Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1658354

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 18 lutego 2015 r.
II GSK 2058/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz.

Sędziowie NSA: Małgorzata Korycińska (spr.), Wojciech Kręcisz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 528/13 w sprawie ze skargi E. Spółki z o.o. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia (...) października 2008 r. nr (...) w przedmiocie zmiany projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym

1.

oddala skargę kasacyjną;

2.

zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz E. Sp. z o.o. w W. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem, objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (obecnie z siedzibą w W.) na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia (...) października 2008 r. w przedmiocie zmiany projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

decyzją z (...) listopada 2006 r. (decyzja SMP) Prezes UKE wyznaczył T. E. Spółkę z o.o. jako przedsiębiorcę zajmującego pozycję znaczącą na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym i nałożył na nią obowiązki regulacyjne, w tym obowiązek, o którym stanowi art. 42 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm., dalej: Prawo telekomunikacyjne lub p.t.) - przedstawienie Oferty Ramowej. W wykonaniu tego obowiązku skarżąca przygotowała i przedstawiła projekt "Oferty Ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usługi transmisji radiofonicznych i telewizyjnych". Decyzją z (...) listopada 2007 r. Prezes UKE zmienił przedłożony projekt i zatwierdził go w brzmieniu zawartym w załączniku nr 1 do decyzji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, zaskarżoną decyzją z (...) października 2008 r., Prezes UKE uchylił własną decyzję w części dotyczącej pkt 2.9, 9.3.1., 16.1, 16.3, 10.1 załącznika nr 1 do decyzji oraz utrzymał w mocy w pozostałym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 26 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2509/08 odrzucił skargę T. E. na decyzję Prezesa UKE z dnia (...) października 2008 r., uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Postanowieniem z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 632/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.

W wyniku rozpoznania sprawy WSA w W. wyrokiem z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 155/11 oddalił skargę. Wyrok ten został uchylony, w oparciu o art. 185 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. II GSK 1809/11, z powodu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, WSA wyrokiem objętym rozpoznawaną skargą kasacyjną uznał, że skarga spółki zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; dalej: k.p.a.). Wynika z niej obowiązek dokonania przez organ administracji publicznej wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i wyrażenia zajętego na tej podstawie stanowiska w uzasadnieniu podjętej decyzji. Z kolei uzasadnienie decyzji, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się ona kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99).

Zdaniem WSA, decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie spełniała omówionych wyżej kryteriów. Za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasad proporcjonalności oraz pogłębiania zaufania do organów Państwa. Jak również, w ocenie WSA, trafnie podniosła skarżąca, że wprowadzone przez Prezesa UKE do Oferty Ramowej (OR) zasady odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie Umowy o Dostęp są nierównomierne.

Sąd I instancji zauważył, że całość zasad odpowiedzialności określonych w pkt 4.6 OR należy rozpatrywać łącznie z postanowieniami dotyczącymi kar umownych określonymi w pkt 9.3 OR. Oferta Ramowa przewiduje, iż skarżąca ma ponosić pełną odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną Przedsiębiorcy Korzystającemu (pkt 4.6.), dotyczy to zarówno straty rzeczywistej, jak i utraconych korzyści. Natomiast, jak wynika z treści pkt 9.3 Oferty Ramowej w znacznej mierze odpowiedzialność Przedsiębiorcy Korzystającego wobec skarżącej ogranicza się do kar umownych. Nadto Prezes UKE nie wyjaśnił, co należy rozumieć jako "uzasadnioną przesłankę" warunkującą dochodzenie przez skarżącą odszkodowania przekraczającego wysokość kary umownej.

WSA podniósł, że w zaskarżonej decyzji brak jest szczegółowych rozważań, w jaki sposób z zasady wspierania rozwoju skutecznej konkurencji i zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności ceny i jakości usług telekomunikacyjnych organ wywiódł, że skarżąca ma bez wynagrodzenia świadczyć na rzecz innego podmiotu gospodarczego usługi związane z przyłączeniem jego do swojej infrastruktury i możliwości przyszłego korzystania z niej. Organ nie wyjaśnił także, dlaczego skarżąca nie ma prawa do wynagrodzenia za faktyczne korzystanie z jej mienia przez inny podmiot, dopóki ten podmiot sam nie będzie otrzymywał wynagrodzenia od osób trzecich za to, że świadczy im konkurencyjne wobec skarżącej usługi z wykorzystaniem jej mienia. Organ nie wskazał faktów i dowodów uzasadniających hipotezę, że skarżąca będzie przedłużała rozpoczęcie świadczenia usług przez przedsiębiorcę korzystającego. Również kwestią wymagającą szczegółowej analizy było obciążenie skarżącej kosztami wynikającymi z opóźnienia wydawania przedsiębiorcy korzystającemu odpowiednich zezwoleń jak i fakt, że część infrastruktury jest wyłącznie w jej posiadaniu, które może utracić.

Za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do wprowadzenia do treści Oferty Ramowej przedwcześnie usług Dostępu do Infrastruktury służącej do emisji cyfrowej, albowiem w dacie wydania zaskarżonej decyzji usługi te nie mogły służyć do świadczenia usług telekomunikacyjnych (nadawania cyfrowego) ze względu na brak stosownych aktów prawnych. Na uwzględnienie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegający na nieprawidłowym ustaleniu zasad procedury rozpatrywania Wniosków o Dostęp, bowiem Prezes UKE nie wykazał w jakim zakresie, w przypadku procedury rozpatrywania wniosków zaproponowanej przez T. E. w projekcie Oferty Ramowej, dochodzi do nierównoprawnego traktowania Przedsiębiorcy Korzystającego przez skarżącą. Sąd wskazała, że Prezes UKE winien także szczegółowo przeanalizować rzeczywisty skutek, jaki wprowadzone zmiany mogą wywołać, jak również dokonać oceny, czy terminy przedstawione przez skarżącą są nieprawidłowe.

Sąd podzielił nadto zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do przyjęcia zbyt krótkich terminów usuwania awarii.

WSA wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawione powyżej rozważania mając przy tym na względzie skutki spowodowane wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 14 października 2011 r. w sprawie VI ACa 750/11 oraz stanowisko Komisji Europejskiej z dnia 30 lipca 2010 r. SG-Greffe (2010) D/11933 (dalej: stanowisko KE SG-Greffe (2010) D/11933).

W podstawie prawnej orzeczenia Sąd I instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchylenie skarżonej przez E. Sp. z o.o. decyzji Prezesa UKE z dnia (...) października 2008 r. z uwagi na naruszenie prawa procesowego bez jednoczesnego wykazania przez Sąd I instancji, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; art. 190 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez WSA wykładni prawa dokonanej przez NSA w niniejszej sprawie w postanowieniu z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. II GSK 632/09 i błędne nakazanie Prezesowi UKE uwzględnienia skutków spowodowanych m.in. stanowiskiem KE SG-Greffe (2010) D/11933, gdy tymczasem powyższe stanowisko stoi w sprzeczności z powołanym postanowieniem NSA odnośnie oceny charakteru skarżonej decyzji; art. 133 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie przez WSA w wyroku dowodów i faktów, które zaistniały po dniu wydania zaskarżonej decyzji; art. 269 § 1 p.p.s.a. poprzez nakazanie przez WSA w wyroku Prezesowi UKE uwzględnienia skutków stanowiska KE SG-Greffe (2010) D/11933, a tym samym uznanie, iż skarżona decyzja powinna podlegać procedurze konsolidacji, co jest sprzeczne z uchwałą NSA z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GPS 1/09, w której wyjaśniono, że sprawa o zatwierdzenie projektu zmiany oferty ramowej przez Prezesa UKE na podstawie art. 43 ust. 1 p.t. nie jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego, o której mowa w art. 206 ust. 2 p.t.; art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania organu, obejmujących m.in. uwzględnienie skutków spowodowanych stanowiskiem KE SG- Greffe (2010) D/11933, gdy stanowisko to jest dokumentem, który w żaden sposób nie może na podstawie obowiązujących przepisów prawa być uznany za wiążący dla Prezesa UKE;

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 18 ust. 1 w zw. z art. 15 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego przez ich błędną wykładnię i uznanie - za stanowiskiem KE SG-Greffe (2010) D/11933 - że skarżona decyzja powinna podlegać procedurze konsolidacji oraz nakazanie Prezesowi UKE uwzględnienia skutków tego stanowiska przy ponownym rozpatrywaniu sprawy; art. 16 § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i uznanie, iż decyzja Prezesa UKE z dnia (...) listopada 2006 r. (decyzja SMP)"nie jest ostateczna", gdy tymczasem nie przysługiwało od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji i była ona ostateczna; art. 6 i art. 8 k.p.a. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że zaskarżona decyzja narusza zasady proporcjonalności oraz pogłębiania zaufania do organów poprzez wprowadzenie do Oferty Ramowej nierównomiernych zasady odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie postanowień umowy o dostępie; art. 6 i art. 8 k.p.a. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że decyzja narusza zasady proporcjonalności oraz pogłębiania zaufania do organów poprzez wprowadzenie do Oferty Ramowej zasad dotyczących rozpoczęcia biegu terminu, od którego E. może naliczać opłaty za udostępnioną infrastrukturę telekomunikacyjną; art. 7 i art. 77 k.p.a. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że decyzja narusza powyżej wskazane przepisy prawa poprzez wprowadzenie do Oferty Ramowej uregulowań usługi dostępu do infrastruktury służącej do emisji w technologii cyfrowej; art. 7 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że decyzja narusza powyżej wskazane przepisy prawa poprzez wprowadzenie do Oferty Ramowej zbyt krótkich terminów na usunięcie awarii; art. 7 i art. 77 k.p.a. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że decyzja narusza powyżej wskazane przepisy prawa poprzez wprowadzenie do Oferty Ramowej uregulowań dotyczących ustalenia wadliwej procedury rozpatrywania wniosków o dostęp do infrastruktury.

Podnosząc te zarzuty Prezes UKE wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie od skarżącej spółki na rzecz Prezesa UKE zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych.

III

W piśmie procesowym E. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

IV

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z jasnych, pisemnych motywów rozstrzygnięcia wynika, że Sąd I instancji uznał, że oceniania decyzja zapadła z naruszeniem następujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Powołana podstawa prawna uwzględnienia skargi oraz wskazanie przepisów, których naruszenie stwierdził Sąd I instancji w sposób jednoznaczny pozwala stwierdzić, że jedyną przesłanką uchylenia decyzji było naruszenie przepisów postępowania. Tymczasem większość zarzutów skargi kasacyjnej, w oderwaniu od treści motywów rozstrzygnięcia, zarzuca naruszenie szeregu przepisów zarówno prawa materialnego jak i postępowania związanych z "przyjęciem" przez Sąd I instancji, że kontrolowana decyzja jest decyzją o nałożeniu obowiązku regulacyjnego i domniemanymi konsekwencjami takiego uznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przypisanie Sądowi I instancji, że wyraził taki pogląd jest nieuprawnione. Oczywiście skład orzekający dostrzega to, że nakazując organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy wzięcie pod uwagę przedstawionych rozważań Sąd I instancji wskazał, że organ powinien mieć również na względzie "skutki spowodowane wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 14 października 2011 r. w sprawie VI ACa 750/11 oraz stanowisko Komisji Europejskiej z dnia 30 lipca 2010 r.", jednakże z tego zalecenia nie sposób wyprowadzić takich wniosków, jak czyni to skarżący organ.

W sprawie pozostaje bezsporne, że obowiązek regulacyjny obejmujący przygotowanie i przedstawienie w określonym terminie oferty ramowej został nałożony na skarżącą spółkę decyzją (SMP) z dnia (...) listopada 2006 r. Z kolei zaskarżona do Sądu I instancji decyzja została wydana na podstawie art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. W stanie prawnym wiążącym w tej sprawie przepis art. 42 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego stanowił, że Prezes UKE może nałożyć, zgodnie z przesłankami, o których mowa w art. 25 ust. 4, w drodze decyzji, na operatora o znaczącej pozycji rynkowej, na którego został nałożony obowiązek równego traktowania zgodnie z art. 36, lub wraz z tym obowiązkiem, obowiązek przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, której stopień szczegółowości określi w decyzji. W myśl natomiast art. 43 ust. 1 tej ustawy Prezes UKE zatwierdza projekt oferty ramowej, jeżeli odpowiada on przepisom prawa i potrzebom rynku wskazanym w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej, albo zmienia przedłożony projekt oferty ramowej i go zatwierdza, a w przypadku nieprzedstawienia oferty ramowej w terminie - samodzielnie ustala ofertę ramową.

Z zacytowanej treści przepisów wynika, że przesłankami faktycznymi wydania decyzji w oparciu o przepis art. 42 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego jest przypisanie operatorowi znaczącej pozycji na rynku oraz nałożenie na niego obowiązku równego traktowania. Natomiast przesłankami faktycznymi decyzji opartej o art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego jest istnienie decyzji nakładającej obowiązek regulacyjny na podstawie art. 42 ust. 1 tej ustawy i przedłożenie organowi projektu oferty ramowej.

W uzasadnieniu uchwały z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GSK 1/09 Naczelny Sąd Administracyjnie trafnie zauważył, że związek pomiędzy sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego na podstawie art. 42 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, a sprawą, o jakiej mowa w art. 43 ust. 1 tej ustawy jest zbliżony do związku, jaki występuje pomiędzy sprawami rozpatrywanymi w ramach ogólnego postępowania administracyjnego a sprawami egzekucyjnymi.

W świetle dotychczasowych rozważań nie powinno budzić wątpliwości, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanej na podstawie art. 42 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego musi mieć wpływ na decyzję ustanawiającą tryb realizacji obowiązku przygotowania oferty ramowej. W sytuacji, gdyby decyzja wydana na podstawie art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego była ostateczna, należałoby rozważać, czy nie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Aczkolwiek nie wynika to wprost z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1809/11, to zapewne w tym znaczeniu NSA uchylając uprzedni wyrok zapadły w tej sprawie wywiódł, że "Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając ponownie sprawę winien również mieć na względzie skutki spowodowane wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 14 października 2011 r. oraz stanowisko Komisji Europejskiej z dnia 30 lipca 2010 r.". Powołanym przez NSA wyrokiem Sąd Apelacyjny w W. Wydział VI Cywilny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w ten sposób, że uchylił zaskarżoną decyzję - czyli decyzję z dnia (...) listopada 2006 r., którą Prezes UKE wyznaczył skarżącą spółkę jako przedsiębiorcę zajmującego znaczącą pozycję na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym oraz nałożył obowiązki regulacyjne. Oznacza to, że z dniem 14 października 2011 r. (data wyroku Sądu Apelacyjnego) decyzja nakładająca m.in. obowiązek regulacyjny, o którym mowa w art. 42 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając uprzedni wyrok Sądu I instancji uznał, że jego uzasadnienie zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną. Zauważył przy tym z urzędu, o czym już była mowa, fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nakładającej obowiązek regulacyjny i zasugerował Sądowi I instancji, aby okoliczność tę, jak i odnoszące się do obowiązków regulacyjnych stanowisko Komisji Europejskiej, miał na względzie ponownie rozpoznając sprawę. Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę w procesie badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji pominął przesłanki uchylenia decyzji określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., a więc wyraźną sugestię zawartą w wyroku NSA, przerzucając konieczność uwzględnienia faktu wyeliminowania decyzji SMP z obrotu prawnego na organ.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nawet, gdyby Sąd I instancji nie wskazał tego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obowiązkiem organu byłoby uwzględnienie zmiany stanu faktycznego sprawy, w tym więc skutków wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno to, że skarżący organ nie dostrzegł, że w uzasadnieniu poprzedniego wyroku NSA odnotował już fakt uchylenia przez sąd powszechny decyzji SMP i zauważył konieczność uwzględnienia tego w procesie kontroli decyzji wydanej na podstawie art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, jak i to, że w obecnie kontrolowanym wyroku Sąd pominął ten fakt w procesie oceny legalności, jednakże ta ostatnia okoliczność nie jest kwestionowana żadnym z zarzutów skargi kasacyjnej.

Konkludując ten wątek rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wyciąganie z uwagi obejmującej konieczność uwzględnienia skutków wyroku Sądu Apelacyjnego i stanowiska Komisji Europejskiej zawartej we wskazaniach co do dalszego postępowania, wniosku że Sąd I instancji uznał, że przedmiotem oceny była decyzja o nałożeniu obowiązku regulacyjnego jest nieuprawnione i pozostaje w niezgodzie z treścią uzasadnienia kontrolowanego wyroku.

Z przedstawionych powodów za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty postawione w punktach 2, 3, 4, 5 i 6 petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony także zarzut obejmujący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepis ten (co do zasady, w powiązaniu z przepisami postępowania, których naruszenie sąd stwierdził) może zostać naruszony wówczas, gdy Sąd uchyla na jego podstawie decyzję lub postanowienie, mimo, że nie doszło w ogóle do naruszenia przepisów postępowania, albo, gdy naruszenie przepisów postępowania nastąpiło, ale nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skarżący organ w tym zarzucie nie kwestionuje ani tego, że Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też tego, że wytknięte uchybienia miały istotnego wpływu na wynik sprawy, lecz podnosi brak "jednoznacznego wykazania, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Tak uzasadniony zarzut odnosi się w istocie do kwestii wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a tej nie reguluje art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Kolejne, nie omówione jeszcze, zarzuty skargi kasacyjnej obejmują naruszenie niektórych z przepisów, których naruszenie Sąd I instancji stwierdził uchylając zaskarżoną decyzję - tj. art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. (punkt 8 i 9 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. (punkt 10, 11 i 12 petitum skargi kasacyjnej), przy czym autor skargi kasacyjnej przyjął, że są to przepisy prawa materialnego, a do ich naruszenia doszło na skutek błędnej wykładni. Przyjęcie, że powołane przepisy zawierają normy materialnoprawne, a tym samym mieszczą się w podstawie kasacyjnej, o której stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skutkowało zaniechaniem wskazania jakichkolwiek argumentów, że ich potencjalne naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Ta sama uwaga obejmuje zarzut dotyczący naruszenia art. 16 § 1 k.p.a. (pkt 7 petitum skargi kasacyjnej). Z tych też względów zarzuty te należało uznać za nieusprawiedliwione.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.