Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1640513

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 21 stycznia 2015 r.
II GSK 2162/13
Wykładnia pojęcia „wpływ” użytego w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.).

Sędziowie NSA: Hanna Kamińska Joanna Sieńczyło-Chlabicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1612/12 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 25 (...) 2012 r. nr (...) w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. oddalił skargę M. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 25 (...) 2012 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. prowadzi wobec M. W. postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych o nr (...) do (...) z dnia 31 (...) 2011 r., dotyczących zaległości M. W. z tytułu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od (...) 2001 r. do (...) 2001 r. W celu wyegzekwowania należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomił M. W. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika w L. Banku (zawiadomienia o nr (...), (...), (...) - z dnia 31 (...) 2011 r., doręczono dłużnikowi w dniu 15 (...) 2011 r.). Zawiadomienia opatrzone zostały datą 17 (...) 2011 r.

W dniu 28 (...) 2011 r. M. W. odpowiadając na otrzymane zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wniósł pismo zatytułowane "Skarga". Odpowiadając następnie na wezwanie organu pismem z dnia 2 (...) 2011 r. wyjaśnił, iż wnosi skargę na czynności organu egzekucyjnego, zarzucając naruszenia art. 33 pkt 6) i pkt 8) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.).

Postanowieniem z dnia 27 (...) 2011 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. oddalił ww. skargę M. W. na czynności egzekucyjne.

Rozpoznając zażalenie na rozstrzygnięcie organu I instancji, Minister Finansów postanowieniem z dnia 4 (...) 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 27 (...) 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia 16 (...) 2011 r. Dyrektor ZUS (...) Oddział w W. wyjaśnił, iż data "17 (...) 2011 r." wskazana na odpisach zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego, określona została na skutek omyłki pracownika sporządzającego odpis. Organ wskazał, iż faktyczna data sporządzenia przedmiotowych zawiadomień to 31 (...) 2011 r. a data ich doręczenia zobowiązanemu to 15 (...) 2011 r.

Ponownie orzekając w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 15 (...) 2011 r. oddalił skargę na czynności egzekucyjne.

Rozpoznając zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji, Minister Finansów postanowieniem z dnia 25 (...) 2012 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano poprzez przesłanie do dłużnika zajętej wierzytelności tj. L. Banku S.A. zawiadomień o zajęciu z dnia 31 (...) 2011 r. (nr (...)). W ocenie organu odwoławczego kwestia rozbieżności co do daty wystawienia i doręczenia przedmiotowych zawiadomień wyjaśniona została w piśmie Dyrektora (...) Oddziału ZUS w Warszawie z dnia 16 (...) 2011 r. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnej. Odnosząc się natomiast do podnoszonych zagadnień niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, jak również zastosowania uciążliwego środka egzekucyjnego wyjaśnił, iż zarzuty te nie mogą być przedmiotem merytorycznej oceny w toku postępowania wszczętego w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i mogły być podnoszone w fazie wszczęcia postępowania w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisów tytułów wykonawczych. Wskazano przy tym, iż zobowiązany skorzystał z tej drogi i wniesione przez niego zarzuty były przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 787 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 z późn. zm., dalej: "k.p.c.") Oran odwoławczy wyjaśnił, że przepis ten nie ma zastosowania w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym.

Na powyższe rozstrzygnięcie, pismem z 11 (...) 2012 r., M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną.

Sąd wskazał, że badając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego winien przede wszystkim ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W niniejszej sprawie, organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym zastosował prawidłowo środek egzekucyjny z § 1 art. 80 przywołanej ustawy w postaci zajęcia rachunku bankowego. Zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano poprzez przesłanie do dłużnika zajętej wierzytelności (tekst jedn.: do L. Banku S.A.) tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem (zawiadomienia - k. (...) akt adm.). Rozbieżności dotyczące dat wystawienia i doręczenia przedmiotowych zawiadomień (które stanowiły podstawę skierowania sprawy do ponownego badania - vide postanowienie Ministra Finansów z 4 (...) 2011 r.) wyjaśnione zostały w toku postępowania administracyjnego (pismo z 16 (...) 2011 r. - k. (...) akt adm.). Ustalono w sposób nie budzący wątpliwości Sądu, iż przedmiotowe zawiadomienia o nr od (...) do (...) zostały wystawione i nadane w placówce pocztowej w dniu 31 (...) 2011 r. Zawiadomienia o zajęciu rachunku doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 4 (...) 2011 r., natomiast odpisy zawiadomień o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczone zostały skarżącemu w dniu 15 (...) 2011 r. Tym samym działanie organu administracyjnego w pełni realizuje tryb przewidziany treścią mającego w sprawie zastosowanie przepisu art. 80 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ wystawił odpowiednie zawiadomienie oraz tytuł wykonawczy i przesłał odpowiednie druki na właściwy adres banku prowadzącego rachunek skarżącego oraz do wiadomości M. W., pouczając przy tym w sposób prawidłowy o treści obowiązujących reguł postępowania.

Dokonując natomiast oceny przedmiotowych zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego, w kontekście zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, Sąd I instancji podzielił ocenę Ministra Finansów w zakresie braku innych uchybień formalnych zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Zakres danych zawartych w zawiadomieniach z dnia 31 (...) 2011 r. odpowiada bowiem w pełni wymogom określonym treścią przepisu art. 67 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Druki zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, odpowiadają wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w załączniku nr 14 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.) Zawiadomienie zawierało zatem wszystkie niezbędne elementy o których mowa w art. 67 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zgodnie z art. 67 § 1 tej ustawy stanowiło podstawę zastosowania tego środka egzekucyjnego. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnej została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony Skarżącemu w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, jak również zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w zaskarżonym postanowieniu, Sąd uznał, iż nie mogą być one powodem uwzględnienia skargi, albowiem nie dotyczą przedmiotu niniejszej sprawy. Jak wskazano powyżej, przewidziany w art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środek prawny, służyć może wyłącznie do oceny prawidłowości czynności egzekucyjnych, a nie czynności je poprzedzających (działań wierzyciela). Zastrzeżenia skarżącego mieszczą się zatem formalnie w granicach zakreślonych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i mogły być podnoszone w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisów tytułów wykonawczych. Odnosząc się natomiast do przepisu art. 787 k.p.c. Sąd podkreślił, iż tego rodzaju postępowanie nie występuje na gruncie obowiązujących w sprawie przepisów o egzekucji administracyjnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. W. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, a nadto o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to, uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 33 pkt 6) i 8) i art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskutek oddalenia skargi na czynność egzekucyjną i tym samym zaakceptowania stanowiska Ministra Finansów, że środek prawny, z którego korzystał skarżący M. W. w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest skargą na czynność egzekucyjną przewidzianą w art. 54 § 1, w sytuacji, gdy niezależnie od tego jaką nazwę nadał on temu środkowi prawnemu, prawidłowa kwalifikacja tego środka zaskarżenia winna prowadzić do wniosku, że są to zarzuty przewidziane w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co oznacza, że istota sprawy wywołanej wniesieniem tego środka (zarzutów) nie została przez organy administracji w ogóle rozpatrzona, zaś skarga M. W. winna w tej sytuacji prowadzić do uchylenia postanowienia Ministra Finansów z dnia 25 (...) 2012 r. nr (...).

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a.

Ocenę postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, a mianowicie, że o ich skuteczności nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Z punktu widzenia przedstawionych uwag, stwierdzić należy, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania, nie mógł odnieść skutku oczekiwanego przez jej autora.

Ze sposobu w jaki postawiony i uzasadniony został zarzut naruszenia art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 6 i 8 oraz art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że niezgodność z prawem zaskarżonego wyroku autor skargi kasacyjnej wiąże z zarzucanym Sądowi I instancji zaniechaniem rozpatrzenia istoty sprawy. W jego ocenie polegać miało to na tym, że pismo zobowiązanego z dnia 28 lutego 2011 r. zatytułowane "Skarga", którym zainicjowane zostało postępowanie zakończone kontrolowanym przez Sąd I instancji postanowieniem Ministra Finansów, powinno być oceniane przez organ administracji publicznej oraz przez Sąd I instancji zgodnie z jego treścią, a nie nazwą. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, charakter wskazanego pisma uzasadniał, aby traktować je, nie jako skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz jak wyraźnie wynikało z jego treści, jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, których podstawą była niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6) i pkt 8) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Według strony skarżącej kasacyjnie, nieuwzględnienie rzeczywistego charakteru wymienionego pisma oraz istoty zawartego w nim żądania skutkowało tym, że stwierdzając, iż kontrolowane postanowienie Ministra Finansów nie jest niezgodne z prawem, Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, w której wniesiona została skarga.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew stanowisku jej autora, Sąd I instancji nie naruszył wymienionych przepisów ustaw procesowych w sposób, w jaki przedstawione i uzasadnione to zostało w skardze kasacyjnej.

Z punktu widzenia przedstawionej powyżej istoty sporu prawnego, w punkcie wyjścia, w odniesieniu do art. 134 § 1 p.p.s.a. i zarzucanego w skardze kasacynej naruszenia tego przepisu wyjaśnić należy, że zawarta w nim regulacja jednoznacznie determinuje zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że przywołany przepis wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone więc zostają przez granice sprawy administracyjnej, którą jest zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji stosuje normę prawa materialnego celem ustalenia sytuacji prawnej określonego podmiotu poprzez udzielenie (lub odmowę udzielenia) żądanego uprawnienia albo w postaci nałożenia z urzędu określonego obowiązku. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna kreowana przed dwa elementy, a mianowicie określony stan faktyczny oraz normę prawa materialnego, ze względu na którą, w stosunku do pomiotu związanego stanem faktycznym, można orzec o jego obowiązkach lub (i) uprawnieniach. Na sprawę administracyjną składają się więc elementy podmiotowe i przedmiotowe, co powoduje, że przy ustalaniu tożsamości sprawy należy uwzględniać te właśnie elementy, których tożsamość, w odniesieniu do elementów podmiotowych wyraża się w tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, w odniesieniu zaś do tożsamości przedmiotowej, do tożsamości treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Zakres sądowej kontroli wyznacza więc przedmiot danej sprawy administracyjnej zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia, poza którymi sąd orzekający w sprawie nie jest uprawniony do podejmowania żadnej interwencji.

Uwzględniając powyższe, według Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 134 § 1 p.p.s.a., co nie daje podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia tego przepisu, zwłaszcza zaś formułowania tezy, że WSA w Warszawie nie rozpoznał istoty sprawy.

Podjęta przez autora skargi kasacyjnej próba wykazania naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. polegająca na powiązaniu tego zarzutu z zarzutem niewłaściwego zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 54 § 1 oraz art. 33 § 1 pkt 6 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co miałoby wyrażać się w niezasadnym zastosowaniu pierwszego spośród przywołanych przepisów i nie zastosowaniu, jako wzorca kontroli zgodności z prawem kontrolowanego postanowienia, drugiego spośród nich, nie może być uznana za skuteczną. Przede wszystkim dlatego, że w rozpatrywanej sprawie brak było jakichkolwiek dostatecznie usprawiedliwionych podstaw, aby wymienione pismo zobowiązanego z dnia 28 (...) 2011 r. traktować, jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, których podstawą miałaby być niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6) i pkt 8) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a nie jako skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 przywołanej ustawy.

W tej mierze, brak jest podstaw, aby twierdzić, że o kwalifikowaniu wymienionego pisma, jako skargi, o której mowa w ostatnim spośród przywołanych przepisów, decydowały - jak sugeruje to strona skarżąca kasacyjnie - inne, niż tylko i wyłącznie merytoryczne względy (por.s. 4 skargi kasacyjnej). Formułując tego rodzaju ocenę, strona skarżąca kasacyjnie nie dość, że pomija treść adresowanego do strony wezwania o wyjaśnienie, czy skarga wniesiona została na podstawie art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wezwania o wyjaśnienie, jakie działania organu są kwestionowane oraz treść odpowiedzi strony na to wezwanie, to w szczególności, w kontekście zawartości akt sprawy na podstawie których orzekał Sąd I instancji, pomija również zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienie, że pismem z dnia 21 (...) 2011 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego opierając je na podstawach określonych w art. 33 § 1 pkt 6) i 8) przywołanej ustawy wszczynając tym samym odrębne postępowanie. W tym względzie, autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi I instancji nierozpoznanie istoty sprawy zupełnie ignoruje również i tę istotną okoliczność, że ze znajdującego się w aktach sprawy ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr (...) wynika, że zarzuty te uznane zostały za bezzasadne.

Tym samym, z powyższego wynika, że autor skargi kasacyjnej pomija tę okoliczność, że w związku z doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, wystąpił on w dniu 21 (...) 2011 r. z zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, których podstawą była niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6) i pkt 8) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), natomiast w dniu 28 (...) 2011 r., ze skargą na czynności egzekucyjne (art. 54 § 1 przywołanej ustawy), odwołując się w jej uzasadnieniu do argumentacji tożsamej z tą, która zawarta została w piśmie w sprawie zarzutów. W tym względzie podnieść należy również, że zarówno tytuł wykonawczy, jak i zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności dłużnika będącego bankiem, które zostały doręczone zobowiązanemu, zawierały, gdy chodzi o każde z tych pism, odrębne pouczenia o przysługujących zobowiązanemu odrębnych środkach prawnych, a mianowicie, odpowiednio, o prawie zgłoszenia w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz o prawie do skargi na czynności egzekucyjne wnoszonej w terminie 14 dni od dnia dokonania kwestionowanej czynności egzekucyjnej.

W konsekwencji, skoro zobowiązany - jak wynika z powyższego - skorzystał z przysługujących mu środków prawnych, o których został pouczony, to tym samym doszło do zainicjowania odrębnych postępowań w odrębnych sprawach, w których w oparciu o odrębne podstawy prawne, zapadły odrębne postanowienia wydane przez dwa różne organy administracji.

W związku z powyższym, skoro w rozpatrywanej sprawie zobowiązany zakwestionował wniesioną do WSA w Warszawie skargą, legalność postanowienia Ministra Finansów z dnia 25 (...) 2012 r. wydanego w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego, a Sąd I instancji uczynił ten akt przedmiotem kontroli zgodności z prawem, to nie może być mowy o tym, że naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawione to zostało w skardze kasacyjnej. Zwłaszcza, że sądowoadministracyjna kontrola legalności wymienionego aktu została przeprowadzona z punktu widzenia adekwatnych wzorców kontroli, a mianowicie jego zgodności, między innymi, z art. 54, art. 80 i art. 67 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym, w rozpatrywanej sprawie nie mogło dojść do zarzucanego przez stronę skarżącą kasacyjnie niewłaściwego zastosowania art. 33 § 1 pkt 6 i 8) przywołanej ustawy poprzez odmowę zastosowania wymienionego przepisu oraz do niewłaściwego zastosowania art. 54 § 1 przywołanej ustawy, poprzez jego zastosowanie.

Uwzględniając wszystkie dotychczas przedstawione argumenty należy więc stwierdzić, że Sąd I instancji nie naruszył wymienionych przepisów we wskazywany w skardze kasacyjnej sposób. Ponadto, brak postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w powiązaniu z odpowiednimi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym przepisami art. 54, art. 80 i art. 67 tej ustawy oraz odpowiednimi przepisami przywołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., które to unormowania stanowiły wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia z dnia 25 (...) 2012 r., tym bardziej nie daje podstaw, aby twierdzić, że wyrok Sądu I instancji nie odpowiada prawu, a to dlatego, że wyrażone w nim stanowisko nie zostało podważone.

Z faktu więc, że pismo z dnia 28 (...) 2011 r. zawierało argumentację tożsamą z tą, która znalazła się w piśmie w sprawie zarzutów z dnia 21 (...) 2011 r., nie można wywodzić, że pierwsze spośród tychże pism, powinno być kwalifikowane, tak jak oczekiwałby tego autor skargi kasacyjnej.

W tym względzie wyjaśnienia wymaga również, że jeżeli z uwagi na stadium postępowania egzekucyjnego nie przysługuje dłużnikowi środek zaskarżenia w postaci zarzutów (środkiem tym można się posłużyć w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego - zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego - art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), to skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 przywołanej ustawy, nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2988/11).

W kontekście wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi trzeba również podkreślić, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Jeżeli ponadto, wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy - a więc tak, jak w rozpatrywanej sprawie - to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. np.: wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1766/10).

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.