Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2777918

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 28 listopada 2019 r.
II GSK 940/19
Wysokość wymierzonej kary.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz.

Sędziowie: NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.), del. WSA Marek Sachajko.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1085/18 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli

1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2) zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych na rzecz Spółki A 3100 zł (trzy tysiące sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1085/18 oddalił skargę Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z (...) kwietnia 2018 r., nr (...), w przedmiocie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Powiatowy Inspektor Sanitarny w Rzeszowie powiadomił Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Rzeszowie (WIJHARS) o nieprawidłowym oznakowaniu konserw "(...)", wyprodukowanych przez Spółkę B. Ujawniono, że wprowadzana do obrotu konserwy mają starte pierwotnie umieszczone na wieczku opakowań oznaczenia daty minimalnej trwałości oraz numer partii produkcyjnych naniesione farbą drukarską i zastąpione okrągłą etykietą o treści: "(...)". Podczas przeprowadzonych w lutym 2014 r. przez inspektorów WIJHARS czynności kontrolnych w Spółce A, (...) w zakresie jakości handlowej przetworów mięsnych stwierdzono w magazynie przeterminowane konserwy mięsne.

Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych wydał (.,..) listopada 2017 r. decyzję o nałożeniu na Spółkę A, na podstawie art. 40a ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1604 z późn. zm., zwanej dalej: ustawą o jakości) w związku z art. 40a ust. 1 pkt 2 i art. 21 ustawy o jakości oraz art. 104 k.p.a., kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za utrudnianie organowi pierwszej instancji przeprowadzenia kontroli. W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu rozpoczęcia kontroli tj. (...) lutego 2014 r. podjęto próbę oględzin magazynu wyrobów gotowych, w którym znajdowały się konserwy. Pełnomocnik spółki K.J. wyjaśnił, że nie jest to możliwe, gdyż magazyn jest zamknięty, a klucze są w posiadaniu magazyniera, który jest nieobecny ponieważ korzysta ze zwolnienia lekarskiego. Pełnomocnik oświadczył, że udostępni magazyn w celu przeprowadzenia oględzin (...) lutego 2014 r. Tego dnia K.J. przekazał kontrolującym informację dotyczącą stanu ilościowego konserw, podkreślając, że znajdują się one w magazynie innego podmiotu gospodarczego, w stosunku do którego organ nie posiada uprawnień do przeprowadzenia kontroli. Organ pierwszej instancji uznał, że strona miała obowiązek udostępnić do kontroli konserwy będące w jej posiadaniu, w tym umożliwić kontrolującym ustalenie ich ilości i dokonanie kontroli oznakowania co wynika z art. 23 ust. 2 ustawy o jakości. Działania podjęte przez stronę skutecznie uniemożliwiły dokonanie ustalenia faktycznej ilości konserw będących na stanie magazynu oraz ich zabezpieczenia przed wprowadzeniem do obrotu.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (GIJHARS), orzekając w sprawie na skutek odwołania wniesionego przez spółkę wydał (...) kwietnia 2018 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że produkowane przez spółkę konserwy mięsne są środkami spożywczymi, które na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości, w zakresie jakości handlowej podlegają kontroli jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych, a więc inspektorzy WIJHARS w Rzeszowie byli właściwi rzeczowo do przeprowadzenia kontroli w spółce będącej producentem przetworów mięsnych. Wbrew twierdzeniom spółki K.J. był jej pełnomocnikiem, o czym świadczy złożone do akt sprawy pisemne upoważnienie do reprezentowania Spółki A. podczas kontroli przeprowadzonej przez WIJHARS w Rzeszowie. Według GIJHARS, pomimo podejmowanych prób przeprowadzenia kontroli w zakresie jakości handlowej konserw mięsnych będących w obrocie i znajdujących się na stanie magazynowym kontrolowanego przedsiębiorcy, przedsiębiorca ten utrudniał czynności kontrolne poprzez:

1) utrudnianie dostępu do pomieszczeń magazynowych, w których składowane były przeterminowane konserwy,

2) utrudnianie sprawdzenia opakowania, oznakowania, prezentacji artykułu rolno-spożywczego oraz warunków jego przechowywania,

3) utrudnianie dokonania pełnych oględzin konserw i sporządzenia dokumentacji dotyczącej ich jakości handlowej oraz zabezpieczenia ich przed wprowadzeniem do obrotu,

4) udzielanie nieprawdziwych informacji o prowadzeniu kontroli przez inne organy kontrolne, a także składanie sprzecznych ze sobą oraz ze stanem faktycznym wyjaśnień.

W wyniku opisanych działań cel kontroli nie został osiągnięty. Całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że przedsiębiorca działał z zamiarem utrudnienia kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny opisanym we wstępie wyrokiem z 17 października 2018 r. oddalił skargę Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z (...) kwietnia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli.

W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał ustalenia faktyczne, poczynione przez organ, za prawidłowe. Sąd, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym sporządzony przez samą spółkę dokument "Inwentaryzacja konserw na magazynie - stan konserw na magazynie na dzień (...) listopada 2013 r. ", a także protokół z ustnych wyjaśnień K.J. z (...) lutego 2014 r., oraz pismo spółki z (...) lutego 2014 r., stanął na stanowisku, zgodnie z którym w toku kontroli prawidłowo ustalono, że przedsiębiorca posiada w magazynie będącym w jego dyspozycji konserwy, których data minimalnej trwałości minęła. Z oferty handlowej spółki, znajdującej się (...) lutego 2014 r. na jej stronie internetowej, Sąd wywnioskował, podzielając ustalenia organu, że spółka oferowała konserwy do sprzedaży. Sąd zauważył ponadto, że inspektorzy w obecności osoby upoważnionej, tj. K.J., dokonali wstępnych oględzin przedstawionych do kontroli konserw będących własnością spółki oraz znajdujących się w magazynie będącym w jej dyspozycji. Mając na uwadze dokumenty dołączone do sprawy, Sąd podzielił stanowisko organu, że konserwy mięsne są własnością kontrolowanej spółki.

Ponadto, Sąd podniósł, że zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o jakości, obrót to czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE.L z 2002 r. Nr 31, str. 1 z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzeniem nr 178/2002/WE), w świetle którego "wprowadzanie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucja i inne formy dysponowania. Na tej podstawie Sąd podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym konserwy były przechowywane na stanie magazynowym skarżącej z zamiarem sprzedaży, a to odpowiadało wspomnianej definicji wprowadzenia do obrotu. Ponadto, Sąd przychylił się do poglądu wyrażanego przez organ, w świetle którego w przypadku wszczęcia urzędowej kontroli uzasadnione jest zastosowanie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L z 2004 r. Nr 165, str. 1 z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzeniem nr 882/2004/WE), zgodnie z którym kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia.

Spółka A zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenia od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zrzekła się rozprawy.

Wyrokowi Sądu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła:

- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu niniejszego artykułu i błędne przyjęcie, że postępowanie skarżącego w czasie kontroli przeprowadzanej przez organ realizowało ustawowe przesłanki "utrudniania kontroli", uzasadniające nałożenie kary pieniężnej;

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie przez WSA w Warszawie obowiązku kontroli zaskarżonej odwołaniem decyzji organu, jak też poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów:

1) odnoszących się do niewłaściwości rzeczowej i miejscowej organów przeprowadzających kontrolę i rozstrzygających w pierwszej i drugiej instancji postępowania administracyjnego, jak też w zakresie zarzutu uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji;

2) odnoszących się do braku mocy dowodowej zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów w postaci protokołu kontroli, notatki służbowej, na których treści błędnie oparł ustalenia faktyczne sprawy i rozstrzygnięcia sprawy i rozstrzygnięcie Sąd w ślad za organem;

3) odnoszących się do braku umocowania K.J. w dacie przeprowadzonej kontroli do składania wyjaśnień w imieniu skarżącego;

4) odnoszących się do własności kontrolowanych konserw oraz własności i możliwości dysponowania przez skarżącego pomieszczeniami, w których w czasie kontroli przechowywane były konserwy;

5) odnoszących się do zasadności nałożenia i zasadności wysokości kary pieniężnej nałożonej na skarżącego przez organ, jak też zarzutów w zakresie zasadności realizacji w okolicznościach sprawy przesłanek wskazanych przez ustawodawcę w treści art. 40aust. 1 pkt 2 ustawy o jakości pomimo, że podnoszone przez skarżącego zarzuty znajdują oparcie w stanie faktycznym sprawy, błędnie ocenionym przez organy, a co za tym idzie skutkującym niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, z pominięciem mających istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że "przedsiębiorca posiada w magazynie będącym w jego dyspozycji konserwy, których data minimalnej trwałości minęła" (k. 6 uzasadnienia), "opisane w decyzjach konserwy były przechowywane na stanie magazynowym skarżącej z zamiarem sprzedaży" (k. 7 uzasadnienia);

3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:

1) sporządzenie przez WSA w Warszawie uzasadnienia wyroku, które nie wyjaśnia w sposób wystarczający motywów rozstrzygnięcia i sprowadza się do powtórzenia i powoływania się przez Sąd na argumentację organu wskazanych w pisemnym uzasadnieniu skarżonej decyzji i w toku sprawy - co nie pozwala na weryfikację toku rozumowania Sądu;

2) ograniczenie się przez WSA w Warszawie w odniesieniu się do zarzutów skarżących do enumeratywnego wyliczenia okoliczności, jakie zdaniem organu doprowadziły do realizacji przesłanki "utrudniania" przez skarżącego kontroli - bez samodzielnego wyjaśnienia motywów leżących u podstaw aprobaty Sądu dla oceny realizacji wyżej wymienionych przesłanek w okolicznościach sprawy i oceny prawidłowości zastosowania art. 40a ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości w okolicznościach niniejszej sprawy;

4. naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi złożonej przez skarżącego, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako że w ocenie skarżącego uchybienia popełnione przez organ w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego i poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych uzasadniały uwzględnienie skargi i wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem. Organ wniósł również o rozpoznanie sprawy poza rozprawą.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawa prawna rozstrzygnięcia obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i ich zastosowania. Powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez stronę postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że:

- ma ono dać rękojmię, iż sąd dołoży należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia,

- ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sad niższej instancji, są trafne,

- ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne, Zarys wykładu, Warszawa 2003, s. 282).

Podkreślenia wymaga, że jeżeli w uzasadnieniu wyroku wojewódzki sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji, nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje: kontrolę rekonstrukcji norm proceduralnych stanowiących podstawę oceny realizacji przez organ administracji prawnych wymogów ustalania faktów; kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ; przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, Nr 5 - 6, s. 267).

Jeżeli strona skarżąca dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem argumentacji, to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego i prawnego. Zaniechanie jej przeprowadzenia stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyrok NSA z 15 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1832/09; wyrok NSA z 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., mającym wpływ na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, będzie takie uzasadnienie, w którym ocena o zgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez (gruntownego) odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09).

Odnosząc powyższe rozważania do stanu rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w szczególności w zakresie dotyczącym podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, uzasadnia twierdzenie o występowaniu w nim powyżej przedstawionych wadliwości. Wyrażają się one, najogólniej rzecz ujmując, w zaniechaniu przez Sąd dokonania własnej oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Część analityczna uzasadnienia zaskarżonego wyroku w istocie sprowadza się do powtórzenia przez WSA argumentacji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przedstawionej w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę, co nie może być traktowane jako wynik prawidłowo przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej.

W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać, że Sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie spełniające warunki określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. W istocie bowiem Sąd nie przedstawił toku rozumowania, który doprowadził do przyjęcia, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Sąd pierwszej instancji pominął niektóre zarzuty i argumenty podnoszone przez skarżącą. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W orzecznictwie przyjmuje się, że sąd administracyjny ma obowiązek zajęcia się sprawą, co najmniej w zakresie, w jakim domaga się strona skarżąca, formułując konkretne zarzuty skargi. Brak związania sądu pierwszej instancji zarzutami i wnioskami skargi nie może być rozumiany jako prawo sądu do pominięcia kwestii podnoszonych przez stronę lub wybiórczego potraktowania zarzutów przez rozpoznanie tylko niektórych z nich przy jednoczesnym pominięciu pozostałych. Powinnością sądu, niezależnie od przyjętego kierunku rozstrzygnięcia, jest rozważenie wszystkich zarzutów strony i dokonanie oceny ich zasadności na gruncie danej sprawy (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 291/07).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podniosła w skardze konkretne zarzuty, lecz Sąd pierwszej instancji rozpoznał tylko niektóre z nich. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać za wystarczające odniesienie się przez WSA do zarzutu skargi, gdy wypowiedź w danej kwestii ogranicza się do powtórzenia stanowiska organu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy całkowitym pominięciu argumentacji spółki zawartej w skardze.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył zarzuty skargi, z których wynika, że strona kwestionowała ustalenia faktyczne dokonane przez organ i związane z tym konsekwencje prawne, utrzymując, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające nałożenie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli. Analiza uzasadnienia skargi prowadzi do wniosku, że w opinii skarżącej stan faktyczny sprawy został ustalony nieprawidłowo, w szczególności odnosi się to do kwestii właściwości rzeczowej organu przeprowadzającego kontrolę, własności konserw mięsnych, a co za tym idzie możliwości udostępnienia ich do kontroli przez skarżącą, umocowania K.J. do działania w charakterze pełnomocnika skarżącej, zaistnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej i jej wysokości. Sąd pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów dotyczących właściwości organów przeprowadzających kontrolę oraz orzekających w sprawie, umocowania K.J. do działania w imieniu spółki, własności kontrolowanych konserw mięsnych oraz mocy dowodowej zebranych w sprawie dokumentów. W tym zakresie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się o tyle zasadny, że Sąd pierwszej instancji ocenę legalności zaskarżonej decyzji w omawianych kwestiach ograniczył do prostej akceptacji stanowiska organu. Tymczasem w sytuacji, gdy, jak w rozpoznawanej sprawie między stroną skarżącą a organem istnieje spór, a każda ze stron postępowania sądowoadministracyjnego przedstawia swoje stanowisko wspierając je konkretnymi argumentami, Sąd pierwszej instancji miał obowiązek wyjaśnić w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn uznał za przekonujące stanowisko jednej strony, a także dlaczego argumenty drugiej nie zostały uwzględnione.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA nie podjął własnych rozważań dotyczących zaistnienia przesłanek wymierzenia kary pieniężnej za utrudnianie kontroli w aspekcie konkretnych działań skarżącej, które stanowiły "utrudnianie" przeprowadzenia kontroli, ograniczając się do powtórzenia ogólnych wniosków organu bez wskazania przykładów konkretnych zachowań. Pominięcie w motywach zaskarżonego wyroku kwestii podniesionych w skardze, a odnoszących się do zaistnienia podstaw wydania decyzji wymierzającej karę pieniężną uzasadnia stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził pełnej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Kolejna kwestia, która została pominięta przez WSA, dotyczy wysokości wymierzonej kary pieniężnej. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji, pomimo podniesienia w skardze zarzutu dotyczącego tej kwestii, nie skontrolował zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości. W myśl powołanego przepisu ustalając wysokość kary pieniężnej, właściwy organ uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych. Mając na uwadze, że kara za utrudnianie organowi inspekcji przeprowadzenia kontroli wymierzana jest w wysokości do piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia za rok poprzedzający nałożenie kary, ocena legalności decyzji o nałożeniu kary w aspekcie jej wysokości stanowi konieczny element kontroli sądowej tej decyzji. Obowiązkiem WSA było więc przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyniku tej oceny, co jednak nie miało miejsca.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 jest na tyle istotne, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie będzie zobowiązany do przeprowadzenia pełnej kontroli zaskarżonej decyzji, co dotychczas nie miało miejsca oraz sporządzenia uzasadnienia przyszłego orzeczenia, spełniającego warunki określone w art. 141 § 4 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.