i odtworzeniem innych spraw napotkała na ogromne przeszkody. Ponadto podniesiono, że osoba mająca nadzór nad wszystkimi umowami, które wymagają z roku na rok przedłużenia, przebywa od lutego 2018 r. do dnia sporządzenia wniosku na zwolnieniu lekarskim, a kwestie przekazania od tej osoby informacji co do terminu opłaty za znak towarowy nie zostały dopełnione. Osoba ta przebywała w tym czasie w szpitalu ze względu na zagrożenie ciąży i tym samym przeoczony został termin przedłużenia ochrony na znak towarowy. Wraz z wnioskiem uiszczona została opłata za przedłużenie ochrony.

Urząd Patentowy postanowieniem z dnia (...) maja 2019 r. odmówił stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy.

W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, UP utrzymał w mocy wydane postanowienie. W uzasadnieniu podkreślił, że w kontekście wykazywania okoliczności o charakterze nadzwyczajnym, nie można za takie uznać pobytu pracownika w szpitalu, nawet w wyniku nagłego zachorowania czy stanu wymagającego hospitalizacji. Za takie zdarzenie stanowiące okoliczność nadzwyczajną Urząd uznał natomiast wichurę i zerwanie dachu firmy późną jesienią 2017 r., ale nie zakwalifikował tego jako okoliczność stanowiącą przeszkodę w złożeniu wniosku i dokonaniu opłat ze względu na brak związku przyczynowo-skutkowego między tymi zdarzeniami, które dzieli niemalże roczny okres czasu, jak również w kontekście rozwiniętej przez wnioskodawców argumentacji dotyczącej bezpośrednich przyczyn niedochowania terminu, tj. nieprzekazania odpowiednich informacji przez nieobecnego w pracy pracownika. Zdaniem organu, nieobecność pracownika w pracy z powodu pobytu w szpitalu, nawet związanym z nagłym zachorowaniem, nie można uznać za zdarzenie zewnętrzne, nadzwyczajne i powodujące przeszkody niemożliwe do przezwyciężenia, ponieważ to na osobach kierujących firmą i zlecających obowiązki pracownikom ciąży obowiązek zapewnienia zastępstwa w pracy i przejęcia obowiązków przez inną osobę. Tym bardziej, że, jak wynika z treści wniosku, uprawnieni czuwali nad kwestią przedłużenia prawa, gdyż czekali na decyzję o zmianie wpisu w rejestrze, aby przedłużyć ochronę po zmianie uprawnionych. W ocenie organu, w przypadku nagłego zachorowania pracownika, powinni dalsze prowadzenie sprawy powierzyć innej osobie lub złożyć wniosek i dokonać opłaty osobiście.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił. Sąd stwierdził, że w analizowanej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ orzekający wskazanych zasad ogólnych k.p.a., ani też przepisów regulujących postępowanie dowodowe w sprawie. Urząd Patentowy w sposób nie budzący zastrzeżeń zgromadził i przeanalizował materiał dowodowy w tej sprawie i właściwie go ocenił, nie naruszając przy tym żadnej z zasad ogólnych k.p.a., ani też norm wynikających z treści art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a.

Także zarzuty naruszenia przez organ prawa materialnego tj. art. 243 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 776 z późn. zm., dalej "p.w.p.") jest nietrafny.

Nie jest sporne w sprawie, że skarżący uchybili terminowi przewidzianemu w art. 153 ust. 3 oraz w art. 224 ust. 4 p.w.p. (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego). Wniosek wraz z opłatami za ochronę został złożony w dniu (...) października 2018 r. Terminy określone w art. 153 ust. 5 p.w.p. oraz w art. 224 ust. 4 p.w.p. upłynęły (...) września 2018 r.

Organ prawidłowo ustalił, że wskazane przez skarżącego przyczyny uchybienia terminu z art. 153 ust. 5 p.w.p. zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego, nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności powodujących - w myśl art. 243 ust. 6 p.w.p. - odpowiednie zastosowanie w sprawie przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej.

Zdaniem WSA, słusznie przyjął organ w sprawie, że choroba pracownika, z powodu której strona nie złożyła wniosku o przedłużeniu ochrony znaku towarowego, nie jest okolicznością nadzwyczajną, usprawiedliwiającą niedochowanie ustawowych terminów.

Podobne stanowisko Sąd przyjął co do wichury, jaka miała miejsce jesienią 2017 r. w bliżej nieokreślonym czasie, na która powołuje się strona. W ocenie Sądu, wichura jest zjawiskiem nagłym, trudnym do przewidzenia, ale nie może być oceniana z pominięciem innych okoliczności faktycznych sprawy, nawet jeżeli spowodowało znaczne straty materialne w majątku skarżących. Trudno bowiem nie zauważyć, iż wichura ta miała miejsce prawie rok przed upływem terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego i nie pozostawała w związku przyczynowo - skutkowym z niedotrzymaniem terminu na złożenie wniosku o przedłużenie prawa ochronnego do znaku towarowego. Ponadto z przedstawionej przez skarżących argumentacji wynika, iż niedochowanie terminu na złożenie spornego wniosku wynikało, z niepodjęcia przez skarżących (pięcioro współuprawnionych) odpowiednich środków w ramach prowadzonej działalności. Wyremontowanie zniszczonych budynków, czy też wyręczenie chorego pracownika (tym bardziej członka rodziny) w przypadku pięciorga współuprawnionych, w złożeniu wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego, nie były to przeszkody nie do przezwyciężenia, przed którymi nie można się było obronić. Sąd podkreślił również, że jak wynika ze stanu faktycznego opisanego przez skarżących, osoba, do której obowiązków należało złożenie wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego, wniosła o zmianę wpisu podmiotu uprawnionego do rejestru znaków towarowych i w oczekiwaniu na jego rozpatrzenie wstrzymywała się ze złożeniem wniosku o przedłużenie prawa oraz wniesieniem opłat za ochronę, czego ostatecznie nie zrobiła, z powodu potrzeby hospitalizacji i nieprzekazaniem odpowiedniej informacji innym osobom prowadzącym firmę. Zatem, jeżeli osoba odpowiedzialna za przedłużenie ochrony znaku towarowego "scorpion" była świadoma konieczności złożenia wniosku i wniesienia stosownej opłaty w terminie i wstrzymywała się ze zrobieniem tego z powodów, które oceniała jako przeszkodę natury proceduralnej (brak rozpatrzenia wniosku o wpis zmiany podmiotu uprawnionego w rejestrze), bezcelowym było przeprowadzanie przez Urząd Patentowy postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy w tym czasie trwały nadal prace remontowe w siedzibie firmy związane z trwającym od roku procesem usuwania skutków wichury. Skoro pracownica posiadała stosowne informacje dotyczące przedłużenia prawa ochronnego do znaku towarowego, to przeszkoda w postaci niedostępnych, nieodtworzonych po ich zalaniu dokumentów dotyczących przedłużanego prawa ochronnego nie istniała. Nawet jeżeli takie prace remontowe czy malarskie nadal trwały, to nie miały żadnego wpływu na działania pracownika odpowiedzialnego za przedłużenie ochrony znaku towarowego "scorpion".

W ocenie Sądu, z tych również względów, organ zasadnie nie dał wiary skarżącym, którzy wskazywali, iż usuwanie skutków wichury związane było z odtwarzaniem zalanej dokumentacji, również tej dotyczącej prawa ochronnego "scorpion", sugerując problemy z ustaleniem terminu do złożenia wniosku o przedłużenie prawa. Taka przeszkoda nie zaistniała w świetle przedstawionych przez skarżących okoliczności. Po pierwsze, trafnie wskazał organ, że termin ten można sprawdzić w rejestrach prowadzonych przez Urząd oraz bazach on-Iine. Po drugie pracownica prowadząca sprawę była świadoma terminu do złożenia wniosku oraz wniesienia stosownych opłat za ochronę znaku towarowego (...). Skarżący nie wskazali natomiast na konkretną przeszkodę spowodowaną wichurą, która miałaby uniemożliwić złożenia wniosku i wniesienia opłaty w ustawowym terminie.

Sąd uznał więc, że Urząd Patentowy dokonał właściwej interpretacji, a w konsekwencji - subsumpcji - przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucając mu, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez ich nie zastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie pomimo, że postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) stycznia 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) maja 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego "scorpion" (...) zostało wydane z naruszeniem przepisów zarówno prawa materialnego jak i proceduralnego,

2) art. 243 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 776) (zwana dalej jako "p.w.p.") poprzez oddalenie skargi na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) stycznia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) maja 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego "scorpion" (...) w sytuacji, gdy wystąpiły wszystkie przesłanki uznające, iż w przypadku Skarżących doszło do powstania okoliczności nadzwyczajnych uniemożliwiających dochowanie terminu do złożenia wniosku o przedłużenie prawa ochronnego oraz stosownych opłat za ochronę znaku towarowego "scorpion" (...), a zatem okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego "scorpion" (...),

3) art. 243 ust. 6 p.w.p poprzez błędną jego interpretacje i uznanie, iż pojęcie nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 243 ust. 6 p.w.p., jest ograniczone tylko do zdarzeń mających postać siły wyższej, w sytuacji gdy z literalnego brzmienia przepisu wynika, iż dotyczy on większego zakresu nagłych zdarzeń, niewystępujących zwykle w obrocie, którym nie można było zapobiec, obiektywnie uniemożliwiające stronie dokonanie czynności urzędowych w termie przez co należy także uznać przebywanie na zwolnieniu lekarskim i w szpitalu osoby zajmującej się sprawami dot. ochrony znaku towarowego, w tym sytuacje zagrożenia ciąży i poronienia co wystąpiło we wrześniu 2018 r. i miało duże znaczenie biznesowe i rodzinne dla Skarżących,

4) art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z dnia 20 grudnia 2019 r., Dz.U, z 2020 r. poz. 256) (zwana dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 252 oraz art. 243 ust. 6 p.w.p. poprzez oddalenie skargi na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) stycznia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) maja 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego "scorpion" (...) w sytuacji, gdy Urząd Patentowy nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie przeanalizował materiału dowodowego w zakresie przebiegu i zakończenia napraw spowodowanych postaniem siły wyższej późną jesienią 2017 r. w postaci wichury, która spowodowała, że zerwana została część dachu w siedzibie przedsiębiorstwa skarżących, w wyniku tego zalaniu uległy pomieszczenia biurowe, archiwum, a naprawa skutków siły wyższej była przeprowadzana do końca 2018 r.,

5) art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 oraz art. 243 ust. 6 p.w.p. poprzez oddalenie skargi na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) stycznia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) maja 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego "scorpion" (...), w sytuacji bowiem rozpoznania niniejszej sprawy jeżeli Urząd Patentowy RP powziął niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, w szczególności co do faktu zakończenia naprawy skutków siły wyższej była przeprowadzana do końca 2018 r., powinien te wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść skarżących,

6) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 252 oraz art. 243 ust. 6 p.w.p. poprzez oddalenie skargi na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) stycznia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) maja 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego "scorpion" (...) w sytuacji, gdy Urząd Patentowy działał bez podstawy prawnej w zakresie odstąpienia od wezwania skarżących o dowody na zaistnienie okoliczności nadzwyczajnych, tj. wichury i jej następstw związanych z zerwaniem dachu jako że okoliczności na które wskazywali Skarżący o charakterze nadzwyczajnym, które stanowiły przeszkodę nie do przezwyciężenia we wniesieniu wniosku o przedłużenie ochrony oraz opłat z tego tytułu w terminach zakreślonych przepisami prawa.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o rozpoznanie skargi zgodnie z art. 188 p.p.s.a., a także o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty w niej zawarte nie są usprawiedliwione. Zasadniczy zarzut naruszenia przepisu art. 243 ust. 6 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie za nadzwyczajne okoliczności tylko zdarzeń mających postać siły wyższej jest całkowicie nietrafny i gołosłowny, gdyż Sąd I Instancji nie dokonał tego rodzaju wykładni, przyczyną niezastosowania tego przepisu było ustalenie stanu faktycznego, który nie wypełnił przesłanek z art. 243 ust. 6 p.w.p.

Przede wszystkim organ stwierdzając, że nie zaistniały nadzwyczajne okoliczności z art. 243 ust. 6 p.w.p. przyjął wyjaśnienia wnioskodawcy dotyczące przyczyn uchybienia terminu w złożeniu wniosku o przedłużenie okresu ochronnego na przedmiotowy znak towarowy jako podstawę ustalenia stanu faktycznego.

Ustalenia Urzędu Patentowego co do stanu faktycznego, a konkretnie wystąpienia wskazanych przez skarżących jako nadzwyczajne okoliczności zawieszające bieg terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego "scorpion" nie były kwestionowane, a jedynie ocena organu tych okoliczności jako nadzwyczajne, o których mowa w przepisie art. 243 ust. 6 p.w.p. różniła się od prezentowanej przez skarżących.

W tym miejscu należy przypomnieć, co to były za okoliczności, na które powołują się skarżący, a mianowicie choroba pracownika, z powodu którego skarżący nie złożyli wniosku o przedłużenie, czy też wichura, która miała miejsce w 2017 r., która spowodowała zniszczenie budynku stanowiącego biuro spółki wraz ze znajdującą się w nim dokumentacją dotyczącą przedmiotowego znaku towarowego. Powyższe okoliczności zostały ocenione przez organ w aspekcie zastosowania przepisu art. 243 ust. 6 p.w.p. w sposób logiczny i przekonywujący, zgodnie z brzmieniem i znaczeniem sformułowania nadzwyczajne okoliczności oraz sensem tego przepisu. Niewątpliwie nawet długotrwała choroba jednego pracownika, który prowadził sprawy biurowe nie mogła stanąć na przeszkodzie w dotrzymaniu terminu do złożenia wniosku o przedłużenie. Tym bardziej bez wpływu na uchybienie terminu pozostawały skutki wichury, która się zdarzyła kilka miesięcy przed upływem przedmiotowego terminu.

Sąd I Instancji w sposób wyczerpujący ustosunkował się do zarzutów skarżących w zakresie oceny wskazanych przez nich nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przeszkodę w dochowaniu terminu złożenia wniosku, z którą to oceną należy się w pełni zgodzić i ją potwierdzić. Nie zachodzi potrzeba powtarzania szczegółowych ustaleń okoliczności towarzyszących chorobie odpowiedzialnego pracownika i jego stanu świadomości co do terminu złożenia wniosku, jak również okoliczności odtwarzania dokumentacji biurowej po skutkach wichury w 2017 r. Mając ustalony niewątpliwy powyżej opisany stan faktyczny organ, a następnie Sąd I instancji prawidłowo dokonali subsumpcji tych okoliczności do dyspozycji przepisu art. 243 ust. 6 p.w.p. i wynik okazał się negatywny.

Wbrew procesowym zarzutom skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie naruszył przepisów art..6 7, 77 § 1 i 81a § 1 k.p.a., gdyż po pierwsze - te przepisy stosował organ a nie Sad, a po drugie - to brak było podstaw do przypisania organowi tych naruszeń. Podkreślenia wymaga, że Urząd Patentowy w sposób wystarczający zebrał materiał dowodowy w tej sprawie i go należycie ocenił, tym bardziej, że zasadnicze okoliczności podane przez skarżących nie były kwestionowane. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd przeanalizował szczegółowo wszystkie okoliczności, które świadczyły o przyczynach uchybienia terminu i nie stwierdził istotnych braków w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym organu.

Zarzuty skarżących w tym zakresie sprowadzają się do niedozwolonej polemiki z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi, albo na wskazywaniu drugorzędnych, nieistotnych okoliczności, które nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wnioskodawcy w tak licznej grupie mieli możliwości zorganizowania swojej działalności, że mimo choroby jednej z pracownic, która zresztą w okresie zwolnienia lekarskiego podejmowała czynności związane ze swoją pracą i mogła zapewnić dotrzymanie terminu w złożeniu wniosku, a przynajmniej sprawdzenia, kiedy ten termin upływa i przekazania tego zadania innej osobie odpowiedzialnej. Niewątpliwie to skarżący przy dołożenie należytej staranności tak powinni zorganizować zastępstwo w pracy, aby nie dopuścić do uchybienia terminu w dokonaniu konkretnych czynności. Natomiast nawet tak poważne skutki wichury nie mogły przez okres wielu miesięcy uniemożliwiać sprawdzenie, czy nie upływają terminy do dokonania czynności prawnych w określonych sprawach.

Dlatego nie można było uznać obu opisanych wyżej sytuacji jako nadzwyczajne okoliczności uzasadniające uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przedłużenie ochrony. Zdaniem również Naczelnego Sądu Administracyjnego, można było w zaistniałym stanie faktycznym uniknąć konsekwencji uchybienia terminowi do dokonania przedmiotowej czynności. Strona skarżąca wykazując się należytą dbałością o swoje interesy powinna przedsięwziąć wszystkie dostępne środki, aby ewentualnie sprawdzić w Urzędzie Patentowym terminy czynności, których powinna dokonać w perspektywie najbliższych miesięcy i zapewnić ciągłość pracy kancelarii, tym bardziej, że w tym okresie kontaktowała się z UP w innych sprawach.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 243 ust. 6 p.w.p. odsyłając do procedury zawieszenia przedawnienia odnosi się również do przesłaneksiły wyższej, co nie oznacza, że utożsamia nadzwyczajne okoliczności wyłącznie z siłą wyższą. Sąd I Instancji przede wszystkim nie stwierdził, że obie opisane wyżej klauzule generalne tj. nadzwyczajne okoliczności i siła wyższa są tożsame. Dokonując wykładni pojęcia nadzwyczajnych okoliczności należy jedynie posiłkować się klauzulą siły wyższej, która niewątpliwie ma węższy zakres niż nadzwyczajne okoliczności. W nadzwyczajnych okolicznościach w pojęciu art. 243 ust. 6 p.w.p. mieści się pojęcie siły wyższej. Taka wykładnia przepisu art. 243 ust. 6 p.w.p. jest zgodna z treścią tego przepisu. Niewątpliwie okoliczności wskazanych przez skarżących nie można było zakwalifikować do siły wyższej, ale także nie było żadnych podstaw do uznania ich za nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu omawianego przepisu art. 243 ust. 6 p.w.p. z przyczyn przytoczonych wyżej.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jak pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.