II GSK 1219/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2521234

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2018 r. II GSK 1219/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 160/18 w sprawie ze skargi A. A. na zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w A. z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie wyznaczenia zastępcy komornika sądowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 160/18, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., w skrócie: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. A. (dalej: skarżący) na zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w A. z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie wyznaczenia zastępcy komornika sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu (...) stycznia 2018 r. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga A. A. na opisane powyżej zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w A. z dnia (...) grudnia 2017 r., w której zarzucono naruszenie:

1.

art. 27 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1277, w skrócie: u.k.s.e.) przez wydanie zarządzenia bez wezwania komornika na wysłuchanie lub do złożenia przez niego pisemnych wyjaśnień, a w konsekwencji zaniechanie wyznaczenia mu terminu, który nie mógł być krótszy niż 7 dni, na przedstawienie swego stanowiska w sprawie, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem skarżącego pozbawiono możliwości wyjaśnienia tego, czy istnieją przeszkody prawne w pełnieniu przez niego obowiązków Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. w oparciu o uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1067/17;

2.

art. 26 ust. 1 u.k.s.e. w związku z art. 152 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że uchylenie nieprawomocnym wyrokiem decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia (...) marca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego nr (...), wywołuje taki skutek prawny dla powołania skarżącego na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. (tj. decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia (...).12.2016 r. (...)), że skarżący nie może pełnić obowiązków komornika sądowego z powodu przeszkód prawnych lub faktycznych i zachodzi potrzeba pełnienia jego obowiązków przez zastępcę komornika, mimo że decyzja o powołaniu skarżącego na stanowisko komornika sądowego podlegała wykonaniu przed jej zaskarżeniem przez Izbę Komorniczą w A. na podstawie art. 130 § 4 w związku z art. 107 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, aktualny tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.; w skrócie: k.p.a.), a nadto w uzasadnieniu wyroku sąd wprost wskazał, że:," (...) zgodnie z przepisem art. 152 § 1 p.p.s.a. (...) wyrok wydany w niniejszej sprawie nie wywołuje skutków prawnych do chwili jego uprawomocnienia się, bowiem w zaskarżonym wyroku sąd odmiennie nie orzekł w tym zakresie" (str. 7 i 8 uzasadnienia);

3.

art. 15a ust. 1c w związku z art. 15a ust. 1a cyt. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że doszło do wygaśnięcia powołania skarżącego na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. z mocy prawa, mimo że skarżący (I) nie zrezygnował z pełnienia obowiązków komornika, (II) nie został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia ze służby komorniczej, (III) nie został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, (IV) ani nie utracił obywatelstwa polskiego, a nadto bez wskazania kiedy i jakim pismem Minister Sprawiedliwości zawiadomił Prezesa Sądu Apelacyjnego o wygaśnięciu powołania skarżącego na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B.

Skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia oraz stwierdzenie jego bezskuteczności oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi uzasadniono podniesione zarzuty oraz dopuszczalność skargi, powołując się na konstytucyjne prawo do sądu i wskazując m.in., że zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., działania wykonywane przez zastępcę komornika to działalność egzekucyjna za komornika oraz że prezes sądu apelacyjnego w zakresie wykonywania niektórych kompetencji może być traktowany jako organ administracji.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w A. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., uznając ją za niedopuszczalną, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Sąd przytoczył in extenso treść art. 3 § 2 p.p.s.a. dotyczącego zakresu właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.k.s.e., a następnie stwierdził, że wyznaczenie zastępcy komornika oraz zmiana zastępcy następują mocą zarządzenia prezesa sądu apelacyjnego. Zarządzenie to ma charakter organizacyjny, jest aktem organizacyjnym władzy sądowniczej. Nie jest to decyzja administracyjna w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego. Sąd przytoczył też pogląd piśmiennictwa, że na zarządzenia wydane przez prezesa sądu apelacyjnego zarówno dotyczące wyznaczenia zastępcy komornika, jak i zmiany osoby zastępcy nie przysługuje jakikolwiek środek odwoławczy, są one bowiem wydawane w ramach dyskrecjonalnych uprawnień organizacyjnych prezesa.

Skargę kasacyjną wniósł A. A. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie:

1.

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, na skutek całkowitego zaniechania przedstawienia stanu sprawy, a w szczególności przyczyn wniesienia przez Skarżącego skargi (w oparciu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1067/17), także nieuzasadnione przyjęcie, iż skarżący zaskarżył zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w A. nr (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. w sprawie wyznaczenia zastępcy komornika sądowego, znak sprawy: (...) (dalej: "Zarządzenie"), traktując ten akt jako decyzję administracyjną, gdy tymczasem z treści złożonej w tej sprawie skargi wprost wynika, że Zarządzenie zostało zaskarżone jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i do której to kwestii Sąd I instancji w ogóle się nie odniósł, co tym samym pozbawia skarżącego możliwości zapoznania się z motywami, które legły u podstaw odrzucenia jego skargi;

2.

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 5 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi, na zasadzie, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, mimo że sprawa wyznaczenia zastępcy komornika sądowego należy do jednej ze spraw, o której mowa w art. 5 p.p.s.a., a nadto przy braku wskazania, czy przedmiotowa sprawa (w ocenie Sądu odrzucającego skargę) należy do właściwości sądu powszechnego i z tego względu skarga podlega odrzuceniu;

3.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 26 ust. 1 oraz 27 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1277), przez pozbawienie skarżącego komornika prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy wyznaczenia jego zastępcy, tj. pozbawienie go funkcji, przez sąd, mimo braku przeszkód prawnych, z powodu których skarżący nie może pełnić obowiązków komornika, a co potwierdza treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1067/17, i poprzestaniu przez Sąd I instancji na lakonicznym stwierdzeniu, że zaskarżone zarządzenie ma charakter organizacyjny, w sytuacji gdy w najwyższym stopniu ingeruje ono w możliwości sprawowania przez skarżącego funkcji komornika sądowego, zaś jego wydanie wymaga zaistnienia ustawowych przesłanek.

Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Zasadny okazał się najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej, tj. podniesiony w punkcie 1 zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Wprowadza on mianowicie wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyroku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera któregoś z wymienionych w tym przepisie elementów. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tego przepisu.

Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno obejmować kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień stanowiących, w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., kolejne elementy uzasadnienia wyroku, tj. zwłaszcza podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Sąd I instancji nie może ograniczać się do wskazania swojego stanowiska, bez jakiegokolwiek jego uzasadnienia. Wskazany przepis nakazuje w uzasadnieniu wyroku zawrzeć zwięzłe przedstawienie m.in. zarzutów podniesionych w skardze. Zasadne jest tym samym przyjęcie, że pisemne motywy wyroku winny odnosić się do tych zarzutów. Sąd nie może poprzestać na ogólnikowych stwierdzeniach czy też jedynie na przytoczeniu zarzutów, bez odniesienia się do każdego z nich z osobna. Sąd nie może także bezkrytycznie przyjmować stanowiska prawnego wynikającego z piśmiennictwa, zwłaszcza jeżeli jest ono w sprawie sporne i kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu w przypadku sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienie do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por.m.in. wyrok NSA dnia z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1904/07). Obowiązkiem Sądu I instancji jest bowiem wyjaśnienie stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. Obowiązek "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., nie oznacza wprawdzie obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy, konieczne jest jednak zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, w tym zarzutów skargi, stanowisk stron oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Oznacza to konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. A zatem uzasadnienie wyroku powinno być tak skonstruowane, by pozwalało na skontrolowanie przez strony danego postępowania (i ewentualnie przez Sąd drugiej instancji), czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów.

Tych wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie spełnia uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, co zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej. Sąd I instancji nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny. Naruszono zasadę zwięzłego przedstawienia w uzasadnieniu postanowienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, nie wskazano w sposób prawidłowy podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz nie dokonano jej wyjaśnienia.

Samo przytoczenie przepisów prawnych (dokonane przez Sąd I instancji przytoczenie in extenso treści art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.k.s.e.), powołanie się na ich literalne brzmienie, nie jest wystarczające. W uzasadnieniu postanowienia powinno znaleźć się nie tylko ustalenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ale i jej wyjaśnienie.

Nie może też być uznane za wystarczające zaledwie dwuzdaniowe stwierdzenie, że zaskarżone "Zarządzenie ma charakter organizacyjny, jest aktem organizacyjnym. Nie jest to decyzja administracyjna w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego" oraz jedynie ogólnikowe powołanie się na pogląd doktryny. Cała istota rozstrzygnięcia w tej sprawie zamyka się w tych dwóch krótkich zdaniach, co nie może być uznane za wyczerpujące uzasadnienie wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. To kategoryczne stanowisko Sądu nie zawiera żadnego uzasadnienia. Nie wyjaśniono, dlaczego Sąd uznał, że zaskarżone zarządzenie nie jest decyzją administracyjną. Nie wskazano, którego z elementów konstytutywnych decyzji nie ma zaskarżone rozstrzygnięcie. Sąd zupełnie nie odniósł się do zaprezentowanego w skardze stanowiska skarżącego, że to zarządzenie stanowi akt lub czynności z art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Nie przeanalizowano charakteru prawnego zarządzenia w kontekście zakresu kompetencji zastępcy komornika i jego statusu prawnego oraz konstytucyjnego prawa do sądu. Nie dokonano także oceny, czy wydający to zarządzenia prezes sądu jest organem administracji publicznej.

W uzasadnieniu wyroku powinna zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd stosując określone przepisy w sprawie, i która skłoniła go do przyjęcia określonego rozstrzygnięcia (por. T. Woś. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 str. 453-455; por. też uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSiWSA 2010, z. 3, poz. 39; wyrok NSA z 9 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1384/09; wyrok NSA z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1174/14; postanowienie NSA z 6 maja 2016 r., sygn. akt II GZ 402/16, publ. CBOSA). Jakkolwiek sąd najpierw przeprowadza określone rozumowanie, potem wydaje orzeczenie, a dopiero w dalszej kolejności je uzasadnia, to jednak następstwo czasowe nie zmienia faktu, że uzasadnienie orzeczenia jest odzwierciedleniem procesu myślowego sędziów i ewentualne błędy rozumowania zostają ujawnione dopiero po ich utrwaleniu na piśmie (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSA WSA 2010, Nr 3, poz. 39; także B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 476; J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 349-350). Istotą uzasadnienia jest bowiem wykazanie trafności podjętego rozstrzygnięcia, a nie opis wyników narady (por. J. Wróblewski: op. cit., s. 308; także wyroki NSA: z 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 25/05, z 30 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1109/05, publ. CBOSA). Dopiero tak przeprowadzona kontrola sądowa pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu oraz umożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia stanowi bowiem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia, co w niniejszej sprawie zachodzi.

Zasadnie zarzuca skarżący kasacyjnie, że Sąd nie ustosunkował się do podnoszonych przez niego zarzutów dotyczących dopuszczalności skargi w tej sprawie. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nakazuje zawrzeć w uzasadnieniu zwięzłe przedstawienie zarzutów podniesionych w skardze, czego w rozpoznawanej sprawie nie spełniono. Skarżący dużą część skargi poświęcił na wskazanie argumentów, które jego zdaniem uzasadniają kognicję sądu administracyjnego w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano argumenty przemawiające, zdaniem skarżącego, za przyjęciem dopuszczalności skargi w tej sprawie. Skarżący powołał się na konstytucyjne prawo do sądu i wskazał m.in., że zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., działania wykonywane przez zastępcę komornika to działalność egzekucyjna za komornika oraz że prezes sądu apelacyjnego w zakresie wykonywania niektórych kompetencji może być traktowany jako organ administracji. Do tych argumentów w ogóle nie ustosunkował się Sąd I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji całkowicie to pominął, nawet nie wspominając, że skarżący takie zarzuty i wnioski formułował.

Uzasadnienie prawne

Sąd ograniczył się jedynie do zacytowania obowiązującej regulacji prawnej, nie opatrując jej żadnym komentarzem i nie wyprowadzając bezpośrednio z niej żadnych wyraźnych wniosków. Merytoryczne stanowisko Sądu w sprawie jest w istocie zaledwie dwuzdaniowe. Sąd I instancji nie odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, tj. nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że zaskarżone zarządzenie nie jest decyzją administracyjną. Zupełnie pominął - pomimo podniesienia tego przez stronę - rozważenie, czy to zarządzenie jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także czy, w istocie, ma ono tylko organizacyjny charakter, skoro jego wydanie wymaga spełnienia ustawowych przesłanek (art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1, a także art. 15a ust. 1c w związku z art. 15a ust. 1 u.k.s.e.). Sąd nie rozważył również, jakie znaczenie ma przedmiotowe zarządzenie dla prawnie chronionej sfery czynności zawodowych skarżącego jako komornika, a także nie odniósł się do konstytucyjnego prawa do sądu.

W konsekwencji należy uznać, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie pozwala na odtworzenie operacji logicznej, którą przeprowadził Sąd I instancji, a która skłoniła go do odrzucenia skargi. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest w tym zakresie na tyle ogólnikowe i lakoniczne, że całkowicie wymyka się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. jest zasadny i stanowi podstawę do uwzględnienia tej skargi. Z tego powodu, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i 3 in principio p.p.s.a., NSA uchylił postanowienie Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

Wobec wskazanych, zasadniczych braków uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji, przedwczesne w tej sprawie było rozpoznawanie pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w tym zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ich ocena merytoryczna na tym etapie postępowania, wobec tak fundamentalnych braków uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji, pozbawiałaby bowiem stronę jednej instancji sądowej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny całkowicie zastąpiłby Sąd I instancji w rozpatrzeniu kwestii dopuszczalności drogi sądowej w tej sprawie.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Sąd I instancji powinien dokonać wnikliwej analizy kwestii kognicji w niniejszej sprawie, odnieść się do podniesionych w skardze zarzutów i argumentów w tym zakresie, a następnie szczegółowo uzasadnić przyjęte rozstrzygnięcie, wskazując precyzyjnie jego podstawę prawną i argumenty uzasadniające przyjęty pogląd prawny.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.