Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722965

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 28 sierpnia 2019 r.
II GSK 550/19
Treść wykazu świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.).

Sędziowie: NSA Maria Jagielska, del. WSA Tomasz Smoleń.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1327/18 w sprawie ze skargi A. w B. na decyzje Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...), z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie protestu w sprawie kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz niewłaściwego wskazania zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz A. w B. 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1327/18 oddalił skargi A. na decyzje Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia: z (...) sierpnia 2017 r. nr (...) i z (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu w sprawie kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz niewłaściwego wskazania zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 27 czerwca 2017 r. ogłoszony został w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu Wykaz świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej. W dniu 4 lipca 2017 r. na podstawie art. 95n ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1793 z późn. zm., zwanej dalej: "ustawą o świadczeniach"), wpłynął do dyrektora (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (ZOW NFZ), protest strony skarżącej w przedmiocie niewłaściwego wskazania zakresu lub rodzaju świadczeń zakwalifikowanych do systemu PSZ w Wykazie świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia na terenie województwa (...) ogłoszonego w dniu 27 czerwca 2017 r. Skarżąca wniosła o uwzględnienie protestu i zmianę kwalifikacji do poziomu szpitala III stopnia oraz o wskazanie dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, w ramach których będzie udzielać świadczeń w systemie zabezpieczenia w zakresie wskazanych w proteście profili systemu zabezpieczenia, porad specjalistycznych w poradniach przyszpitalnych oraz świadczeń - programy lekowe. Dyrektor (...) OW NFZ decyzją z (...) lipca 2017 r. znak: (...) odmówił uwzględnienia protestu.

W wyniku odwołania skarżącej decyzja ta została uchylona w części decyzją Prezesa NFZ z (...) lipca 2017 r. nr (...), który przekazał sprawę w tej części do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ stwierdził, że wymaga ponownego przeanalizowania kwestia uznania profilu neonatologia za profil kwalifikujący do określonego poziomu zabezpieczenia, w sytuacji realizowania świadczeń neonatologicznych przez świadczeniodawców realizujących umowę w zakresie koordynowana opieka nad kobietą w ciąży. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w proteście dotyczących niezakwalifikowania dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń. Z kolei w zakresie w jakim Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję z (...) lipca 2017 r. wskazał na niezakwalifikowanie zakresu anestezjologia - hospitalizacja dla dorosłych jako profilu systemu zabezpieczenia. Kwalifikacja do poszczególnych poziomów zabezpieczenia została bowiem dokonana w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie określenia szczegółowych kryteriów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1163, zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie kryteriów kwalifikacji). Skarżąca została zakwalifikowana do poziomu szpitali pediatrycznych, o którym mowa w art. 95I ust. 2 pkt 5 oraz art. 95I ust. 4 pkt 5 w związku z art. 95m ust. 3 pkt 1 lit. a, c - d oraz art. 95m ust. 6 pkt 5 ustawy o świadczeniach z uwagi na spełnienie kryteriów określonych w tych przepisach. Skarga na tę decyzję została zarejestrowana w WSA w Warszawie pod sygn. akt VI SA/Wa 1329/18.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Dyrektor NFZ decyzją z (...) lipca 2017 r. powtórnie odmówił uwzględnienia protestu podtrzymując stanowisko w zakresie uznania, że umowa na świadczenia kontraktowane odrębnie - w zakresie: koordynowana opieka nad kobietą w ciąży na II lub III poziomie opieki perinatalnej (KOC II/III) nie jest umową o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie leczenia szpitalnego, choć faktycznie świadczenia wykonywane przez skarżącą w oparciu o obie umowy dotyczyły tożsamych świadczeń gwarantowanych. Organ odniósł się ponadto do zawartego w proteście wniosku o wskazanie dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń uznając, że ani ustawa o świadczeniach, ani też rozporządzenie w sprawie kryteriów kwalifikacji nie przewiduje w przypadku kwalifikacji do szpitala pediatrycznego wykonywania innych dodatkowych profili, zakresów, czy rodzajów świadczeń.

W wyniku odwołania skarżącej Prezes NFZ decyzją z (...) sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z (...) lipca 2017 r. Skarga na tę decyzję została zarejestrowana w WSA w Warszawie pod sygn. akt VI SA/Wa 1327/18.

W odpowiedzi na wniesione skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonych decyzjach.

WSA w Warszawie połączył powyższe sprawy do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod wspólną sygn. akt VI SA/WA 1327/18.

Uzasadniając oddalenie skarg na powyższe decyzje na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd I instancji w pierwszej kolejności dokonał oceny prawidłowości decyzji z (...) lipca 2017 r. nr (...). Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżąca nie powinna zostać zakwalifikowana, jak się tego domagała, do poziomu szpitali III stopnia, ale do poziomu szpitali pediatrycznych w oparciu o art. 95I ust. 4 pkt 5 ustawy o świadczeniach, jak prawidłowo stwierdził organ w zaskarżonej decyzji. Powołując się na treść art. 95m ust. 5 ww. ustawy Sąd stwierdził, że aby zakwalifikować się do sieci szpital powinien posiadać określoną, wskazaną w ustawię liczbę profili. Wyjątki zawiera art. 95m ust. 7 i 8, które określają możliwość zastosowania obniżonych wymagań. Kwalifikacja świadczeniodawców do poziomów zabezpieczenia, o którym mowa art. 95I ust. 2 pkt 1-6 ustawy o świadczeniach następuje w kolejności wskazanej w § 2 ust. 2-7 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji. W tej sprawie organ trafnie uznał, że zakres okulistyka - hospitalizacja planowa nie został zaliczony do świadczeń udzielanych w trybie hospitalizacji.

Sąd I instancji wskazał, że możliwość zakwalifikowania się do sieci zależy od kryteriów ustawowych (czyli przede wszystkim wymóg prowadzenia izby przyjęć/SOR oraz posiadania w tym zakresie umowy z NFZ, wymogów posiadania kontraktu od co najmniej 2 lat) oraz posiadania umów w tzw. profilach kwalifikujących wskazanych art. 95I ust. 4, a także spełniania kryteriów szczegółowych. Poprzez posiadanie umowy należy rozumieć umowę na świadczenia zawartą z NFZ na hospitalizację. Przez termin "hospitalizacja", należy rozumieć pełną hospitalizację, czyli tzw. "tryb ostry", co oznacza, że tryb planowy nie jest podstawą do kwalifikacji. Zdaniem Sądu, tryb "hospitalizacja" oznacza całodobowe udzielanie świadczeń w trybie nagłym i planowym w zamkniętym zakładzie opieki zdrowotnej, spełniającym wymagania określone w odrębnych przepisach, obejmujące proces diagnostyczno-terapeutyczny od chwili przyjęcia pacjenta do momentu jego wypisu lub zgonu. Hospitalizacja obejmuje: kwalifikację do leczenia szpitalnego, badania diagnostyczne i terapie zlecone przez lekarza oraz profilaktykę, pielęgnację i rehabilitację, niezbędne w toku leczenia, jak również wszelkie świadczenia związane z pobytem pacjenta w oddziale/oddziałach szpitalnych, w tym usługę transportu sanitarnego. W rozumieniu warunków zawierania umów, odrębną hospitalizację może stanowić również całodobowe udzielanie świadczeń trwające od chwili zakończenia udzielania świadczeń pacjentowi świadczenia wysokospecjalistycznego finansowanego z budżetu państwa do momentu jego wypisu lub zgonu. Z kolei tryb "hospitalizacja planowa" to całodobowe udzielanie świadczeń w trybie planowym w zamkniętym zakładzie opieki zdrowotnej, spełniającym wymagania określone w odrębnych przepisach, którego celem jest przeprowadzenie u pacjenta określonego postępowania leczniczego lub diagnostycznego. Natomiast tryb leczenie "jednego dnia" to udzielanie świadczeń o charakterze zabiegowym lub zachowawczym w trybie planowym, którego celem jest przeprowadzenie u pacjenta określonego postępowania leczniczego lub diagnostycznego z intencją wypisania go w ciągu 24 godzin.

Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że w pojęciu "tryb hospitalizacja" mieści się konieczność całodobowego udzielania świadczeń w trybie nagłym i planowym, przy czym spójnik "i" to klasyczna koniunkcja. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącej, zakres "okulistyka-hospitalizacja planowa" prawidłowo nie został przez organ uwzględniony, jako że nie może stanowić profilu kwalifikującego. Kryteria kwalifikacji podmiotów leczniczych do jednego z poziomów sieci szpitali są oparte wyłącznie na przesłankach merytorycznych, takich jak zakres działalności prowadzonej przez szpitale i charakter udzielanych świadczeń.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że pierwszym możliwym poziomem, którego kryteria (wskazane w art. 95m ust. 3 pkt 1 lit. a, c i d oraz art. 95m ust. 6 pkt 5 ustawy o świadczeniach i § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji) spełniała skarżąca jest poziom szpitali pediatrycznych, o którym mowa w art. 95I ust. 2 pkt 5 oraz art. 95I ust. 4 pkt 5 w związku z art. 95m ust. 3 pkt 1 lit. a, c-d oraz art. 95m ust. 6 pkt 5 ustawy o świadczeniach.

Sąd I instancji nie podzielił zarzutu, że § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji jest niezgodny z art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach. Ustawodawca w powołanym przepisie ustawy o świadczeniach upoważnił ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia w drodze rozporządzenia m.in. szczegółowych kryteriów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia. W § 2 rozporządzenia w sprawie kryteriów minister określił m.in. kolejność dokonywania takiej kwalifikacji. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, przepis ten stanowi realizację upoważnienia wynikającego z art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wniesionej na decyzję z (...) sierpnia 2017 r. nr (...) Sąd I instancji stwierdził, że podstawową kwestią, na którą należy zwrócić uwagę w tej sprawie jest fakt, że skarżąca nie spełniała warunków wymaganych do uznania profilu neonatologia, jako profilu kwalifikującego, gdyż na dzień ogłoszenia wykazu nie posiadała umowy w rodzaju leczenie szpitalne w trybie hospitalizacji w zakresie świadczeń neonatologii, czego wymagał przepis art. 95m ust. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach. Umowa taka została bowiem rozwiązana na mocy porozumienia stron z dniem 31 marca 2017 r., a została przez skarżącą zawarta umowa obowiązująca od 1 kwietnia 2017 r. w rodzaju świadczenie kontraktowane odrębnie w zakresie koordynowanej opieki nad kobietą w ciąży na II lub III poziomie opieki prenatalnej (KOC II/III,) która wymaga jednoczesną realizację przez świadczeniodawcę posiadającego taką umowę, umowy w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie neonatologia w trybie hospitalizacji.

Ze wskazanych powodów skargi zostały oddalone.

W skardze kasacyjnej strona skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zrzekła się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

a) § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji poprzez potwierdzenie prawidłowości jego zastosowania w sprawie, pomimo że liczba profili systemu zabezpieczeń dla dzieci, w których skarżąca udziela świadczeń nie jest większa od 75% ogólnej liczby profili systemu zabezpieczania i w konsekwencji braku przesłanek do jego zastosowania,

d) § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji poprzez potwierdzenie prawidłowości jego niezastosowania w sprawie, pomimo iż skarżąca spełnia wszelkie kryteria do zakwalifikowania do poziomu szpitali III stopnia, a nie spełnia kryteriów kwalifikacji do poziomu szpitali pediatrycznych,

e) art. 95I ust. 4 ustawy o świadczeniach poprzez uznanie za prawidłowe przyjęcia do katalogu profili kwalifikujących profilu anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci, chociaż przepis ten tego profilu nie wymienia,

f) pkt 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 694 z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie świadczeń gwarantowanych) poprzez potwierdzenie błędnego rozumowania organu sprowadzającego się do tego, że zgodnie z tym rozporządzeniem profil "anestezjologia i intensywna terapia/anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci" dla celów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów zabezpieczeń powinien być traktowany jako dwa odrębne profile,

g) § 2 pkt 2 oraz pkt 3 rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że definicja wyrażenia "hospitalizacja planowa" nie wchodzi do zakresu nazwy "hospitalizacja", pomimo że z przepisu tego wynika, że każda hospitalizacja planowa jest jednocześnie hospitalizacją,

h) art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach, poprzez przyjęcie, że § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji został wydany w zgodnie z treścią delegacji do jego wydania, pomimo iż postanowienie to jest niezgodne z przepisem na podstawie którego zostało wydane i w konsekwencji nie może mieć zastosowania,

i) art. 95m ust. 10 pkt

1) lit. a) w zw. z art. 95 ust. 12 pkt 4) w. zw z art. 95n ust. 1 pkt

2) ustawy o świadczeniach poprzez potwierdzenie stanowiska organu, że do udzielania w ramach systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej nie kwalifikują się świadczenia udzielane przez skarżącą jako świadczenia udzielane w ramach dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, a wskazane w proteście skarżącej z 29 czerwca 2017 r.

i przywołane następnie w proteście skarżącej z 4 sierpnia 2017 r. i pominiecie ich w wykazie ogłaszanym na podstawie art. 95n ust. 1 pkt 2) ustawy o świadczeniach,

j) § 3 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie kryteriów kwalifikacji poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo, iż jego treść jest jednoznaczna i nakazuje uwzględnienie w wykazie wszystkich świadczeń określonych w art. 95n ust. 10 pkt 1) ustawy o świadczeniach;

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji rozważenia zarzutów podniesionych w pkt 3 i 4) skargi na decyzję organu z (...) lipca 2017 r. (nr (...)) oraz zarzutu nieujęcia w wykazie, o którym mowa w art. 95n ust. 1 pkt 2) ustawy o świadczeniach dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń kwestionowanego w ramach skargi na decyzję organu z (...) sierpnia 2017 r. (nr (...)),

b) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty należało uznać za usprawiedliwione.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) lipca 2017 r. oraz z dnia (...) sierpnia 2017 r. w przedmiocie protestu świadczeniodawcy odnośnie do kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu zabezpieczenia oraz niewłaściwego wskazania profili systemu zabezpieczenia, zakresu lub rodzaju świadczeń zakwalifikowanych do systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej w wykazie świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej na terenie województwa (...) stwierdził, że decyzje te nie są niezgodne z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionych na nie skarg na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu o braku podstaw do uwzględnienia protestu strony skarżącej, a w konsekwencji odnośnie do prawidłowości zakwalifikowania A. w B. do poziomu szpitali pediatrycznych, nie zaś do poziomu szpitali III stopnia, jak oczekiwała tego strona.

Tej też kwestii, a mianowicie prawidłowości kwalifikacji świadczeniodawcy do poszczególnych poziomów zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, a także jak wynika ze skargi kasacyjnej wskazania dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń dotyczy zasadnicza oś sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna skutecznie podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, jakkolwiek - jak podniesiono na wstępie - nie wszystkie jej zarzuty należało uznać za oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Uwzględniając istotę sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie, w punkcie wyjścia trzeba odwołać się do następującej uwagi natury ogólnej.

W świetle przepisów Działu IVB "System podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej" ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej ustawa o świadczeniach) nie powinno i nie może budzić żadnych wątpliwości, że kwalifikacja świadczeniodawców do poszczególnych poziomów zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, o której mowa w tych przepisach stanowi pewien złożony proces. To jest pewien z założenia zracjonalizowany i logiczny ciąg działań ukierunkowanych na uzyskanie zamierzonego celu, które to działania materializują się, wieńcząc jednocześnie ten proces, w sporządzanym przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu i ogłaszanym w Biuletynie Informacji Publicznej wykazie o którym mowa w art. 95n ust. 1 przywołanej ustawy, obejmującym - jak wynika z tego przepisu - wskazanie:

1) świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia na terenie danego województwa;

2) dla każdego ze świadczeniodawców, o których mowa w pkt 1, wszystkich profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, w ramach których będą oni udzielać świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia, zgodnie z art.

95m ust. 3 pkt 1 i 2 lit. b i c, ust. 10 i 11 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 95m ust. 12 pkt 2 i 4.

Jednocześnie, co nie mniej istotne z omawianego punktu widzenia, zwieńczenie wymienionego procesu kwalifikacji we wskazany powyżej sposób nie oznacza, że nie może być on zakwestionowany przez świadczeniodawcę, który podważa jego prawidłowość. Z ust. 5 art. 95n ustawy o świadczeniach jednoznacznie wynika bowiem, że w przypadkach niezakwalifikowania do systemu zabezpieczenia, kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu zabezpieczenia lub niewłaściwego wskazania profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, świadczeniodawca spełniający warunki, o których mowa w tym przepisie, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wymienionego wykazu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu środek odwoławczy w postaci protestu.

Z kolei, w rezultacie rozpatrzenia tego środka prawnego - jak wynika to z pkt 1 i pkt 2 ust. 7 art. 95n przywołanej ustawy - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może - tak jak w rozpatrywanej sprawie - wydać decyzję o nieuwzględnieniu protestu protestu, albo o jego uwzględnieniu oraz zakwalifikowaniu świadczeniodawcy do systemu zabezpieczenia lub zmianie kwalifikacji świadczeniodawcy do danego poziomu systemu zabezpieczenia lub zmianie wskazania profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2. Od decyzji wydanych na podstawie wymienionego przepisu prawa ustawodawca przewidział odwołanie do Prezesa Funduszu, który w rezultacie jego rozpatrzenia również rozstrzyga w formie decyzji, orzekając w sposób, o którym mowa w ust. 9 art. 95n ustawy o świadczeniach.

Z powyższego wynika, że intencją ustawodawcy było zapewnienie świadczeniodawcom stosownych środków ochrony prawnej ukierunkowanych na efektywną kontrolę prawidłowości przebiegu oraz rezultatu procesu kwalifikacji, albowiem z założeniem możliwości - co wynika z art. 95n ust. 7 pkt 1 ustawy - weryfikacji i reformacji rezultatu tego procesu, wieńczonego wymienionym wykazem świadczeniodawców. Funkcji zaś tego wykazu, o których w związku z obowiązkiem jego ogłoszenia w BIP należy wnioskować na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o do informacji publicznej, w szczególności zaś jego znaczenia, jako rezultatu procesu kwalifikacji, nie można podważać z tego powodu, że to w terminie 7 dni od dnia jego ogłoszenia rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia protestu w związku z niezakwalifikowaniem do systemu zabezpieczenia lub kwalifikacją do niewłaściwego systemu zabezpieczenia lub - co trzeba podkreślić - niewłaściwym wskazaniem profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

Powyższe, nie jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego bez znaczenia dla oceny zasadności zarzutów z pkt I lit. i i j) oraz - w zakresie odnoszącym się do skargi na decyzję z dnia (...) sierpnia 2017 r. - w pkt II lit. a) petitum skargi kasacyjnej.

W związku z tym bowiem, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje Prezesa NFZ z dnia (...) sierpnia i z dnia (...) lipca 2017 r. wydane zostały w postępowaniu przed organami Funduszu, które zainicjowane zostało protestem świadczeniodawcy, to ocena zgodności z prawem tych decyzji nie mogła pomijać konsekwencji wynikających z istoty oraz celu tego postępowania w relacji do wymienionych powyżej podstaw protestu (art. 95n ust. 5) oraz treści kompetencji orzeczniczych organów właściwych do jego rozpatrzenia w I i II instancji (art. 95n ust. 7 i ust. 9), a w konsekwencji - co trzeba podkreślić - nie mogła również abstrahować od normatywnej treści art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach.

Zawarta w tym przepisie regulacja ma bowiem charakter podstawowy.

Jeżeli z wymienionego przepisu - w którym ponadto nie bez powodu przecież znajduje się odesłanie do art. 95m - jasno i wyraźnie wynika, że na gruncie zawartego w nim wprowadzenia do wyliczenia ustawodawca operuje kategorycznym zwrotem "wykaz świadczeniodawców obejmujący wskazanie", zaś samo wyliczenie ma charakter enumeracji, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wymieniony przepis formułuje wobec organu, o którym w nim mowa, obowiązek sporządzenia i ogłoszenia wykazu świadczeniodawców o określonej, a przy tym obligatoryjnej treści. Mianowicie wykazu zupełnego obejmującego wskazanie po pierwsze, świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia na terenie danego województwa, po drugie zaś, dla każdego ze świadczeniodawców, o których mowa w pkt 1, wszystkich profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, w ramach których będą oni udzielać świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia, zgodnie z art. 95m ust. 3 pkt 1 i 2 lit. b i c, ust. 10 i 11 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 95m ust. 12 pkt 2 i 4.

Jeżeli więc z pkt 2 ust. 1 art. 95n ustawy o świadczeniach wynika obowiązek wskazania w wykazie, w odniesieniu do każdego świadczeniodawcy zakwalifikowanego do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia na terenie danego województwa, "(...) wszystkich profili (...), zakresów lub rodzajów, w ramach których będą oni udzielać świadczeń (...)", co zgodnie z przywołanym przepisem ma nastąpić przy uwzględnieniu art. 95m ust. 3 pkt 1 i 2 lit. b i c, ust. 10 i 11 oraz przepisów wydanych na podstawie art. 95m ust. 12 pkt 2 i 4, to tym bardziej za uzasadniony trzeba uznać wniosek o istnieniu obligatoryjnej treści wymienionego wykazu. Wykaz ten wieńczy proces kwalifikacji w ten sposób, że nie dość, że wskazuje świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia, to również wskazuje w odniesieniu do każdego z nich "(...) wszystkie profile (...), zakresy lub rodzaje, w ramach których będzie on udzielać świadczeń (...)".

Od każdego zaś z tych wskazań - co trzeba podkreślić - świadczeniodawca uprawniony jest do wniesienia protestu zarzucając ich nieprawidłowość.

W związku z tym więc, że decyzje kontrolowane przez Sąd I instancji były decyzjami wydanymi w postępowaniu zainicjowanym protestem strony - co przy uwzględnieniu tej okoliczności, że decyzja z dnia (...) sierpnia 2017 r. była decyzją utrzymującą w mocy decyzję organu I stopnia z dnia (...) lipca 2017 r. o odmowie uwzględnienia protestu, zaś poprzedzająca je decyzja z dnia (...) lipca 2017 r. jakkolwiek była decyzją kasacyjną, to uchylającą decyzję organu I stopnia z dnia (...) lipca 2017 r. z powodu, między innymi, deficytów jej uzasadnienia w zakresie odnoszącym się do dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, w rezultacie oznacza, że zważywszy na wskazane następstwo czasowe ich wydania Prezes Funduszu ostatecznie stwierdził prawidłowość przebiegu oraz rezultatu wymienionego powyżej złożonego procesu kwalifikacji - to w świetle wszystkich przedstawionych argumentów za uzasadnione należało uznać oczekiwanie odnośnie do potrzeby oceny działania organów administracji z punktu widzenia jego zgodności z tym wzorcem kontroli, który wynika z art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach.

Tak się jednak nie stało. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, aby stanowiło do przedmiot jakiejkolwiek refleksji Sądu I instancji, który koncentrując się wyłącznie na kwestii prawidłowości zakwalifikowania A. w B. do poziomu szpitali pediatrycznych, nie zaś do poziomu szpitali III stopnia, jak oczekiwała tego strona, pominął to, że nie był to jedyny aspekt sprawy mieszczący się w jej granicach. W granicach rozpatrywanej sprawy - jak wynika to z przedstawionych argumentów - mieści się bowiem również kwestia wskazania w odniesieniu do świadczeniodawcy, o którym mowa w art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach "(...) wszystkich profili (...), zakresów lub rodzajów, w ramach których będzie on udzielać świadczeń (...)", zgodnie z art. 95m ust. 3 pkt 1 i 2 lit. b i c, ust. 10 i 11 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 95m ust. 12 pkt 2 i 4.

Przyjęcie tezy przeciwnej nie jest zaś uzasadnione z tego powodu, że system ochrony prawnej, o którym mowa była powyżej, zakłada przecież uprawnienie do kwestionowania w drodze protestu prawidłowości (a co za tym idzie również braku) wskazania odnośnie do profili systemu zabezpieczenia, zakresów lub rodzajów, o których mowa w art. 95n ust. 1 pkt 2. Co więcej, przyznaje w tym zakresie organowi rozpatrującemu protest, w sytuacji jego uwzględnienia, kompetencje o charakterze reformatoryjnym (art. 95n ust. 5 w związku z ust. 7 pkt 1 lit. c). Jeżeli przy tym kompetencje te realizowane są w drodze decyzji wydawanych w inicjowanym protestem postępowaniu, którego celem jest kontrola prawidłowości przebiegu oraz rezultatu (złożonego) procesu kwalifikacyjnego wieńczonego wykazem o obligatoryjnej treści - co jasno i wyraźnie wynika z imperatywnego brzmienia art. 95n ust. 1 przywołanej ustawy - to tym bardziej nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że kwestia oceny prawidłowości realizacji obowiązku wskazania w odniesieniu do świadczeniodawcy, o którym mowa w art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach "(...) wszystkich profili (...), zakresów lub rodzajów, w ramach których będzie on udzielać świadczeń (...)" nie mogła być pominięta przez Sąd I instancji. Mieści się ona bowiem w granicach sprawy, w której wydane zostały kontrolowane decyzje, stanowiąc jednocześnie miarę efektywności wymienionych środków prawnych. W przeciwnym wypadku wskazany system środków prawnych stałby się fasadą podobnie, jak i kontrola prawidłowości przebiegu oraz rezultatu procesu kwalifikacji w postępowaniu wywołanym protestem, co w konsekwencji nie pozostawałoby również bez wpływu na wniosek, że także kontrola sądowa decyzji wydawanych w wymienionym postępowaniu nie byłaby pozbawiona ułomności, gdyby miała pomijać pełne spectrum istoty sprawy i ograniczać się wyłącznie do tego jej aspektu, którym jest kwalifikacja świadczeniodawców do poszczególnych poziomów zabezpieczenia.

W związku z powyższym, skoro Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy w pełnym jej zakresie - a mianowicie także odnośnie do wskazania, o którym mowa w pkt 2 ust. 1 art. 95n ustawy o świadczeniach oraz zarzucanych przez stronę jego deficytów, co niezależnie od braku stosownych zarzutów skargi nie zwalniało tego Sądu z obowiązku kontroli jego prawidłowości - to zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie o którym mowa była powyżej, należało uznać za uzasadniony.

Z przedstawionych powodów za usprawiedliwione należało uznać także zarzuty z pkt I. lit. i i j) petitum skargi kasacyjnej. Nie rozpoznając istoty sprawy, Sąd I instancji nie skontrolował bowiem tym samym działania organu z punktu widzenia jego zgodności z wzorcami kontroli wskazywanymi na gruncie wymienionych zarzutów. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie jest więc zasadny.

W opozycji zaś do stanowiska organów administracji, że wskazanie dodatkowych profili, zakresów i rodzajów świadczeń, w ramach których świadczeniodawca zakwalifikowany do poziomu szpitali pediatrycznych może udzielać świadczeń w systemie zabezpieczenia wynika z rozporządzenia w sprawie określenia szczegółowych kryteriów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, w korespondencji do wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów należy podkreślić, że wobec jednoznacznej treści art. 95n ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz imperatywnego charakteru zawartej w nim wypowiedzi formułującej wobec jej adresata konkretny obowiązek, a także wobec ścisłego jej funkcjonalnego związku z ust. 5 i ust. 7 pkt 1 lit. c oraz tego, że w pojęciu "wszystkich profili, zakresów i rodzajów świadczeń", o których mowa w przywołanym przepisie ustawy mieszczą się również "dodatkowe profile, zakresy i rodzaje świadczeń", o których stanowi rozporządzenie, stanowisko to nie może być uznane uzasadnione. Zwłaszcza, że sprzeciwia się temu i ten argument, że wymienione rozporządzenie - a więc akt wydawany na podstawie i w celu wykonania ustawy - nie może z oczywistych wręcz względów wynikających z hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa znosić obowiązków wynikających z aktu prawnego o wyższej mocy prawnej, to jest ustawy o świadczeniach.

W odniesieniu natomiast do zarzutu z pkt I lit. g petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzutu błędnej wykładni § 2 pkt 2 oraz pkt 3 rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego, który także należy uznać za niepozbawiony usprawiedliwionych podstaw, należy podnieść co następuje.

Mianowicie, jakkolwiek z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji wprost przywołał wymieniony przepis prawa, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca, to jednak nie sposób jest nie dostrzec, że z uzasadnienia tego judykatu zdaje się wynikać, że Sąd ten odwołuje się do jego treści (por.s. 19 - 20) zwłaszcza, że w tym względzie, to jest odnośnie do rozumienia pojęcia "hospitalizacja", nie przywołuje jednocześnie w ogóle żadnych innych unormowań prawnych. Co przy tym nie mniej istotne z punktu widzenia oceny trafności argumentacji Sądu I instancji, która staje się przez to - to jest poprzez brak odwołania się do jakiejkolwiek regulacji prawnej - bardzo enigmatyczna, dokonując analizy wymienionego pojęcia, w miejsce funktora alternatywy - którym na gruncie § 2 pkt 2 wymienionego rozporządzenia operuje prawodawca - Sąd ten przywołuje funktor koniunkcji. To zaś, jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć, stanowiło konsekwencję wyrażenia błędnego stanowiska odnośnie do rozumienia pojęcia "hospitalizacji".

Uwzględniając wszystkie konsekwencje wynikające z operowania przez prawodawcę na gruncie wymienionego przepisu - definiującego wskazane nim pojęcie - funktorem alternatywy "albo", za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że rozumienie pojęcia "hospitalizacja" obejmuje swoim zakresem również hospitalizację planową. W związku z tym, za hospitalizację w rozumieniu § 2 pkt 2 wymienionego rozporządzenia należy także uznać całodobowe udzielanie świadczeń gwarantowanych w trybie planowym. Użycie w zdaniu współrzędnie złożonym wymienionego funktora ma bowiem tę konsekwencję, że jest ono prawdziwe wówczas, gdy choćby jedno ze zdań składowych jest prawdziwe.

Uznając omawiany zarzut za trafny należy zwrócić uwagę na następujące konsekwencje tej konstatacji.

Mianowicie, trzeba odnieść je do końcowych wniosków Sądu I instancji formułowanych na tle omawianej kwestii w odniesieniu do profilu okulistyka, którego kwalifikacja stanowiła sporne w sprawie zagadnienie.

W świetle powyższego nie sposób jest bezwarunkowo zaakceptować stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że w rozpatrywanej sprawie zakres "okulistyka - hospitalizacja planowana" zasadnie nie został uwzględniony, skoro wniosek ten sformułowany został na podstawie nieumotywowanego na gruncie prawnym, lecz przyjmowanego przez ten Sąd dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy - a przez to i apriorycznego - rozumienia pojęcia "hospitalizacja" (por. w tej mierze również pkt 31 Załącznika nr 3 do przywołanego rozporządzenia, które wydane zostało na podstawie art. 31d ustawy o świadczeniach).

Ponadto, jeżeli - jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (por.s. 18 - 20) - wymienione powyżej zagadnienie oraz sposób jego rozstrzygnięcia nie pozostawał bez wpływu na odpowiedź na pytanie odnośnie do prawidłowości przeprowadzonej przez organ kwalifikacji A. w B. do poziomu szpitali pediatrycznych, nie zaś do poziomu szpitali III stopnia, co stanowiło zasadniczą oś sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie, to za zagadnienia o tej samej doniosłości należy uznać te, które eksponowane są przez stronę na gruncie zarzutów stawianych w pkt I. lit. e) i lit. f) petitum skargi kasacyjnej oraz w pkt II. lit. a) petitum tego środka zaskarżenia zakresie, w jakim zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. strona skarżąca wiąże z brakiem rozpoznania zarzutów z pkt 3 i pkt 4 skargi na decyzję organu z dnia (...) lipca 2017 r.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, aby Sąd I instancji dokonywał oceny prawidłowości wymienionej kwalifikacji z punktu widzenia normatywnych podstaw przyjęcia do katalogu profili kwalifikujących profilu anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci. Z uzasadnienia tego wyroku nie wynika również, czy w rozumieniu pkt 2 Załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego konwencja, którą na jego gruncie operuje prawodawca - mianowicie, "anestezjologia i intensywna terapia ( anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci" - uzasadnia wniosek, że przy założeniu wspólnego mianownika odnośnie do warunków realizacji wymienionych świadczeń, znak ")" stanowi oznaczenie funktora koniunkcji (co skutkowało wyszczególnieniem przez organ anestezjologii i intensywnej terapii oraz anestezjologii i intensywnej terapii dla dzieci), czy też oznaczenie funktora dysjunkcji (bądź... bądź) (por. w tej mierze również Z. Ziembiński, logika praktyczna, Warszawa 1984, s. 67 - 69).

W związku z powyższym, omawiane zarzuty również należało uznać za usprawiedliwione. Sąd I instancji nie rozpoznał bowiem istoty sprawy w zakresie odnoszącym się do wymienionych kwestii spornych, co uzasadnia trafność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt I. lit. e i lit. f petitum skargi kasacyjnej, poprzez ich niezastosowanie, jako koniecznych wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania organu.

To zaś nie może z kolei pozostawać bez wpływu na wniosek, że wymienione powyżej wady oraz deficyty działań kontrolnych Sądu I instancji czynią przedwczesną ocenę zasadności zarzutów stawianych w pkt I. lit. a i lit. d petitum skargi kasacyjnej.

Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może natomiast odnieść zarzut z pkt I. lit. h petitum skargi kasacyjnej.

Zarzut ten nie został bowiem uzasadniony w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle wymogów wynikających z art. 174 w związku z art. 176 p.p.s.a.

Jeżeli nawet uwzględnić w tej mierze argumentację prezentowaną przez stronę skarżącą w skargach z dnia 21 sierpnia 2017 r. oraz z dnia 13 września 2017 r., to trzeba jednak podnieść, że z okoliczności operowania przez prawodawcę na gruncie rozporządzenia z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie określenia szczegółowych kryteriów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej dozwoloną przecież techniką odesłania - która służy skrótowości wypowiedzi - nie sposób jest wywodzić wadliwości wykonania zawartej w art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach delegacji do jego wydania. Kwestia zaś zawartych w wymienionym przepisie upoważniającym wytycznych treściowych nakazujących zapewnienie potrzeby ciągłości i kompleksowości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, stawiana jest przez stronę skarżącą nie tyle w kontekście prawidłowości wykonania delegacji ustawowej, co w kontekście oceny prawidłowości stosowania przepisów wymienionego rozporządzenia, a tym samym prawidłowości klasyfikacji A. w B. do poziomu szpitali pediatrycznych, nie zaś do poziomu szpitali III stopnia (por. uzasadnienie skargi z dnia 21 sierpnia 2017 r.). To zaś, jak już wyjaśniono, pozostaje w ścisłym związku z zarzutami z pkt I. lit. a i lit. d petitum skargi kasacyjnej, których ocena - z uwagi na wskazane powyżej wady i deficyty stanowiska Sądu I instancji - jest przedwczesna na aktualnym etapie postępowania.

Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie mógł również odnieść zarzut z pkt II lit. b petitum skargi kasacyjnej.

Z tego mianowicie powodu, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., jako tzw. przepis wynikowy, nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z dnia: 20 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 425/18; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 297/16; 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2547/17). Przepis ten, jak jednoznacznie wynika to z jego treści odnosi się do kompetencji sądu administracyjnego realizowanej w rezultacie rozpoznania skargi wniesionej na zaskarżony akt. Oznacza to, że warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa. Naruszenie wymienionego przepisu jest więc zawsze następstwem naruszenia innych przepisów stanowiących wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu i nie może tym samym stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. W związku z tym, strona skarżąca kasacyjnie zmierzając do wykazania naruszenia wymienionej regulacji - poprzez niezasadne jej zdaniem oddalenie skargi na zaskarżony akt - powinna powiązać zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa, którym - jej zdaniem - uchybił wojewódzki sąd administracyjny stosując je, jako wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanego przepisu wynikowego nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.

W związku z tym, że zarzuty z pkt I. lit. e - g) oraz lit. i) - j), a także z pkt II. lit. a) petitum skargi kasacyjnej oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach, co skutkowało uwzględnieniem skargi kasacyjnej i przekazaniem sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, Sąd ten będzie zobowiązany uwzględnić przedstawione argumenty i formułowane na ich podstawie oceny prawne. Ponownie rozpoznając skargi strony na zaskarżone decyzje Prezesa NFZ, Sąd I instancji uwzględni wszystkie konsekwencje wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz sporządzi uzasadnienie wyroku wydanego w rezultacie ponownego rozpoznania tych skarg w sposób spełniający wymogi wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.