II GSK 2934/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2457618

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2018 r. II GSK 2934/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska.

Sędziowie: NSA Joanna Zabłocka (spr.), del. WSA Marek Sachajko.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 112/17 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry

1.

oddala skargę kasacyjną,

2.

zasądza od M.S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 112/17 oddalił skargę M.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi) z dnia (...) grudnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem.

Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy:

Dnia 28 marca 2012 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego I w Łodzi przeprowadzili w "..." mieszczącej się w (...) przy (...) kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych. W toku czynności kontrolnych ujawniono włączone i udostępnione dla klientów urządzenie o nazwie (...) bez numeru.

W celu sprawdzenia, czy przedmiotowe urządzenie spełnia przesłanki z art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 471 z późn. zm.; dalej: u.g.h.; ustawa o grach hazardowych) funkcjonariusze przeprowadzili czynności w drodze eksperymentu. Przeprowadzone gry próbne na automacie (...) wykazały losowy charakter gier, stwierdzono także komercyjny charakter urządzenia.

Naczelnik Urzędu Celnego I w (...) postanowieniem z (...) września 2015 r. wszczął z urzędu wobec właściciela lokalu M.S. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Postanowieniem z (...) października 2015 r. organ dopuścił jako dowody w postępowaniu: protokół z przeprowadzonej kontroli wraz załącznikami, w tym m.in. protokół przesłuchania świadka z (...) marca 2012 r. i protokół oględzin oraz materiały akt sprawy karnej (...), w tym: protokół przesłuchania podejrzanego z (...) listopada 2012 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego dla (...) z (...) marca 2013 r. sygn. akt (...).

Następnie Naczelnik Urzędu Celnego I w L. decyzją z (...) listopada 2015 r. wymierzył M.S. karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł za urządzanie gier poza kasynem gry w lokalu.." w L. przy ul. (...), na automacie o nazwie (...) bez numeru.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z (...) grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w (...) (dalej: Dyrektor Izby Celnej, DIC) utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

W uzasadnieniu decyzji DIC stwierdził, że w trakcie kontroli zabezpieczono umowę dzierżawy (najmu) zawartą pomiędzy M.S. a R.D. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "..." Automaty do Gry w (...). Z umowy najmu powierzchni oraz zeznań świadków wynika, że M.S. na okres od 1 października 2010 r. do 14 maja 2013 r. wynajął powierzchnię przedmiotowego lokalu w celu eksploatacji na niej urządzeń zabawowo-rozrywkowych, w zamian za co otrzymywał czynsz miesięczny w wysokości 200 zł. Zawarta na 1 rok umowa obejmowała 2 m2 powierzchni lokalu z dostępem do energii elektrycznej. M.S. zobowiązał się również do sprawowania pieczy nad urządzeniami oraz zabezpieczenia przed kradzieżą, zniszczeniem i uszkodzeniami mechanicznymi. Realizując powyższe czynności urządzał gry na automatach poza kasynem gry. Bez wynajętej powierzchni pod automaty w pizzerii "..." w Łodzi oraz bez zapewnienia dostępu energii elektrycznej, faktycznego sprawowania opieki nad urządzeniami, gry na automatach nie odbywałyby się w tym lokalu.

Sąd Rejonowy dla (...) w Łodzi, III (...) wyrokiem z (...) marca 2013 r. uznał M.S. za winnego tego, że (...) marca 2012 r. w lokalu "..." przy ul. (...) w L. urządzał gry hazardowe na automacie "..." poprzez udostępnianie powierzchni tego lokalu pod instalację ww. automatu na podstawie umowy zawartej z fikcyjnym podmiotem "..." R.S. z powyższym, Dyrektor Izby Celnej w L. stwierdził, że M.S. w okresie od 1 października 2010 r. do 14 maja 2013 r. urządzał gry na automatach poza kasynem gry i jako urządzający gry poza kasynem zgodnie z treścią art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych podlega karze pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł za urządzanie gier na automacie (...) bez numeru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r. WSA uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że skarżący nie posiadał któregokolwiek z dokumentów legalizujących jego działania (art. 6 i art. 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazał, że przed udostępnieniem w lokalu urządzenia (...), zadośćuczynił obowiązkowi jego rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h. Zdaniem Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, że skontrolowany automat był automatem do gier w rozumieniu u.g.h. Na podstawie przeprowadzonych i opisanych w protokole kontroli próbnych gier stwierdzono, że gry na przedmiotowym urządzeniu zawierają się w definicji gier na automatach określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h.

W ocenie Sądu I instancji kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy kwestią, wymagającą rozważenia w pierwszej kolejności, było zagadnienie związane z wykładnią pojęcia "urządzający". Zdaniem WSA posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "urządzającego gry" w celu identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za delikt polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej) kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać.

Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.

WSA wskazał, że podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. Odwołując się do wykładni językowej wskazał, że pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. Stwierdził, że w tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych Uznanie osoby fizycznej za "urządzającego gry" w rozumieniu analizowanego przepisu, każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka podejmowała czynności, polegające m.in. na opisanych wyżej aktywnych działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych.

Na podstawie umowy zawartej między skarżącym a "..." Automaty Do Gry R.S. skarżący wynajął w swoim lokalu powierzchnię z dostępem do energii elektrycznej w celu zainstalowania na niej automatu do gier. W zamian najemca zobowiązany był do płacenia czynszu w wysokości 200 zł za każdy miesiąc trwania umowy. Ponadto, zgodnie z § 6 umowy, wynajmujący M.S. zobowiązał się do sprawowania pieczy nad urządzeniami najemcy oraz zabezpieczenia ich przed kradzieżą, zniszczeniem i uszkodzeniami mechanicznymi. Skarżący zatem umożliwiając wstawienie automatu do lokalu, w którym prowadził działalność gospodarczą umożliwił korzystanie z niego. Prowadząc lokal gastronomiczny (pizzeria) decydował o godzinach otwarcia i zamknięcia lokalu a tym samym umożliwiał, bądź nie dostęp, do automatu. Otrzymywał opłatę za wynajem powierzchni w kwocie 200 zł miesięcznie. Ponadto przyjął na siebie obowiązki związane z funkcjonowaniem automatu. Zatem skarżący zapewniał funkcjonowanie automatu tak aby był on w stałej aktywności.

W ocenie Sądu I instancji celem umowy było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony (lokalem użytkowym skarżącego oraz automatem wydzierżawiającego), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automacie w sposób dostępny dla ogółu a więc "urządzanie gier" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Do tożsamego wniosku prowadzi także analiza okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Nie ma bowiem żadnych wątpliwości co do faktu, że właściciel przedmiotowych automatów nie miałby faktycznej możliwości urządzania gier w przedmiotowym lokalu, bez aktywnego, opisanego wyżej zachowania skarżącego.

Konsekwencją zatem uznania, że gry na wymienionym automacie były "grami na automatach", o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś skarżący urządzał gry poza kasynem, było wymierzenie mu kary, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Organy celne prawidłowo wymierzyły skarżącemu karę 12.000 zł. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy celne nie naruszyły przepisów prawa materialnego, przez zastosowanie wobec skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

WSA dodatkowo jedynie wskazał na fakt, iż Sąd Rejonowy dla L. III Wydział Karny prawomocnym wyrokiem w sprawie o sygn. akt (...) uznał M.S. za winnego urządzania gier hazardowych w kontrolowanym lokalu poprzez udostępnianie powierzchni tego lokalu pod instalację automatu na podstawie fikcyjnej umowy zawartej z fikcyjnym podmiotem (...) wbrew przepisom art. 6 ust. 1 u.g.h. Stąd w sprawie brak jest jakichkolwiek wątpliwości, a stan faktyczny sprawy podlega subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich logiczne wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania WSA nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób stronniczy, przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, czy też prowadziły postępowanie mając na celu wydanie orzeczenia o ustalonej z góry treści. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa; O.p.)

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M.S. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucił:

I.

naruszenie na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 i 2) p.p.s.a. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji istotnych przepisów proceduralnych, a to art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p., przejawiające się w dokonaniu błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pominięciu okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie, a dotyczących charakteru współpracy skarżącego z R.S. (właścicielem automatu do gry) i jego obowiązków jako wynajmującego powierzchnię w lokalu, a które to naruszenie przepisów mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie, prawidłowa bowiem ocena stanu faktycznego winna doprowadzić organy administracji do uznania, iż zachowanie M.S. nie wypełniało pojęcia "urządzającego" gry na automatach poza kasynem, a zatem nie istniały podstawy do wymierzenia skarżącemu kary w wysokości 12 000,00 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych);

prawa materialnego, a to art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu za prawidłowe stanowiska organów administracji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary w wysokości 12 00,00 zł, w sytuacji gdy na gruncie niniejszej sprawy nie istniały żadne podstawy do przypisania M.S. istotnej roli w procederze urządzania gier na automatach, a tym samym samym uznania go za podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarga kasacyjna została oparta o obie podstawy kasacyjne.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że Sąd I instancji nie dostrzegł tego, że organy administracji pominęły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne dotyczące zasad współpracy skarżącego jako wynajmującego powierzchnię z właścicielem automatu R.S. i dokonały błędnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania M.S. za urządzającego gry na automacie. Konsekwencją błędnych - w ocenie skarżącego - ustaleń było niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego - art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 90 ust. 1 u.g.h. i wymierzenie skarżącemu kary w wysokości 12 000 zł.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione.

Decydujące znaczenie dla uznania, że ustalenia organów administracji w zakresie uznania skarżącego za urządzającego gry hazardowe na automacie HOT SLOT w wyniku zawarcia przez niego umowy najmu pod instalację tego automatu ma treść wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy dla L. - Widzewa, III Wydział Karny dnia (...) marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt (...), którym to wyrokiem Sąd uznał oskarżonego M.S. za winnego tego, że w dniu (...) marca 2012 r. w lokalu "..." przy ul. (...) w L. urządzał gry hazardowe na automacie "..." poprzez udostępnianie powierzchni tego lokalu pod instalację ww. automatu na podstawie umowy zawartej z fikcyjnym podmiotem "..." R.S., wbrew przepisom art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Wyrok ten jest wyrokiem prawomocnym.

W myśl art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.

Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" w rozumieniu ww. przepisu rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2011 r., II FSK 2070/09, publ.:http:// orzeczenia. nsa. gov. pl). Przepis ten należy zatem rozumieć w ten sposób, że zakazuje on podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego (por. wyrok NSA z 12 lutego 2009 r., II GSK 727/08, publ.j.w.).

W rozpoznanej sprawie WSA nie miał prawa podważania ustaleń organów administracji w zakresie w jakim były one zgodne z ustaleniami zacytowanego prawomocnego wyroku skazującego. Nie miał zatem prawa podważania tych ustaleń w zakresie tego, że M.S. poprzez udostępnianie powierzchni lokalu pod instalację ww. automatu na podstawie umowy zawartej z fikcyjnym podmiotem "..." R.S. urządzał gry hazardowe na automacie "...". Okoliczność, że gry nie były urządzane w kasynie nie budziła wątpliwości.

WSA zaakceptował ustalenia organów administracji w powyższym zakresie, ponadto odwołując się do wykładni językowej określenia "urządzanie gier" stwierdził, że działania skarżącego takiej definicji odpowiadają.

Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez organy administracji art. 187 § 1 i 191 ordynacji podatkowej NSA zauważa, że wprawdzie w przepisach dotyczących postępowania podatkowego nie ma odpowiednika art. 11 p.p.s.a. to jednak zasada wynikająca z tego przepisu pośrednio odnosi się do organów administracyjnych, które dokonują ustaleń faktycznych ocenianych następnie w drodze kontroli sądowoadministracyjnej. Z art. 194 § 1 i 3 o.p. w związku z wymienionym przepisem procedury sądowoadministracyjnej można również wyprowadzić moc wiążącą dla organów podatkowych prawomocnych wyroków skazujących co do popełnienia przestępstwa (por. wyroki NSA z 16 lutego 2011 r., I FSK 255/10, z 12 maja 2011 r., I GSK 213/10 oraz z 30 kwietnia 2013 r., I FSK 914/12; publ.j.w.).

Czyli ustalenia organów podatkowych odpowiadające ustaleniom zawartym w cyt. prawomocnym wyroku skazującym należy uznać za prawidłowe, a zarzut pominięcia dowodów i błędnej oceny materiału dowodowego za nieuzasadniony.

Wprawdzie okoliczność skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem została przez Sąd I instancji potraktowana jedynie jako okoliczność dodatkowa uzasadniająca, że stan faktyczny sprawy podlega subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to jednak zaakceptowanie ustaleń organów, które są zgodne z ustaleniami cyt. wyroku karnego, nie pozwala na skuteczne zarzucenie Sądowi I instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej.

Wobec niepodważenia ustaleń w zakresie prowadzenia przez skarżącego gier hazardowych na automacie nie mógł został uwzględniony zarzut naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 u.g.h., które - w brzmieniu obowiązującym w sprawie - stanowiły, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.