II FZ 840/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2614477

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2019 r. II FZ 840/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 825/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2018 r. nr (...), (...), (...) w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. S. (zwanego dalej "Skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2018 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2018 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.

Sąd pierwszej instancji - odrzucając skargę - podał, że przesyłka zawierająca przedmiotowe zarządzenie, po dwukrotnym, prawidłowym awizowaniu przesyłki została uznana za doręczoną w dniu 10 września 2018 r. Tym samym termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu upływał w dniu 17 września 2018 r. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało mu nigdy doręczone. Nie będąc świadomym wezwania nie mógł go wypełnić.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Oceniając zaskarżone postanowienie z perspektywy powołanych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. Skarżący został skutecznie wezwany przez Przewodniczącego Wydziału I do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie opłata nie została uiszczona, Sąd pierwszej instancji zobowiązany był - zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. - skargę odrzucić.

Nie mogły odnieść również skutku twierdzenia Skarżącego o niedoręczeniu mu zarządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób bowiem przyjąć, że domniemanie zgodności danych zamieszczonych przez doręczyciela w sposób prawidłowy na kopercie zawierającej niedoręczoną przesyłkę można podważyć poprzez gołosłowne stwierdzenie Skarżącego, że wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało mu nigdy doręczone. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (por. postanowienie NSA z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt II FZ 15/18). Domniemanie to może być obalone, jednak podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, a zatem dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. Jedną z możliwości służących obaleniu domniemania doręczenia jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej usługi pocztowej, co w analizowanej sprawie nie miało miejsca. W konsekwencji więc należało uznać, że Skarżący nie podważył skuteczności doręczenia.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.