Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 746255

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 września 2010 r.
II GSK 826/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Edward Kierejczyk.

Sędziowie: del., WSA Maria Jagielska, NSA Andrzej Kuba (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 637/09 w sprawie ze skargi B. P. i U. "G." Sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (..) lutego 2009 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 637/09 uwzględnił skargę Biura Podróży i Usług

"G." Spółki z o.o. z siedzibą z P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 lutego 2009 r. o numerze (...) dotyczącą kary pieniężnej i uchylił zaskarżoną decyzję organu oraz poprzedzającą ją decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 października 2008 r.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 8 lipca 2008 r. na drodze krajowej nr 4 w K. skontrolowano pojazd marki Mercedes o numerze rejestracyjnym (...) kierowany przez K. W. i J. B. Stwierdzono, że pojazdem wykonywano przewóz drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kontrola została udokumentowana protokołem nr (...) z dnia 8 lipca 2008 r. W związku z tym M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 2 października 2008 r. orzekł na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz l.p. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 874) o nałożeniu na kontrolowany podmiot kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania strony utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zważył, że w stanie faktycznym sprawy zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zdaniem organu z ustaleń kontrolnych wynika, że w momencie kontroli kierowca okazał odcinek kontrolny karty opłaty za przejazd po drogach krajowych seria i nr (...) ważny od 1 kwietnia 2008 r.. Oględziny pojazdu wykazały jednak brak naklejonej winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu.

Zdaniem organu II instancji stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661).

W myśl § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1089 ze zm.), uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "Jednostką".

Karta opłaty składa się z dwóch części:

1)

winiety samoprzylepnej, zwanej dalej "winietą", umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu;

2)

odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.

W związku z tym, że strona nie miała naklejonej winiety w pojedzie w sposób określony w powołanym przepisie rozporządzenia, organ II instancji stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej wysokości 3.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych było zasadne.

Spółka Biuro Podróży i Usług "G." złożyła skargę na te decyzję wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania wskutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy koniecznych dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia (art. 7 k.p.a.) oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji. Spółka podała, że uiściła wymaganą opłatę zaś problem związany z brakiem winiety wynikał z wymiany szyby w pojeździe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji przyjął, że w stanie faktycznym sprawy bezsporne jest, iż przedsiębiorca uiścił wymaganą opłatę za przejazd po drogach krajowych oraz, że została ona prawidłowo wypełniona.

Sąd I instancji podkreślił, że rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r., w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W zakresie dotyczącym dokumentowania wniesienia opłaty minister właściwy do spraw transportu umocowany był jedynie do określenia wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Taki też zakres regulacji określa § 1 rozporządzenia wykonawczego. Upoważnienie ustawowe nie obejmowało możliwości zmian zasad dowodzenia określonych w ustawach regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego Wobec tego użyte w § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r., w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych sformułowanie "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty", odnoszące się do nieumieszczenia winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, nie stanowi przesłanki wyłączającej możność przyjęcia, że opłata w rzeczywistości została uiszczona.

Zdaniem Sądu I instancji nakładanie na obywatela sankcji za naruszenie prawa musi znajdować oparcie w wyraźnie sformułowanym przepisie rangi ustawowej. Brak takiego przepisu nie może być zastępowany sięganiem do przepisów regulujących podobne sytuacje, w tym przypadku wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju działanie doprowadziło do efektu w postaci nałożenia kary pieniężnej za nieuiszczenie uiszczonej opłaty.

Od wyroku Sądu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 874 ze zm.) dalej u.t.d., przez nieuzasadniona odmowę zastosowania wobec skarżącego wykonującego przewóz drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, art. 92 ust. 1 ustawy z l.p. 4.1 załącznika do tejże ustawy oraz § 3, § 4, § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1089 ze zm.) w konsekwencji czego Sąd I instancji przyjął, że kontrolowany przewoźnik uiścił opłatę drogową.

Ponadto skarżący organ wniósł o wystąpienie na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji RP do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1089 ze zm.) z art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 874) przez zbadanie czy określenie zasad dowodzenia uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych w rozporządzeniu (§ 3 ust. 4) wykracza poza granice delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ewentualnie podjęcie w przedmiotowym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 264 § 1 p.p.s.a. uchwały przewidzianej w art. 15 § 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji nienaklejenie winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu stanowi istotne naruszenie sankcjonowane w lp. 1.4 załącznika u.t.d. Nie ulega wątpliwości, że winietę umieszczoną w sposób trwały w każdej chwili można usunąć pojazdu bez uszczerbku dla jej fizycznych cech. Winieta samoprzylepna, jak sama nazwa wskazuje, powinna być przyklejona. W rozpoznawanej sprawie szyba uległa pęknięciu i została wymieniona na nową wraz z odklejeniem winiety a następnie naklejono winietę na szybę, co osłabiło jej przyczepność narażając na odklejenie. W tej sytuacji zdaniem organu przedsiębiorca, jako profesjonalista powinien był skorzystać procedury określonej w § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia i wystąpić o zwrot opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty rocznej z przyczyn, takich jak wymiana zbitej szyby w pojeździe, na której umieszczona była winieta.

Organ podkreślił, że przez tryb wnoszenia opłaty, o którym mowa w § 3 rozporządzenia należy rozumieć procedurę związaną ze skutecznym uiszczeniem opłaty z przejazd po drogach krajowych, o której mowa w art. 42 ust. 1 u.t.d. Są to warunki, jakie musi spełnić podmiot aby wniesienie opłaty było skuteczne np. przez ustalenie sposobu wypełnienia karty, umieszczenia jej na pojeździe tak iż konkretnym przypadku można stwierdzić, że opłata została uiszczona. Zatem nieuzasadnione jest stanowisko Sądu I instancji, że rozporządzenie nie obejmuje zasad dowodzenia, czy opłata drogowa została prawidłowo uiszczona jak również to, że ustawodawca był upoważniony do określenia w rozporządzeniu jedynie wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie opłaty.

Mając powyższe na uwadze, Spółka wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej nie zostały zakwestionowane przyjęte w tej sprawie przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, z których wynika, iż skarżący nabył kartę opłaty, którą w czasie kontroli drogowej kierujący pojazdem posiadał w tym pojeździe.

Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynikało też, że karta opłaty drogowej została prawidłowo wypełniona, a jedynie tzw. winieta nie została naklejona na szybę pojazdu.

Natomiast w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. organ zarzucił błędną wykładnię art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 u.t.d. oraz nieuzasadnioną odmowę zastosowania wobec skarżącego wykonującego przewóz drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych art. 92 ust. 1 wraz z Lp. 4.1. załącznika do tejże ustawy oraz § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych wskutek czego Sąd I instancji przyjął, że kontrolowany przewoźnik uiścił opłatę drogową.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie jest zasadny.

Stosownie do art. 42 ust. 1 u.t.d., za przejazd pojazdami samochodowymi po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy zobowiązani są do uiszczenia stosowanej opłaty. Natomiast z treści art. 87 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 21 października 2005 r. (nadanym przez art. 1 pkt 26 lit. a/ ustawy zmieniającej z dnia 29 lipca 2005 r. - Dz. U. Nr 180, poz. 1497) wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę opłaty drogowej. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ww. ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszające obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Jak wynika z art. 92 ust. 4 tejże ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W Lp. 4.1. tego załącznika ustawodawca za delikt polegający na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych przewidział karę w wysokości 3.000 zł.

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty składa się z dwóch części, tj. winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie przedziurkowane części karty opłaty łącznie (ust. 2 i ust. 3 § 3 rozporządzenia). Jak natomiast wynika z § 4 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu poprzez wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym.

Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 42 ust. 7 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych upoważniony był do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz trybu wnoszenia i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. W zakresie dotyczącym dokumentowania wniesienia opłaty minister właściwy do spraw transportu umocowany był jedynie do określenia wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Taki też zakres regulacji określa § 1 rozporządzenia wykonawczego. Zatem trafnie przyjął Sąd I instancji, że upoważnienie ustawowe nie obejmowało możliwości zmian zasad dowodzenia określonych w ustawach regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności w ustawie -Kodeks postępowania administracyjnego. W konsekwencji należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że użyte w § 3 ust. 4 rozporządzenia sformułowanie "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty", odnoszące się do nieumieszczenia winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawnym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu nie może być odczytywane inaczej jak podstawa uznania, że w opisanych okolicznościach dowód uiszczenia opłaty nie odpowiada wzorowi określonemu w omawianym rozporządzeniu. Nie stanowi natomiast przesłanki wyłączającej możność przyjęcia, że opłata w rzeczywistości została uiszczona.

Za nietrafny zatem należy uznać zarzut, że Sąd I instancji niezasadnie odmówił zastosowania § 3 ust. 4 rozporządzenia, gdyż w tym fragmencie regulacja ta wykracza poza granice delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 u.t.d.

Wbrew poglądowi strony wnoszącej skargę kasacyjną, zakwestionowana przez Sąd I instancji regulacja nie odnosiła się do upoważnienia ustawowego dotyczącego trybu wnoszenia opłaty. Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2000 r., sygn. akt U 2/00 termin "tryb" w języku prawniczym oznacza najczęściej procedurę rozpatrywania określonych spraw i nie może być odnoszony do metody działania organów władzy publicznej, rozumianej jako "zbiór zasad materialno-prawnych". Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku dokonał zarazem wykładni pojęcia "warunku" wyjaśniając, że w języku prawniczym termin "warunki" w liczbie mnogiej jest używany m.in. na określenie zasad regulujących określone zagadnienie. Rozróżnienie znaczenia prawnego tych dwóch terminów ("tryb" i "warunki") oznacza, iż wbrew stanowisku kasatora, przez "tryb wnoszenia" opłaty nie można rozumieć określenia warunków czy sytuacji, które nie będą uważane za uiszczenie opłaty.

Wymagania stawiane rozporządzeniu określa art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, który uzależnia jego wydanie od szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie w celu jej wykonania. Ponadto upoważnienie musi mieć charakter szczegółowy pod względem podmiotowym i przedmiotowym oraz określać wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Trybunał Konstytucyjny zwracał wielokrotnie uwagę na to, że interpretacja przepisów określających kompetencje normotwórcze nie może być dokonywana przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej i celowościowej (por. orzeczenie TK z dnia 22 września 1997 r. sygn. K 25/97, OTK-ZU 1997/3-4/35; wyrok TK z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. SK 11/98, OTK ZU 1999/2/22). Sądowa kontrola rozporządzenia powinna polegać przede wszystkim na kontroli spełnienia wymagań określonych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd w ramach tak określonej kontroli może stwierdzić, że rozporządzenie bądź też określony jego fragment wykracza poza upoważnienie ustawowe. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie co do zawartego w § 3 ust. 4 rozporządzenia sformułowania "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty".

Z tych zatem powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznając przy tym stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku za prawidłowe, nie uznał za celowe wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji RP.

Natomiast wniosek zawarty w skardze kasacyjnej o skorzystanie przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z trybu przewidzianego w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji jest poza zakresem rozpoznawanej sprawy, bowiem odnosi się do samodzielnych kompetencji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W związku z powyższym wymaga także podkreślenia, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 marca 2010 r. (sygn. akt P 9/08, OTK-2010/26/3/A) orzekł, że art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z pkt 4.1. załącznika do tej ustawy w zakresie, w jakim sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych obejmuje sytuację, gdy kierowca nie posiadał karty opłaty w pojeździe w momencie kontroli, jest zgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w wyroku tym podkreślił, analizując przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz § 3 i 4 cyt. rozporządzenia, że z uregulowań tych jednoznacznie wynika, iż uiszczenie opłaty następuje przez nabycie karty opłaty oraz prawidłowe wypełnienie dwuczęściowej karty, czyli wpisanie: numeru rejestracyjnego pojazdu na jej odcinku kontrolnym przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu (§ 4 rozporządzenia) oraz zaznaczenie czasu przejazdu w sposób przewidziany w punkcie 7 załącznika nr 26 do rozporządzenia. Wypełnienie tych czynności pozwala na przypisanie karty do określonego pojazdu i czasu przejazdu, a tym samym za uznanie opłaty za uiszczoną. Przy czym zgodnie z art. 87 ust. 1 tej ustawy kierowca jest zobowiązany posiadać kartę opłaty w pojeździe. Karta opłaty ma stanowić dowód uiszczenia tej opłaty i ta karta prawidłowo wypełniona musi znajdować się w pojeździe w trakcie wykonywania przejazdu. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że moc dowodową temu dokumentowi daje dopiero jej wypełnienie. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza, że aby opłatę uznać za uiszczoną konieczne jest przyporządkowanie karty opłaty do określonego środka transportu wykonującego w chwili kontroli przejazd po drogach krajowych. W związku z tym, jeżeli karta opłaty jest wypełniona nieprawidłowo, ale "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd, tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie, uchybienie takie należy traktować łagodniej i karać według uregulowań pkt 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W świetle powyższego przyjąć należy, że dla nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z Lp. 4.1. załącznika do tej ustawy oraz art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 tejże ustawy istotnym jest ustalenie czy kierowca posiadał w pojeździe w momencie kontroli kartę opłaty wypełnioną w sposób umożliwiający przyporządkowanie jej do konkretnego przejazdu. Samo nieumieszczenie winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu nie oznacza jeszcze, że opłata nie została za konkretny przejazd uiszczona. Tym samym nie można uznać, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów. Dodać należy, że organ nie kwestionował, iż w niniejszej sprawie karta opłaty została prawidłowo wypełniona, przedziurkowana oraz że obie części tej karty w momencie kontroli znajdowały się w pojeździe.

Stanowisko Sądu I instancji co do odmowy zastosowania § 3 ust. 4 rozporządzenia w zakresie zakwestionowanego sformułowania jako wykraczające poza granice upoważnienia ustawowego jest prawidłowe a pogląd ten aktualnie nie powoduje rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec zarzutów skargi kasacyjnej skład orzekający w niniejszej sprawie nie uznał za zasadne wystąpienia w trybie art. 264 § 2 p.p.s.a. o podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały na podstawie art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za pozbawioną uzasadnionych podstaw, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.